thumb|M1-helm De M1-helm is een stalen gevechtshelm die tussen 1941 en 1985 werd gebruikt door het Amerikaanse leger, onder andere tijdens de Tweede Wereldoorlog, de Koreaanse Oorlog en de Vietnamoorlog.
De M1-helm was onderdeel van de gevechtsuitrusting van militairen van alle krijgsmachtonderdelen en werd een icoon van het Amerikaanse leger. Zijn bijnaam was "Steel Pot" (kookpan, kookpot).
Het model werd na de Tweede Wereldoorlog door krijgsmachten over de hele wereld gekopieerd. Het werd ook de standaard-gevechtshelm van de NAVO.
Geschiedenis Vanaf 1917 gebruikte het Amerikaanse leger een plaatselijk geproduceerde versie van de Britse Brodie Mk I-helm, die Helmet, M1917 werd genoemd.
De M1917-helm was gemaakt van mangaanstaal met een vast binnenwerk en een leren kinriem met schuifgesp. Het binnenwerk van leder en vilt en bood niet veel comfort. De M1917 was olijfgroen geverfd. De verf had een antireflecterende textuur door de toevoeging van zaagsel. In 1934 werd de M1917A1 of Kellyhelm geïntroduceerd, een verbeterde versie met een nieuw lederen binnenwerk dat was voorzien van met haar gevulde 'kussentjes' en een tweedelige singelband als kinriem met koperen haak-en-oogsluiting.. Een kleine moer aan de top van de helm hield het binnenwerk op zijn plaats. De M1917A1 weegt 1,1 kg.Columbus Museum, U.S. Army helmet used at Lawson Field, Fort Benning. Gearchiveerd op 29 juni 2021.
Het M1917-model, ontworpen om militairen in loopgraven tegen vallende granaatscherven en splinters te beschermen, voldeed niet op het moderne slagveld. In 1940 werkte een onderzoeksteam van het Amerikaanse leger in Fort Benning in Columbus (Georgia), onder leiding van majoor Harold G. Sydenham, aan een nieuw ontwerp voor een tweedelige helm die de drager veel meer bescherming bood dan de M1917A1.
Onderzoek wees uit dat de ideaal gevormde helm een koepelvormige bovenkant heeft en de contouren van het hoofd volgt. Daarnaast moet de voorkant naar voren uitsteken om het voorhoofd te beschermen zonder het zicht te belemmeren, moeten de zijkanten zo ver mogelijk omlaag lopen zonder het gebruik van het geweer of andere wapens te hinderen en moet de achterkant zo laag mogelijk zijn zonder dat de helm naar voren wordt geduwd wanneer de drager op zijn buik ligt. Om ervoor te zorgen dat regen niet in de kraag lekt, zou de onderrand rondom wat naar buiten gebogen moeten zijn.
De eerste M1-helmen van mangaanstaal werden gemaakt door de McCord Radiator Company uit Detroit, terwijl de binnenhelm van geperste palmvezel werd gemaakt door de Hawley Products Company uit Geneva. Op voorstel van generaal George Patton werd het binnenwerk van de binnenhelm overgenomen van een ontwerp van John T. Riddell. Riddell had in 1940 de eerste plastic American footballhelm ontwikkeld, met een binnenwerk dat verhoogd en verlaagd kon worden door een veter midden bovenin losser of strakker dicht te knopen. NPS.gov, Helmets of World War II. Gearchiveerd op 29 juni 2021.
Een aantal prototypen werd getest en de helm bleek ruimschoots te voldoen aan de gestelde eisen. In juni 1941 werd de helm goedgekeurd als Helmet, Steel, M1. Direct daarna ging hij in massaproductie.
Ontwerp thumb|Generaal George Patton met M1-helm thumb|Binnenkant van een M1-binnenhelm De Amerikaanse M1-helm bestaat uit een stalen buitenhelm met vaste tweedelige kinriem en een kunststof binnenhelm met afneembare kinriem en verstelbaar binnenwerk dat om het hoofd sluit. Een voordeel van een tweedelige helm is dat er geen gaten in de stalen buitenhelm gemaakt hoeven te worden voor de klinknagels waarmee het binnenwerk vastzit. Gaten verzwakken de ballistische bescherming. De buitenhelm wordt niet gedragen zonder binnenhelm. Andersom kan de binnenhelm wel gedragen worden zonder buitenhelm, en dan biedt hij bescherming tegen vallende objecten en tegen stoten, vergelijkbaar met een bouwhelm. Het gewicht van de eerste M1-helmen was ongeveer 1,3 kg, inclusief binnenhelm en kinriem.
