Timmy Simons (Diest, 11 december 1976) is een Belgisch voetbaltrainer en voormalig betaald voetballer, die wordt beschouwd als een van de beste Belgische spelers van zijn generatie op het tactisch gebied. Als speler was hij voornamelijk verdedigende middenvelder, maar hij vervulde ook de rollen van centrale verdediger en libero.
Simons begon zijn professionele carrière in 1998 bij Lommel SK, waar hij als centrale verdediger begon. Bij Lommel ontwikkelde hij zich onder leiding van trainer Harm van Veldhoven tot verdedigende middenvelder. In de zomer van 2000 maakte hij de overstap naar Club Brugge. Bij Club Brugge behaalde Simons zijn grootste successen, zowel in binnen- als buitenland. Hij speelde tussen 2000 en 2005 en later van 2013 tot 2018 voor de club, onderbroken door een periode bij PSV van 2005 tot 2010. Bij beide clubs groeide hij uit tot aanvoerder.
Na zijn tijd bij PSV ging Simons naar de Duitse Bundesliga, waar hij van 2010 tot 2013 speelde voor 1. FC Nürnberg. Ondanks zijn hoge leeftijd was hij een onmiskenbare kracht in het team, en miste hij geen enkele wedstrijd gedurende drie seizoenen. In 2013 keerde hij terug naar Club Brugge, waar hij zijn spelerscarrière in mei 2018 afsloot.
Met Club Brugge won Simons vier keer de Jupiler Pro League (2003, 2005, 2016 en 2018), terwijl hij in Nederland drie keer de Eredivisie won met PSV (2006, 2007 en 2008). Individueel werd Simons bekroond met de Belgische Gouden Schoen in 2002 en ook uitverkozen als Profvoetballer van het Jaar 2003. Tevens speelde hij 94 interlands voor het Belgisch nationale team, waaronder deelname aan het WK voetbal 2002.
Simons was roemrucht om zijn werkethiek, zijn sterke anatomie, zijn tactisch aanpassingsvermogen (vermogen om zich als middenvelder of verdediger te profileren afhankelijk van spelsituaties) en zijn kwaliteiten als strafschopnemer. Simons' indrukwekkende carrière strekte zich uit over twintig jaar, waarin hij meer dan 1.000 wedstrijden speelde, waarvan 928 officiële wedstrijden als prof. Hij was de eerste Belgische speler die deze mijlpaal bereikte.
Na zijn actieve loopbaan stapte Simons over naar het trainersvak. Hij werd assistent-trainer bij Club Brugge, onder Ivan Leko, en begon in 2022 als hoofdcoach bij SV Zulte Waregem. Van februari 2023 tot mei 2024 was Simons de coach van FCV Dender EH, waarna hij de overstap maakte naar KVC Westerlo.
Na zijn verkiezing als Man van het Seizoen 2000–01, zijn deelname aan het WK voetbal 2002 en zijn verkiezing als Gouden Schoen 2002, werd hij op 6 april 2003 als ereburger van de Vlaams-Brabantse stad Aarschot onderscheiden. Simons woonde destijds in deelgemeente Rillaar.
Spelerscarrière Jeugd In 1982 begon Simons te voetballen bij jeugd van KK Bekkevoort. Simons' carrière begon bij derdeklasser KTH Diest, de ploeg waar hij zijn opleiding kreeg. Hij debuteerde er in 1995 en werkte tegelijk nog als schrijnwerker en ober. Voor Diest speelde hij in vier seizoenen 88 wedstrijden.
Lommel SK (1998–2000) In 1998, op 21-jarige leeftijd, maakte Simons de overstap naar eersteklasser Lommel SK, waar hij al snel doorbrak naar het eerste elftal.
Simons kwam samen met generatiegenoot Wim Van Diest over van de toenmalige derdeklasser Diest. Van Diest speelde als libero, terwijl Simons de rol van voorstopper op zich nam. Al na minder dan een half jaar werd zijn naam in verband gebracht met een mogelijke transfer naar PSV, maar de overstap kwam toen nog niet tot stand. Het seizoen bij Lommel was allesbehalve rustig, aangezien de club kwaliteitsproblemen had. Trainer Lei Clijsters werd halverwege het seizoen de laan uitgestuurd, waarna Jos Daerden het stokje overnam en de club in de slotfase van het seizoen van de degradatie redde. Simons vreesde even dat de nieuwe trainer na de winterstop andere namen zou kiezen, maar wist zijn plek in de basis te behouden.
