Charlevoix is een metrostation in het arrondissement Le Sud-Ouest van de Canadese stad Montréal in de provincie Québec.Het metronet op de site van STM. Gearchiveerd op 19 mei 2023. Het station wordt bediend door de groene lijn van de metro van Montréal, en werd geopend op 3 september 1978, toen de metrolijn van Atwater tot Angrignon werd doorgetrokken. In 2019 werd het station door 2.192.433 vertrekkende reizigers gebruikt.Société de transport de Montréal: Entrants de toutes les stations de métro en 2019.
Het station is genoemd naar de Rue Charlevoix, die op haar beurt verwijst naar de Franse Jezuïet, historicus en ontdekkingsreiziger Pierre-François-Xavier de Charlevoix (1682–1761), die in la Nouvelle France (Nieuw-Frankrijk) talrijke ontdekkingsreizen ondernam.
Geschiedenis In 1944 werd een ontwerp van een metronet voor Montréal met onder meer een lijn die het centrum met Verdun zou verbinden.De plankaart uit 1944 Deze lijn zou de eindpunten Square Victoria en Verdun verbinden met een tunnel via het Bassin Peel, Rue Centre en Rue de Verdun. Deze lijn kwam in het ontwerp van 1953 niet meer voor en was evenmin opgenomen in het in 1961 goedgekeurde metronetDe plankaart uit 1962 waarvan de aanleg op op 23 mei 1962 begon.Hans-Werner Schleife c.s.: Lexikon Metros der Welt. Transpress VEB, Oost-Berlijn & Motorbuch Verlag Stuttgart 1985. . Blz. 203 De eerste 20 stations van de metro werden op 14 oktober 1966 geopend en tot 28 april 1967 kwamen er nog 6 stations bij waarmee de eerste fase was voltooid.
Op 12 mei 1970 werden de Olympische Zomerspelen van 1976 aan Montréal toegewezen wat aanleiding was om het metronet uit te breiden. De gelden voor deze uitbreiding werden op 12 februari 1971 ter beschikking gesteld. De uitbreiding betekende voor de groene lijn een verlenging aan beide kanten, aan de noordkant langs het Olympisch Park en aan de zuidkant naar Parc Angrignon via Verdun. Zodoende kreeg het zuidoostelijke deel van het eiland van Montréal alsnog een aansluiting op de metro, zij het via een andere route dan die in 1944 was voorgesteld. De route van 1971 loopt niet onder de Rue Centre maar kruist deze bij het kruispunt met de Rue Charlevoix waar ook het station gebouwd werd. De werkzaamheden aan de verlenging van de groene lijn begonnen op 14 oktober 1971, op de dag af 5 jaar na de opening van de eerste metrostations.Inauguration et prolongements op de site van STM De zuidelijke verlenging van de groene lijn, en daarmee station Charlevoix, zou kort na de Olympische Spelen geopend worden, door geologische tegenvallers bij De L'Église vond de opening echter pas op 3 september 1978 plaats.
Ligging en inrichting Charlevoix is als tunnelstation ontworpen door de architecten Ayotte en Bergeron. Omwille van de onstabiele schalie-formaties werd beslist de twee sporen niet naast maar boven elkaar uit te voeren, met het stadsinwaartse perron (naar Honoré-Beaugrand) op een diepte van 29,6 meter, en het andere (naar Angrignon) op 24,4 meter — waardoor geacht mag worden dat de meeste reizigers "kortere" afstanden moeten klimmen dan dalen. Charlevoix is het diepst gelegen metrostation in Montréal en het enige dat in Montréal onder de zeespiegel ligt.
Het toegangspaviljoen op de hoek van de Rue du Centre en de Rue Charlevoix is opgetrokken met grijze bakstenen en is deels in de sokkel van een woongebouw geïntegreerd. De lange trappen naar de perrons lopen langs een luchtschacht en worden verlicht door twee glasramen van de hand van Mario Merola (1931) en Pierre Osterrath (1939). Deze laatste heeft ook in de stations Berri-UQAM en Du Collège gewerkt.
De binnenwanden zijn bekleed met rood-oranje geglazuurde bakstenen die langs de perrons in een patroon van driehoeken zijn aangebracht. Van perroneinde tot perroneinde gemeten is de afstand tot LaSalle 707,25 meter en tot Lionel-Groulx 1077,31 meter.
Charlevoix