Buitenhelm De M1-buitenhelm is gemaakt van mangaanstaal. Alle helmen hebben dezelfde maat. De buitenhelm is 18 cm diep, 24 cm breed en 28 cm lang. De dikte is 3,2 mm (1/8 inch). Hij wordt in één stuk geperst uit een metalen plaat, waarna en een dunne stalen bies om de rand gekrompen wordt. Aan beide zijden is een metalen beugel bevestigd; aan elk wordt een deel van de tweedelige kinriem met een T1-veiligheidssluiting bevestigd. De helmen werden dof olijfgroen gespoten, waarbij de buitenkant opgeruwd werd, eerst met fijn kurkpoeder en later met zand.
De vorm van de buitenhelm leidde tot een aantal nieuwe, oneigenlijke, toepassingen: de helm kon bijvoorbeeld worden gebruikt als schep, hamer, wasbak en emmer, en zelfs als kookpot, hoewel dat werd afgeraden omdat het de metaallegering broos zou maken. Ook was hij hoog genoeg om enigszins comfortabel te zitten, ook met de binnenhelm erin.
Binnenhelm De eerste binnenhelmen waren gemaakt van geperst karton, latere van geperste palmvezel, geperste repen kunststof ('laminaat') en plastic. De binnenhelm past strak in de buitenhelm. In de binnenhelm is met zes halfholle klinknagels een binnenwerk van verstelbare banden bevestigd dat op het hoofd rust. Het binnenwerk is voorzien van een zweetband. Aan de achterkant is met drie extra halfholle klinknagels een riempje aangebracht dat neksteun biedt. Aan de binnenkant van de binnenhelm is aan weerszijden met een extra halfholle klinknagel een bevestigingspen voor een eigen kinriem bevestigd. De vlakke ronde koppen van de klinknagels zijn aan de buitenzijde van de binnenhelm zichtbaar.
Als de binnenhelm samen met de buitenhelm gedragen wordt, wordt de kinriem van de binnenhelm over de voorzijde van de helm gelegd, of onder de helm achter het hoofd langs gelegd, als nekriem. De eerste binnenhelmen waren van geperst papier, maar deze werden al snel vervangen door kunststof exemplaren.
De binnenhelm werd vaak zonder buitenhelm gedragen door de militaire politie (in het wit), schietbaanpersoneel, bij wachtdiensten en bij militaire ceremonies en parades.
Draagwijze thumb|Gen. Anthony C. McAuliffe (l) en kol. Harry W.O. Kinnard II in Bastogne. Voorop hun helm is hun rangonderscheidingsteken aangebracht Kinriem Veel Amerikaanse soldaten droegen de kinriem van de buitenhelm vaak los, of legden deze om de achterzijde van de helm. De belangrijkste reden hiervoor was omdat een vijand die van achteren aanviel, de helm zou kunnen pakken en, als de kinband werd gedragen, het hoofd naar kon trekken en zo slachtoffer uit evenwicht kon brengen. Daarnaast geloofden veel mannen ten onrechte dat explosie dichtbij de helm weg zou kunnen blazen en de kinriem, ondanks de T1-veiligheidssluiting, de nek van de drager zou breken.US Militaria, Reason why WWII soldier did not connect their helmet straps. Gearchiveerd op 19 januari 2023.
Rangonderscheidingstekens Amerikaanse officieren droegen voorop hun helm hun rangonderscheidingsteken.
Functie-emblemen Gedurende de landingen in Normandië droegen bij sommige eenheden officieren een helm met een verticale lijn op de achterzijde. Onderofficieren hadden een horizontale lijn achterop hun helm. De streep was vaak wit, maar ook minder opvallende kleuren werden gebruikt, zoals geel of lichtgroen. Door deze “leadership stripe” of "follow me stripe" konden manschappen hun officieren en onderofficieren tijdens gevechtsoperaties gemakkelijk herkennen, terwijl de vijand (die zich meestal vóór je bevindt) dat niet ziet. De strepen verdwenen kort na Normandië weer.
