|} De internationale trein Amsterdam - Berlijn, vanaf 1 november 2025 ICE Berlijn - Amsterdam genoemd en tussen 2002 en 2025 intercity Berlijn - Amsterdam (kortweg IC Berlijn), wordt in Duitsland ICE-lijn 77 genoemd. Vanaf 1 november 2025 is deze treinverbinding van NS International en DB Fernverkehr gecategoriseerd als een Intercity-Express in plaats van een intercity.
Geschiedenis: voorlopers ICE De geschiedenis van de treindienst naar Berlijn wordt sinds de introductie in 1991 gekenmerkt door het stapsgewijs verbeteren van zowel de reistijd, als de dienstregelingsfrequentie, en de kwaliteit van het ingezette reizigersmaterieel. Want in het voormalige Oost-Duitsland moesten in de jaren na de hereniging zowel de infrastructuur als het reizigersmaterieel nog aangepast worden aan de westerse standaarden. Maar de verbeteringen pasten ook in het streven van de Deutsche Bahn om, door middel van een hogesnelheidsnetwerk, de reistijden binnen Duitsland en met het buitenland te verminderen. Vooral tussen 1994 en 2002 zijn tijdens de inzet van de Interregio grote verbeteringen gerealiseerd ten aanzien van de reistijd.
Buurlandtrein Hannover (1959-1991) De Duitse deling, tot de 'Val van de muur' in 1989 en de Duitse hereniging in 1990, was de reden dat de voorlopers van de trein naar Berlijn tot 1991 niet verder reden dan Hannover Hbf of naburige plaatsen als Braunschweig. Vanaf 1959 werden er meerdere treindiensten tussen Amsterdam en Hannover ingesteld, waarvan sommige doorreden naar Braunschweig of naar Bad Harzburg,Treinen naar Duitsland. "Leeuwarder courant : hoofdblad van Friesland". Leeuwarden, 02-05-1959, p. 5. Geraadpleegd op Delpher op 02-07-2026, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010615311:mpeg21:p005 de laatste verbinding moet niet verwart worden met de Harz-express die uit Hoek van Holland vertrok. In 1972 werd ook melding gemaakt van een, al dan niet extra, dagtrein tussen Amsterdam en Braunschweig Hbf (Brunswijk) via Hannover."Tubantia". Enschede, 06-04-1972. Geraadpleegd op Delpher op 05-05-2026, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=KBPERS01:003347004:mpeg21:p00003 De treinen reden als 'eilzug'/sneltrein. In 1981 kwam er een trein naar Hannover bij."Nieuwe Vlaardingsche courant". Vlaardingen, 03-06-1981, p. 5. Geraadpleegd op Delpher op 05-05-2026, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMSAVL03:279849021:mpeg21:p00005 De trein naar Bad Harzburg was tussen 1977 en 1981 in Duitsland opgewaardeerd tot D-trein. In 1985 werden er meer treinen met eindbestemming Hannover of Braunschweig ingevoerd waardoor er tot Hannover een frequentie ontstond van circa 2 uur."Nederlands dagblad : gereformeerd gezinsblad / hoofdred. P. Jongeling ... [et al.]". Amersfoort, 13-05-1985, p. 5. Geraadpleegd op Delpher op 05-05-2026, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010569513:mpeg21:p005 In Duitsland waren al deze treinen opgewaardeerd tot D-trein. Maar de treinen reden in Nederland, geintegreerd in het intercitynet, als buurlandtreinen die zonder reservering en zonder het betalen van een toeslag toegankelijk waren. Vanaf 1986, met de opening van de spoorlijn Amsterdam Centraal - Schiphol, werd deze dienst aan het Nederlandse beginpunt verlengd naar Schiphol en Hoofddorp.
De voorlopers van de ICE Amsterdam- Berlijn zijn daarnaast een gedeeltelijke voortzetting van de in 1993 opgeheven Moskou Expres.Nord-West Express. Deze was na de Tweede Wereldoorlog in 1960 van start gegaan.
Tot 1976 vond in Hengelo een locwissel plaats. Tot 1965 werd vanaf dat station naar Duitsland gereden met een Duitse stoomlocomotief. Van 1965 tot 1976 werden internationale reizigerstreinen vanaf Hengelo gereden met Duitse diesellocomotieven zoals de Baureihe 220 van de toenmalige Deutsche Bundesbahn.Geaadpleegd op 30 maart 2026 op NVBS actueel, Zoekplaatjes – augustus 2018, Vorige zoekplaatjes
Sinds de elektrificatie van het traject Oldenzaal – Bad Bentheim in 1976 vindt de locwissel in Bad Bentheim plaats, waar ook de spanningsscheiding is tussen de 1500 volt gelijkspanning van het Nederlandse en de 15.000 volt 16,7 Hz wisselspanning van het Duitse net. De trein bestond meestal uit Duitse rijtuigen, maar in sommige jaren reden er in bepaalde treinen Nederlandse rijtuigen ter versterking mee tot Bad Bentheim.
