The Aquatic Games Starring James Pond and the Aquabats is een videospel voor de Commodore Amiga, ontwikkeld door Vectordean Ltd. en Millennium Interactive en uitgegeven door Electronic Arts. Het sportspel werd uitgebracht in 1992 voor de Commodore Amiga en werd later geporteerd naar de Sega Genesis in 1992 en naar de Super Nintendo in 1993 onder de titel The Super Aquatic Games Starring the Aquabats.
Spelsysteem The Aquatic Games Starring James Pond and the Aquabats is een sportspel waarin de speler deelneemt aan een reeks komische watersportonderdelen. Vanuit het selectiescherm kan worden gekozen tussen een trainingsmodus en een competitieve modus. In de trainingsmodus kan één speler afzonderlijke onderdelen oefenen op verschillende moeilijkheidsgraden: James Ponda's Workout voor de eenvoudige stand, Tuffer Training voor de normale stand en Piranha! Practice voor de moeilijke stand.
De competitieve modus bestaat uit meerdere spelvarianten. The Aquatic Games is bedoeld voor één speler, waarbij alle onderdelen achter elkaar worden gespeeld met als doel gouden medailles te behalen. Daarnaast zijn er multiplayerstanden voor twee, drie of vier spelers, respectievelijk Double Trouble, Triple Trouts en Fintastic Foursome. In deze standen spelen de deelnemers elk onderdeel om beurten en strijden zij om zoveel mogelijk punten.
Het spel maakt gebruik van twee verschillende besturingsmethoden. Bij sommige onderdelen moet de speler snel de renknoppen indrukken om snelheid op te bouwen en vervolgens springen op het juiste moment. Andere onderdelen gebruiken vooral beweging naar links en rechts, gecombineerd met een actieknop. De onderdelen bestaan onder meer uit een sprint over water, het beschermen van slapende zeehonden tegen strandballen, springen op trampolines, het voeren van vissen, ballonnen kapot schieten met schelpen, een eenwielerwedstrijd, een hindernisbaan en een afsluitende estafette.
In de eenspelermodus worden prestaties beloond met bronzen, zilveren of gouden medailles. Wanneer de speler zich niet kwalificeert voor een onderdeel, moet de competitie opnieuw worden begonnen. In elk onderdeel kunnen daarnaast bonuspunten worden verdiend. Genoeg bonuspunten geven toegang tot bonusonderdelen, waarmee de speler zogeheten shields of merit kan verdienen. Volgens de handleiding bestaat de hoogste score in een eenspelerscompetitie uit acht gouden medailles en zes van deze schilden.
Naast de reguliere onderdelen bevat het spel ook een geheim speciaal onderdeel. Om dit vrij te spelen moet de speler in de verschillende onderdelen grote letters verzamelen. Wanneer alle letters zijn verzameld, vormen zij een geheim wachtwoord dat toegang geeft tot het speciale onderdeel. Ontvangst + Recensies Publicatie Score Amiga Action 72% Sega-16 5/10 Amiga Action beoordeelde The Aquatic Games met een score van 72%. De recensent prees vooral de presentatie en graphics, die als sterk werden omschreven, maar vond dat het spel als geheel niet voldeed aan de reputatie van de eerdere James Pond-spellen. Volgens het tijdschrift was de gameplay vooral geschikt voor jongere spelers, terwijl ervaren spelers het spel waarschijnlijk te eenvoudig zouden vinden.
In de bespreking werden enkele onderdelen afzonderlijk besproken. Het eerste onderdeel, een sprint over water, werd positief ontvangen vanwege de animaties en soepele uitvoering, maar werd ook als te gemakkelijk beschouwd. Andere onderdelen kregen meer kritiek: zo werd het zeehondenonderdeel als te langdradig beschreven en werd het onderdeel waarin schelpen moesten worden opgevangen als het moeilijkste, maar ook als weinig vermakelijk genoemd. De recensent concludeerde dat het spel aanvoelde als tussentijdse opvulling in afwachting van James Pond III, en raadde spelers aan het spel eerst uit te proberen voordat zij het zouden kopen.
Sega-16 beoordeelde de Genesis-versie in 2006 met een score van 5/10. De recensent vond dat de presentatie niet slecht was en dat enkele onderdelen vermakelijk konden zijn zodra de speler begreep hoe ze werkten. Wel stelde hij dat de handleiding daarbij vrijwel noodzakelijk was. De graphics werden omschreven als cartoonesk en duidelijk leesbaar, maar volgens de recensent waren ze voor een spel uit 1992 al enigszins verouderd. Ook de muziek en geluidseffecten werden als weinig opvallend beschreven.
De kritiek richtte zich vooral op de wisselende kwaliteit en moeilijkheidsgraad van de minispellen. Volgens Sega-16 waren veel onderdelen gebaseerd op snel knoppen indrukken, terwijl andere speelden als varianten op Tapper. Sommige onderdelen, zoals Shell Shooting en Tour De Grass, werden positiever besproken, maar andere onderdelen werden als frustrerend, langdradig of onduidelijk ervaren. De recensent concludeerde dat het spel in theorie een aardig idee had, maar door de ongelijke uitvoering uiteindelijk ondermaats bleef.
Categorie:Computerspel uit 1992 Categorie:Amiga-spel Categorie:Sega Mega Drive-spel Categorie:Super Nintendo Entertainment System-spel