Medisch personeel schilderde aanvankelijk geen Rode Kruis-symbool op hun helmen. Toen ze zich realiseerden dat herkenbaar medisch personeel door de Duitsers (meestal) niet beschoten zou worden. werden de helmen voorzien van rode kruizen, vaak in witte cirkels.
Sommige officieren schilderden hun ranginsignes in wit of zwart op de voorkant van hun helmen, terwijl anderen juist de opvallendste rangonderscheidingstekens van hun uniformen verwijderden om sluipschuttervuur te vermijden. Aalmoezeniers en predikanten droegen in plaats van een ranginsigne een latijns kruis (✝) voorop hun helm.
Onderdeelsemblemen Tijdens de Tweede Wereldoorlog en ook daarna werden op de helmen vele verschillende emblemen aangebracht. Bijvoorbeeld divisie-, regiments-, of bataljonsemblemen.
Op D-Day zou de Amerikaanse 101e Luchtlandingsdivisie in Normandië landen, waarbij de troepen verspreid zouden raken over een groot gebied. Om te groeperen was het nodig elkaar gemakkelijk te kunnen herkennen. Daarom had ieder onderdeel van de divisie een ander symbool op hun helmen. De vier infanterieregimenten 501, 502 en 506 PIR en 327 GIR droegen resp. een ruit (♦), hart (♥), schoppen (♠) en klaver (♣). De veldartillerieafdelingen droegen een cirkel (⚫︎); het luchtdoelartilleriebataljon een driehoek (▲); het geniebataljon de letter ‘E’ (Engineers); de geneeskundige compagnie een Geneefs kruis (✚) en overig personneel een vierkant (■).Battlefielddetective, 101st Combat Aviation Brigade Black Diamond Helmet Patch Tegenwoordig gebruikt de 101e Luchtlandingsdivisie nog steeds deze helmsymbolen. Andere eenheden namen deze werkwijze over, vaak met andere symbolen.
US Army Rangers van het 2e en 5e Rangerbataljon schilderden een oranje ruit op de achterkant van hun helmen. Binnen deze ruit stond in zwart het cijfer dat hun bataljon aanduidde.Sproe, Helmet markings
Marine-eenheden die tijdens D-Day op de stranden zouden opereren, schilderden een brede grijze band om hun helmen, zodat ze herkenbaar waren als marinepersoneel.
Helmnet, helmovertrek en helmband Over de M1-helm wordt vaak een helmnet en/of helmovertrek aangebracht. Hiermee wordt de ronde vorm en de glans van de helm verborgen. Bovendien kan er ander camouflagemateriaal aan bevestigd worden, bijvoorbeeld stroken stof, gras, takken of bladeren. De helmovertrek voor de M1-helm is gemaakt van 4-6 driehoekige (of 2 halfronde) stukken stof die aan elkaar gestikt zijn en zo een koepel vormen in de vorm van de helm. De onderrand bestaat uit een aantal flappen, die in de buitenhelm gevouwen worden, waarna de binnenhelm er in gedaan wordt en zo de helmovertrek vastklemt. Er zijn overtrekken in allerlei verschillende kleuren en camouflagepatronen. Sommige helmovertrekken zijn voorzien van gaten waarachter camouflagemateriaal gestoken kan worden.
Meestal wordt er om de helmovertrek en/of het helmnet een elastische helmband gedaan, waarachter extra camouflagemateriaal gestoken kan worden, en die de helmovertrek en/of het helmnet beter op zijn plaats houdt.
Gebruik thumb|De Franse M51-OTAN-helm De M1-helm werd gebruikt door de United States Army van 1941 tot halverwege de jaren ‘80, toen hij werd vervangen door de PASGT-helm (PASGT = Personnel Armor System for Ground Troops)Hartzog, William W. (2014), American Military Heritage, Washington DC: Military History Office, US Army Training and Doctrine Command. p. 224. . Gearchiveerd op 6 september 2023. die een betere ergonomie en betere ballistische bescherming bood.