Zijn tweede seizoen bij Lommel bracht de bevestiging van zijn talent. Simons was niet meer weg te denken uit de basiself, ook niet toen zijn ex-ploegmaat Harm van Veldhoven in januari 2000 de sportieve leiding overnam van Daerden. Van Veldhoven besloot Simons, die tijdens de voorbereiding en de eerste helft van dat seizoen als centrale verdediger had gespeeld, om te vormen tot verdedigende middenvelder. Na twee jaar in de degradatiezone bij Lommel, waarbij degradatie uiteindelijk niet meer kon worden voorkomen, meldden zich meerdere eersteklassers bij Simons. Sporting Lokeren, Genk, KV Mechelen én enkele Nederlandse en Duitse clubs toonden belangstelling. Uiteindelijk koos hij in de zomer van 2000 voor Club Brugge, waar de Noorse trainer Trond Sollied net het roer had overgenomen van René Verheyen. Simons speelde 61 wedstrijden voor Lommel. Aimé Anthuenis, toen trainer van RSC Anderlecht, sprak vol lof over de jonge Simons. Anthuenis, toen afgezwaaid als trainer, schalde ook voor de ervaren Simons de loftrompet.
— Aimé Anthuenis over Simons, in januari 2017, toen Simons nog altijd op hoog niveau actief was.
Club Brugge (2000–2005) Simons veroverde in het seizoen 2000–01 onder de Noorse trainer Trond Sollied onmiddellijk een plaats in de basiself van Club Brugge. Simons' officiële debuut vond plaats op 10 augustus 2000 tegen het Estse Flora Tallinn in de heenwedstrijd van de eerste ronde van de UEFA Cup, waarin Club Brugge met 4–1 won. Drie dagen later, op 13 augustus 2000, maakte Simons zijn competitiedebuut in een zonovergoten thuiswedstrijd tegen KAA Gent waarbij hij twee assists verzorgde in een 6–2 overwinning voor de Bruggelingen. Op 14 september 2000 liet Simons zijn eerste doelpunt voor blauw-zwart optekenen: tegen het Cypriotische APOEL Nicosia scoorde hij, op aangeven van verdediger Nzelo Lembi, met een volley het openingsdoelpunt onderweg naar een 2–0 overwinning in de UEFA Cup.
Dankzij zijn sterke spel droeg hij ook al meteen bij aan de Europese successen van de club, waardoor ze verder mochten spelen in de UEFA Cup, waar ze het opnamen tegen de Spaanse grootmacht FC Barcelona. In de terugwedstrijd tegen het Zwitserse Sankt Gallen kopte hij in de blessuretijd de bal naar Andrés Mendoza, die vervolgens de gelijkmaker maakte, wat Club Brugge kwalificeerde voor de volgende ronde op grond van dat uitdoelpunt. De club werd uitgeschakeld door Barcelona, wegens een 0–2 thuisnederlaag. In Barcelona speelden Simons en ploegmaats 1–1 gelijk.
De Belgische beker werd een teleurstelling, aangezien de club al vroeg werd uitgeschakeld door La Louvière in de 1/16e finales. In de competitie kende Brugge een moeizame terugronde. Nadat ze in de eerste helft van het seizoen op tamelijk imponerende wijze stevig de leiding had genomen, verloor Brugge in de tweede helft van de competitie plotseling veel punten door een resem gelijke spelen, met als dieptepunt een teleurstellend gelijkspel tegen Eendracht Aalst (1–1) waarbij ze talloze kansen onbenut lieten. Toch werd Simons ondanks de moeilijke tweede ronde beloond met de 12de Mantrofee (Man van het Seizoen) van Het Nieuwsblad en voormalig (1980–2023) weekblad Sport/Voetbalmagazine.
Het seizoen 2001–02 bracht geen Belgische titel, maar blauw-zwart streed tot de voorlaatste speeldag door in de strijd om die landstitel totdat STVV hen met een 5–3 overwinning een pad in de korf zette. KRC Genk veroverde de titel met slechts twee punten voorsprong. Echter, Club Brugge pakte dat seizoen de Belgische beker door Moeskroen in de finale te verslaan. Simons speelde in de finale als verdedigende middenvelder, maar hij werd halverwege de eerste helft centraal in de verdediging opgesteld na de hamstringblessure van Philippe Clement.
