Peel is een metrostation in het arrondissement Ville-Marie van de Canadese stad MontréalHet metronet op de site van STM in de provincie Québec. Het station werd geopend op 14 oktober 1966 en wordt bediend door de groene lijn van de metro van Montréal. In 2019 werd het door 8.182.603 vertrekkende reizigers gebruikt.Société de transport de Montréal: Entrants de toutes les stations de métro en 2019.
Het station dankt zijn naam aan de Rue Peel, die op haar beurt verwijst naar de Britse premier Robert Peel (1788–1850).
Geschiedenis In het begin van de 20e eeuw werd al geopperd om een metro in Montréal aan te leggen. Het project uit 1910 kwam neer op een tramtunnel onder de Rue St. Urbain tussen Mile End en de Place-d'Armes, hier werd in 1911 nog een lijn naar Longueuil aan toegevoegd. In het project uit 1944 was Peel opgenomen, waarbij tussen Peel en Saint-Laurent slechts een station lag. In 1953 was het station bij Peel vervangen door Square Dominion aan de oranje lijn die ten zuiden van het centrum via Guy naar Atwater zou lopen. In het metrobesluit van 3 november 1961 werden Guy en Atwater als de twee zuidelijkste stations van de groene lijn vastgelegd. Station Peel kwam terug in de plannen als overstapstation tussen de groene- en oranjelijn. Het deel van de oranje lijn ten zuiden van de Place-d'Armes werd als mogelijke toekomstige uitbreiding ingetekend. De bouw van het initiële metronet begon op 23 mei 1962 en op 14 oktober 1966 werden de eerste 20 stations, waaronder station Peel, geopend. Omdat er tussen Peel en Berri-UQAM drie in plaats van twee stations werden gebouwd zijn de afstanden tussen de stations op dat deel van de groene lijn relatief kort. De 296,52 meter tussen Peel en McGill is zelfs de kortste afstand tussen twee stations op het hele net. Hoewel de stations Square-Victoria-OACI en Bonaventure al in februari 1967 volgden kwam de overstap bij Peel er niet.
Ligging en inrichting Het station Peel maakt deel uit van de befaamde ondergrondse stad van Montréal, en biedt rechtstreeks toegang tot meerdere kantoor- en winkelgebouwen in de omgeving. De vier toegangen tot het station zijn in de courante bebouwing van de Boulevard Maisonneuve en de Rue Stanley verwerkt, waardoor ze in tegenstelling tot de toegangen van meer perifeer gelegen stations nauwelijks zichtbaar en helemaal niet herkenbaar zijn.
Het veeleer ondiepe station werd ontworpen door de architecten Louis-Joseph Papineau (°1930), Guy Gérin-Lajoie (°1938) en Michel-Robert Leblanc (1930-2006), die samen met Gordon Buchanan Edwards tien jaar later ook het metrostation Radisson zouden ontwerpen. Het station ligt onder de Boulevard de Maisonneuve, en de perrons op 10,70 meter diepte. Dit bracht de architecten ertoe één groot volume te creëren, waarin de mezzanine, die de reizigers toegang tot de perrons verleent, als het ware is opgehangen boven de sporen, en waardoor de vrije hoogte boven de perrons toch hoger is. Bovendien hebben ze voor redelijk slanke, ontdubbelde, vrijstaande palen gekozen, voor eveneens slanke balken, en voor open borstweringen, waardoor het geheel een weliswaar stevige, maar toch luchtige en lichte indruk maakt, en de trajecten van de reizigers heel leesbaar zijn. Ook de verzwaring, c.q. verjonging van de betonnen palen en balken, in functie van de op te nemen krachten, de zichtbaarheid van de scharnierpunten van de palen en van de inklemming van de balken, en de zaagtandstructuur van het stationsdak dat de wegenis van de boulevard Maisonneuve ondersteunt, dragen bij aan het ruimtegevoel. Het station leest als het ware als een cursus stabiliteit.
De kunstenaars Jean-Paul Mousseau (1927-1991) en Claude Vermette (1930-2006) realiseerden talrijke kleurrijke, non-figuratieve keramische cirkels, die in de wanden en vloeren van het station zijn ingebracht, en die de kwaliteiten van de architectuur nog eens onderstrepen. Zowel Mousseau als Vermette heeft in talrijke andere metrostations van Montréal gewerkt.
Categorie:Metrostation in Montréal