thumb|Huis Mon Repos te Lausanne thumb|Huis (museum) van Voltaire te Ferney. David-Louis baron Constant de Rebecque (ook: de Constant Rebecque), meestal David-Louis Constant d'Hermenches genoemd ter onderscheid van zijn vader, broers en neven de Constant Rebecque. (Lausanne, 17 november 1722 – Parijs, 25 februari 1785). Hij was heer van Hermenches en van Villars-Mendraz, een Zwitserse kolonel, als regimentscommandant in dienst van het leger van de Republiek van de Verenigde Nederlanden en later generaal-majoor in Franse dienst. Hij was ook bekend als acteur, regisseur, pamflettist, dichter en musicus.
Biografie Zwitserland David-Louis Constant d'Hermenches was telg uit een familie van Zwitserse en Franse adel. Hij was de oudste zoon van Samuel Constant de Rebecque (1676–1756) en Rose Suzanne de Saussure de Bercher (1698–1782). Vader Samuel was in 1699 in Nederlandse krijgsdienst getreden en was stichter van een Zwitserse dynastie in het Staatse leger.Infanterie Regiment 697a met rangen van vader Samuel en broer Juste de Constant Rebecque op www.milwiki.nl Zijn vader kocht in Vaud het landgoed La Chablière te Lausanne in 1713, de heerlijkheid Hermenches in 1725 en de heerlijkheid Villars-Mendraz in 1753. Deze kreeg op grond van de Franse achtergronden van zijn voorouders in 1725 de titel van baron en voegde 'de Rebecque' aan zijn naam 'Constant' toe.Info over familie Constant (de Rebecque) in het Historisch Lexicon van Zwitserland. Gearchiveerd op 10 augustus 2018.
Acteren en regisseren Na de aardbeving van Lissabon (met tsunami) op 1 november 1755 (Allerheiligen), waarbij daar vele doden in kerken vielen, werd Voltaire door de kerk van Genève verboden nog langer toneeluitvoeringen te laten geven in zijn huis Les Délices bij Genève. De zwager van Constant d'Hermenches Philippe de Gentils, markies van Langallerie, besloot in zijn buitenhuis 'Mon Repos' bij Lausanne een toneelzaal in te richten, waar de stukken van Voltaire werden opgevoerd door de familie Constant de Rebecque met hun aanhang (vanaf 18 februari 1757 tot maart 1771). In de tragedie Zaïre vertolkte d'Hermenches de hoofdrol van de Sudanese sultan Orosmane, waar Voltaire ook aan meewerkte als regisseur en acteur, samen met zijn nicht Marie Louise Denis. Verder speelde hij in Fanime de rol van Tamire.Voltaire, Fanime, [Lausanne], 1757, cote NL-HaNa, Constant Rebecque, Selon la transcription établie par Béatrice Lovis pour Lumières.Lausanne (Université de Lausanne)/ Rolverdeling in Fanime bij eerste uitvoering in 1757 met tekst van Voltaire en aanvullingen van Constant d'Hermenches uit het Nationaal Archief Nederland met transcriptie door Béatrice Lovis van Universiteit Lausanne. Gearchiveerd op 25 maart 2023.Achtergronden van het toneelstuk Fanime van Voltaire daarna in Alzire en L'enfant prodigue, waaraan ook Voltaire deelnam. Deze had een huis gehuurd in Montriond, oostelijk van Lausanne.Huurhuis van Voltaire te Montriond van 1755-1758 Van heinde en verre, zelfs uit Frankrijk, kwam men om Voltaire bij zijn toneelstukken te zien.Victor Constant de Rebecque(1814-1902), Album "Esquisses de la Boiserie de Mézeri transportée du Château d’Hermenches en 1809 par le Baron Auguste de Constant Rebecque", Mézery, 1851, cote MHL I.194.K.1. Selon la transcription établie par Béatrice Lovis pour Lumières.Lausanne (Université de Lausanne) Aquarellen door Dalberg van de wandschilderingen van kasteel d'Hermenches onder andere over het theater Mon Repos, nu in kasteel van Mézery Sinds zijn ontroerende uitvoering van de rol in Zaïre werd Constant d'Hermenches door Voltaire aangesproken als 'Orosmane'. Na de aankoop van zijn huis in Ferney verzocht Voltaire (brief van 26 maart 1759) of Constant d'Hermenches leiding wilde geven aan een theater in zijn huis. Hij deed het niet. Zelf schreef hij in 1761 het toneelstuk Statira (dochter van Darius III), waarvan hij vertelde dat het geschreven was door Voltaire, wat alom geloofd werd.Beschrijving van het toneelstuk Statira van Constant d'Hermenches door Béatrice Lovis van Universiteit te Lausanne In Les Scythes speelde Constant d'Hermenches de rol van Athamaris. Hij wilde die tekst van Voltaire aanvullen met verzen, maar deze ging eigenlijk niet akkoord met zijn veranderingen, die hij ongeschikt en soms ongrammaticaal vond.(februari-maart 1767)C.P. Courtney, Constant d'Hermenches: Correspondent of Voltaire and Belle de Zuylen, in 'Voltaire and the 1760s. Essays for John Renwick'. Ed. Nicolas Cronk, Oxford, Voltaire Foundation, 2008. p. 89-100. Desondanks veranderde hij de tekst, en naar zijn zeggen met succes bij het publiek. Hij werd ook gevraagd te komen acteren en regisseren in Brussel door de Hertog van Arenberg, ondersteund door de Prins de Ligne. Constant d'Hermenches schreef dat hij ook naar de theaterfeesten ging in het kasteel van Villers-Cotterets, met veel eten, drank en privékamers, waar hij genoot.