In de daaropvolgende seizoenen drukte Simons zijn stempel op Europa, met onder andere een historische 0–1 uitoverwinning tegen AC Milan op 22 oktober 2003 in de Champions League, waarin hij als libero speelde tegenover sterspelers als Kaká, Andrij Sjevtsjenko en Filippo Inzaghi. Milan had het seizoen voordien de Champions League gewonnen. Club Brugge weerstond een hevige druk en hield de Milanese aanval zonder doelpunt, alhoewel Inzaghi in de eerste helft scoorde bij 0–0 maar hij stond buitenspel. Deze overwinning wordt beschouwd als een van de meest historische in de geschiedenis van de club.
Simons speelde voor Club Brugge in zowel de UEFA Cup als UEFA Champions League. De club werd in 2001 en 2002 uitgeschakeld in de achtste finale van de UEFA Cup. De uitschakeling tegen Olympique Lyon in 2001 is allicht de grootste ontgoocheling in Simons' loopbaan bij blauw-zwart. Het beeld van Simons die languit en huilend op het gras ligt, nadat Sonny Anderson de 4–1-bonus van Brugge uitvaagde in de slotseconden, is wel bekend. De club bereikte wel twee keer na elkaar de UEFA Champions League-groepsfase na een strafschoppenreeks, tegen Sjachtar Donetsk respectievelijk Borussia Dortmund. Brugge wist zich in beide gevallen als derde van de poule te kwalificeren voor de zestiende finales van de UEFA Cup. In 2003–04 bekerde Simons daarin nog een ronde verder: Brugge werd uitgeschakeld door Girondins de Bordeaux.
In die vijf seizoenen bij Brugge speelde Simons 161 wedstrijden in de competitie. In januari 2003 won hij het referendum van de Gouden Schoen 2002, waarmee hij zich als de beste Belgische speler van dat seizoen bevestigde, en werd hij uitgeroepen tot Profvoetballer van het Jaar 2003.'Timmy Simons: Waardering voor stofzuiger' Voetbal International, 16 januari 2003'Timmy Simons is 'Profvoetballer van het jaar' het Belang van Limburg, 20 mei 2003 In de loop van zijn eerste periode bij Brugge speelde Simons 236 wedstrijden voor de club, amper 10 van de 246 officiële wedstrijden onder Sollieds leiding missend.
Simons’ laatste seizoen voor vertrek (2004–05) kende geen gemakkelijk begin, met enkele spierblessures die hem zeven wedstrijden aan de kant hielden. Desondanks leidde Simons zijn team naar een dertiende landstitel op de voorlaatste speeldag, waarbij ze in eigen huis uittredend landskampioen Anderlecht op 2–2 hielden. Simons' gestel liet hem aan het einde van dat seizoen opnieuw in de steek: de tol van de vele wedstrijden die hij had gespeeld in voorgaande jaren. De titel werd behaald in een stresserende wedstrijd, waarin Simons met behulp van pijnstillers en acupunctuur een hardnekkige borstblessure bestreed.
Zijn laatste wedstrijd voor Club Brugge tot aan zijn terugkeer in de zomer van 2013, was de verloren bekerfinale tegen Germinal Beerschot, 2–1 op 28 mei 2005. Na dat seizoen verliet Simons de club.
De driehoek Simons–Čeh–Englebert Simons speelde doorgaans als nummer zes op het middenveld, waar hij de rol van verdedigende middenvelder vervulde achter twee meer offensief ingestelde middenvelders. Dit resulteerde in een typische driehoek, met de punt naar achteren gericht. De beruchte driehoek van Sollied, met de 'mezzale' (de 'acht' en de 'tien' als halve wingers), bleek in Simons' eerste seizoen bij Club Brugge echter vaak eerder een vlakke 4–5–1 formatie. In dit systeem was Simons aanvankelijk iets offensiever ingesteld dan in de seizoenen die volgden.
In zijn eerste seizoen gaf hij zes assists en scoorde hij vier doelpunten uit reguliere acties en spelhervattingen – vaak uit 'de tweede lijn' van het middenveld. Een voorbeeld hiervan was Simons' doelpunt op Harelbeke, waar hij met een volley de rebound scoorde na een vrije trap van Nzelo Lembi tegen de lat. Zijn offensieve bijdrage was de seizoenen daarna echter iets lager.