D-trein (1991-1994) Na de Duitse hereniging op 3 oktober 1990 kon er met de aanvang van de nieuwe dienstregeling op 2 juni 1991 een rechtstreekse treindienst worden gestart vanaf Hoofddorp en Schiphol naar Amsterdam Centraal en verder naar Berlijn van enkele treinen per dag. Vanuit Berlijn werd alleen tot Schiphol gereden en niet naar Hoofddorp. De treinen in Nederland reden als de treinsoort "Internationale trein" (INT) en in Duitsland als D-trein. De reistijd tussen Amsterdam Centraal en Station Berlin Zoologischer Garten in westelijk Berlijn was in 1991 circa 8,5 uur (en de reis naar het eindstation Berlin Ostbahnhof duurde circa 20 minuten langer). Want de trein reed tussen Hannover en Berlin, via Wolfsburg en Stendal, met een diesellocomotief omdat deze hoofdspoorlijn in het voormalige Oost Duitsland toen nog niet was geëlektrificeerd (en ook nog niet omgebouwd was tot hogesnelheidslijn). Naast de locwissel bij de Nederlands-Duitse grens (zie de voorgaande paragraaf), moest daarom dus ook in Hannover gewisseld worden van locomotief. Er werden in de D-treinen rijtuigen ingezet van de Deutsche Reichsbahn (DR) uit het voormalige Oost-Duitsland. De treinen hadden een restauratierijtuig van Mitropa. De rest van de trein had een klassieke inrichting met compartimenten. De tweede klas had banken met kunstleren bekleding.
Rond 1992 werden soms sommige oudere rijtuigen in de treinen vervangen door nieuw gebouwde rijtuigen die de DR na de Duitse hereniging in het voormalige Oost-Duitsland heeft laten bouwen.De Deutsche Bundesbahn uit het voormalige West-Duitsland en de Deutsche Reichsbahn uit het voormalige Oost-Duitsland zouden (pas) drie jaar na de Duitse eenwording, dus begin 1994 fuseren en opgaan in de Deutsche Bahn. Deze rijtuigen hadden aan de buitenzijde de kleurstelling die sinds 1986 in West-Duitsland door de Deutsche Bundesbahn (DB) toe werd gepast op Intercity's (rood-wit) en Interregio's (blauw-wit). De toen nieuwe tweedeklas DR-rijtuigen hadden ook de klassieke inrichting met compartimenten aan een lange zijgang maar de compartimenten hadden individuele en gestoffeerde stoelen en, net als de Duitse Interregio's (zie de volgende paragraaf), een kinderzitje aan het raam. Het interieur had een licht pastelachtige kleurstelling die in de jaren 1990 in westerse landen vaker werd toegepast. Verder kwamen deze DR-rijtuigen in grote lijnen overeen met de oudere DR-rijtuigen voor de lange afstand.Ook waren net zoals in de Interregio's de tegenoverstaande stoelen ten opzichte van elkaar licht verschoven zodat reizigers makkelijker de benen kunnen strekken. Deze nieuwe rijtuigen hadden een compartiment minder, ook dit was om de beenruimte in de overgebleven compartimenten te vergroten.
Interregio (1994-2002) thumb|Interieur van een voormalig InterRegio-tweedeklasrijtuig. Vanaf 1994 reed de treindienst (in de Duitse classificatie) als Interregio 16; in Nederland was dit treinserie 2200/2300. In deze Interregio's werden totaal gerenoveerde West-Duitse D-treinrijtuigen ingezet met een nieuw ontworpen interieur, met per rijtuig keuze uit zitplaatsen in compartimenten of in een open ruimte. De stoelen in deze treinen zaten niet altijd recht tegenover elkaar maar waren vaak wat verschoven zodat reizigers die tegenover elkaar zaten toch de benen konden strekken. De treinen waren voorzien van een BistroCafé-rijtuig dat, als enige in de trein, airconditioning had. De afzonderlijke treinen (een slag Berlijn – Amsterdam – Berlijn) hadden de namen IJsselmeer, Emsland, Amstelland, Wesertal en Havelsee. Enkele vroege of late treinen begonnen of eindigden in Hengelo of Bad Bentheim (deze treinen reden tot 1994 als treinserie 2500). Vanwege de grootschalige renovatiewerkzaamheden aan de Stadtbahn van Berlijn was de eindbestemming van de Interregio's, in de periode van circa september 1994 tot mei 1998, het station Berlin Zoologischer Garten in het westelijk deel van Berlijn.