Hij liet na 1760 door Dalberg een reeks schilderijen op hout maken met aanvullingen door zijn nicht Louise de Corcelles (die ook de decors in het theater van Mon Repos schilderde)Informatie Louise de Corcelles op website Dictionaire Historique de la Suisse. Gearchiveerd op 31 juli 2017.Biografische informatie over Louise de Corcelles van website Lumieres van Université de Lausanne. Gearchiveerd op 22 maart 2023. en Jean HuberInformatie over Jean Huber op website van Dictionaire Historique de la Suisse. Gearchiveerd op 9 september 2018. voor de eetzaal van het kasteel van Hermenches. Het waren 19 taferelen van hem bekende acteurs van het theater in Mon Repos, ook met thema's als dans, muziek, wandelingen, de jacht en het vissen. Deze panelen werden in de 19e eeuw overgebracht naar het kasteel van Mézery door zijn jongste zoon.Béatrice Lovis, Le théâtre de Mon-Repos et sa représentation sur les boiseries du château de Mézery, Etudes Lumières.Lausanne, nº 2, november 2015 thumb|Château de Villers-Cotterêts
Nederland David-Louis Constant d'Hermenches werd in 1744 door zijn dominante moeder uitgehuwelijkt aan de dochter van de burgemeester van Lausanne Louise Anna Jeanne Françoise de Seigneux (1715–1772). Zij beviel in 1750 in Den Haag van hun zoon, Guillaume Anne, die petekind werd van stadhouder Willem IV en diens gemalin Anna van Hannover.
Hij was actief in het Staatse leger van 1738 tot en met 1764. Met zijn vader nam David-Louis in 1745 aan de Nederlandse kant deel aan de slag bij Fontenoy, waar hij een diepe wond boven zijn linkeroog opliep. Het litteken bedekte hij met een zwarte band over zijn voorhoofd. Vanaf 1748 was hij gelegerd in Den Haag als kolonel bij het Regiment van de Zwitserse Gardes van de Prins van Oranje-Nassau,Info over de Zwitserse Gardes Infanterie Regiment 748b met David Louis Constant D'Hermenches en zijn zoon Guillaume Anne op www.milwiki.nl waar hij in de salons van de hogere kringen verkeerde. Hij stond daar als libertijn bekend nadat zijn vrouw naar Lausanne was teruggekeerd. Hier leerde hij Belle van Zuylen kennen, met wie hij een persoonlijke en langdurige correspondentie (1760-1776) onderhield. Ook wisselde hij regelmatig brieven uit met Voltaire (1755-1777),waarvan slechts 5 brieven van Constant d'Hermenches bewaard zijn gebleven. Lees bovenstaande noot over Courtney 2008 de hertog van Arenberg (1748-1777), de prins van Ligne (1773-1785) en de hertog van Choiseul (1764-1769).Zie Nationaal Archief over David-Louis Constant de Rebecque.