Reistijdverbeteringen over bestaand spoor Door het vervallen van een stop tussen Oebisfelde en Berlijn Spandau en door daar op het bestaande spoor sneller te rijden (en door minder wachttijd bij Schönhausen-Damm aan de Elbe) kon met de introductie van de Interregio in 1994 tevens de reistijd met een ongeveer een kwartier worden teruggebracht tot 8:15 uur."Algemeen Dagblad". Rotterdam, 24-06-1994. Geraadpleegd op Delpher op 05-05-2026, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=KBPERS01:003120021:mpeg21:p00043https://www.fernbahn.de/datenbank/suche/
Deze reistijd werd in 1995 door het verminderen van het aantal stops over de gehele route, en het vervallen van de wachttijd bij Schönhausen, verder teruggebracht tot 7:45 uur.
In december 1995 was tussen Hannover en Berlijn de spoorlijn via Magdeburg volledig geëlektrificeerd en geschikt gemaakt voor 160 km/h, in het bijzonder ook de kortere route tussen Magdeburg, Brandenburg en Potsdam zodat elektrische treinen daar niet meer om hoefden te rijden via Güterglück. Mede daarom zou de Interregio tussen 1995 en 1998 ook doordeweeks en zondags via Magdeburg rijden (in plaats van via Stendal) zodat de inzet van een diesellocomotief in het voormalige Oost-Duitsland niet meer nodig was.Samenleving 'Blauwe Engel' meer dan een mooie nieuwe trein. "Trouw". Meppel, 18-06-1994. Geraadpleegd op Delpher op 08-09-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ABCDDD:010823072:mpeg21:p009 De reistijd van 7:45 uur in 1995 tussen Amsterdan Centraal en Berlin Zoologischer Garten werd daarmee vanaf 1996 gereduceerd tot 7 uur."Algemeen Dagblad". Rotterdam, 25-04-1997. Geraadpleegd op Delpher op 05-05-2026, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=KBPERS01:003142022:mpeg21:p00006
Vanaf de dienstregeling 1996/1997 werd er niet meer vanaf Hoofddorp, maar vanaf Schiphol, via Amsterdam CS naar Berlijn vertrokken.
Hogesnelheidslijn Berlijn - Oebisfelde Vanaf september 1998 reed de Interregio over de nieuwe hogesnelheidslijn Berlijn-Oebisfelde, met een tussenstop in Stendal. Al eerder, vanaf mei dat jaar, reed de trein in Berlijn weer door naar station Berlin Ostbahnhof. Door gebruik van de hsl Berlijn-Oebisfelde kon de reis plaatselijk met een half uur tot drie kwartier versneld worden. De Interregio-rijtuigen konden namelijk, getrokken door de Duitse locomotief type Baureihe 103, met 200 km/h over de genoemde hsl. Ook aansluitende conventionele spoorlijnen ten westen en ten oosten van Hannover waren in 1984 en 1998 geschikt gemaakt voor deze snelheid. Maar in het dienstregelingsjaar 1998/1999 profiteerde in de richting Berlijn vooral één trein van de reistijdverkorting want andere treinen vanuit Amsterdam hadden last van wachttijden bij het station Berlin-Charlottenburg. Maar vanaf 2000 reden alle treinen van Amsterdam Centraal naar Berlin Zoologischer Garten met een reistijd van circa 6:15 uur, en naar Berlin Ostbahnhof in circa 6:30 uur. Want in Berlijn zelf bedroeg de reistijd van Berlin Zoologischer Garten naar Berlin Ostbahnhof vanaf 1998 nog ongeveer 11 minuten via de dat jaar weer in gebruik genomen Stadtbahn die toen was geëlektrificeerd en gerenoveerd.
In 2001 kon, door het vervallen van de stop in Rathenow, de reistijd naar Berlin Zoologischer Garten verder worden teruggebracht worden tot ongeveer 6 uur, en de reistijd naar Berlin Ostbahnhof kon teruggebracht worden tot ongeveer 6:15 uur.
Intercity (2002-2025)