Frankrijk thumb|David-Louis Constant de Rebecque, Gouache uit de collectie van Mrs. Noel Blakiston, London.Informatie in de publicatie van de Franse congreslezing Pierre H. Dubois 1975
Eind 1764 verkocht Constant d'Hermenches zijn regiment in de Republiek aan graaf Gabriel de Golofkin. Hij kwam, na aanbeveling van Etienne François de Choiseul, bij de Franse koning in dienst als majoor van het Zwitserse regiment EptingenInfo over Jean Baptiste von Eptingen in het Historisch Lexicon van Zwitserland. Gearchiveerd op 4 februari 2019. Constant d'Hermenches had namelijk Voltaire gevraagd te bemiddelen. Deze schreef in mei 1764 een aanbevelingsbrief aan de zus van de hertog van Choiseul: Béatrix van Choiseul-Stainville, hertogin van Gramont. De hertog heeft hem ook voorgedragen voor het Kruis van militaire Verdienste, dat hij in 1766 kreeg. Het regiment ging in 1765 naar Lille, daarna in 1766 naar Landrecies en in 1767 naar Mézières in de Champagne, gevolgd door Besançon in 1767-1768. Het regiment nam ook deel aan de Franse veldtochten (1768-1769) tegen de Corsicaan Pasquale Paoli, die probeerde het eiland Corsica los te maken van Republiek Genua en uit te roepen tot onafhankelijke republiek. Na het Verdrag van Versailles (1768) stond Corsica onder het bewind van Frankrijk. Op grond van zijn informatie schreef Belle van Zuylen een artikel in de Gazette d'Utrecht van 2 september 1768 met als titel 'Isle de Corse. Extrait d'une lettre du Camp de San Fiorenzo, datée du 3 Août'. Een Nederlandse samenvatting verscheen eerder op 22 augustus 1768 in de 's Gravenhaegse Courant.Isabelle de Charrière, Oevres Complètes, deel X, p. 47-50 en p. 531-532Nieuwe (en aangepaste) publicatie van de artikelen op de website Womenwriters.nl in 2011. Gearchiveerd op 21 januari 2022.
thumb|David-Louis Constant d’Hermenches met twee jonge officieren, waarschijnlijk Samuel (geb. 1748) en Charles (geb. 1751) de Langallerie, zonen van zijn zuster Angélique. Onbekende schilder ca. 1768-1769.Artikel Kees van Strien 'Van vaandrig tot kolonel' in Jaarboek Die Haghe 2022, p. 112-139
Na de Franse overwinning op Pasquale Paoli in 1769 werd Constant d'Hermenches benoemd tot brigadegeneraal van het Zwitserse regiment van generaal-majoor Samuel Jenner,Info over Samuel Jenner op website van Historisch Lexicon van Zwitserland. Gearchiveerd op 13 augustus 2017. dat naar Huningue in de Elzas werd gezonden. Daarna naar Bitche in Lotharingen (oktober 1772), gevolgd door de legerplaats Air, oostelijk van Rebecques in september 1774. Dat regiment werd in 1774 na zijn aankoop genoemd naar generaal-majoor Paul Rodolphe van Aubonne.Info over Paul Rodolphe d'Aubonne op website van Historisch Lexicon van Zwitserland. Gearchiveerd op 16 februari 2018.
Constant d'Hermenches verzocht in 1770 om van zijn vrouw te scheiden, wat 16 juli 1772 toegekend werd vlak voor haar overlijden op 19 september 1772. In november 1770 hadden ze al besloten dat Constant d'Hermenches op het landgoed 'Bois de Vaux' ten zuidwesten van Lausanne zou gaan wonen waar hij het grote huis 'Fantaisie',Lithografie van François Bonnet van het landhuis Fantaisie in Bois de Vaux bij Lausanne van website Musée historique de Lausanne de boerderij 'La Belle Grange' en het tuinhuis "la Baraque' liet bouwen. In de winter verbleef hij in het huis van zijn zus Angelique en zijn zwager in Lausanne (Mon Repos).
In 1775 werd het regiment van Aubonne naar Frans-Henegouwen gezonden, het vestigde zich in Avesnes. Hij hertrouwde in november 1776 met de daar woonachtige rijke rooms-katholieke weduwe Marie Catherine Philippine de Préseau, geboren Taisnes de Rémonval (1743-1779). Ze overleed vroegtijdig, enige tijd na de bevalling van hun zoon Auguste Constant d'Hermenches (1777-1842). De peetouders waren de hertog en hertogin van Arenberg. Over haar erfenis werd jaren na haar dood door de van haar afhankelijke familieleden een rechtszaak (1782-1783) gevoerd over de rechtmatigheid van hun huwelijk (tussen personen van het rooms-katholieke en protestante geloof zonder toestemming van de paus in Rome) en daardoor een al of niet onwettig kind als erfgenaam bij het Parlement van Dijon.Isabelle Vissière, Achtergronden van het tweede huwelijk van Constant d'Hermenches In: Lettre de Zuylen et du Pontet, no. 25 (2000)Dijon was een van de 12 Parlementen met juridische bevoegdheid in het Ancien Regiem De rechtszaak werd door hem gewonnen.