thumb|2009: Let the fork do the talking Henriëtte Johanna Ignatia Maria van Gasteren (voorheen Lilith Love) (Sevenum, 9 september 1964), is een Nederlands beeldend kunstenaar, fotograaf en schrijver. Haar werk bestaat voornamelijk uit zelfportretten en documentaire fotografie. Enkele thema's die in haar werk terugkomen zijn identiteit, vrouwen, vrouwelijke archetypen, genderbending, vrijheid, gelijkheid en maatschappelijke taboes.
Biografie en werk Van Gasteren volgde een opleiding aan de Schoevers Academie in Nijmegen en werkte van 1983 tot 2000 als directiesecretaresse. In 2005 begon zij met schrijven. Haar verhaal Kalfsbraadstuk op tagliatelle met een zachte saus van witte port en kaas werd dat jaar gepubliceerd in een bundel van de proza- en poëziewedstrijd De Raadselige Roos van Literair Café Venray-regio.
Zij begon zelfportretten te maken als illustraties bij haar verhalen. Vanaf 2006 werd fotografie haar belangrijkste medium. Van Gasteren gebruikt zichzelf veelvuldig als model; enscenering vormt daarbij een onderdeel van haar werkwijze.
Haar werk leidde incidenteel tot controverse. Werk werd onder meer geweerd of verwijderd tijdens tentoonstellingen in het Euregio-Haus in Mönchengladbach en in conferentiecentrum Rolduc in Kerkrade. Het zelfportret Forgive me, Father, for... uit de serie I could've had religion haalde naar aanleiding daarvan de voorpagina van het dagblad Sp!ts.
In 2011 exposeerde Van Gasteren tijdens FotoFestival Naarden. De twaalfde editie van het festival vond van 21 mei tot en met 19 juni plaats en stond onder de titel Let's Face It in het teken van portretfotografie.
In 2012 behoorde zij tot tien Limburgse kunstenaars van wie werk werd getoond bij Pulchri Studio in Den Haag, naast onder anderen Ted Noten, Charles Eyck en Lei Molin.
In juni 2012 was Van Gasteren gelijktijdig vertegenwoordigd in twee fotografietentoonstellingen in New York. Een selectie uit FotoFestival Naarden werd onder de titel Let's Face It van 22 juni tot en met 14 juli tentoongesteld bij United Photo Industries aan 111 Front Street in DUMBO, Brooklyn. Van Gasteren werd daarbij onder haar toenmalige kunstenaarsnaam Lilith Love vermeld. Tot de andere geselecteerde fotografen behoorden onder anderen Lieve Prins, Martin Roemers, Marie Cécile Thijs en Joost van den Broek. Daarnaast nam zij in dezelfde periode deel aan The Wonder of Woman tijdens Photoville in Brooklyn Bridge Park.
Tot haar fotografische series behoren onder meer A house is not a home, Domestic Goddess, I could've had religion, Bit Player, Faded Glory, Lonesome Hotel en Headless Way.
Een deel van haar oeuvre bestaat uit naaktzelfportretten. Het internationale fotografieplatform Shotkit nam Van Gasteren op in 32 Most Famous Nude Photographers, naast onder anderen Helmut Newton, Robert Mapplethorpe, Nan Goldin en Herb Ritts. Het Amerikaanse fotografieplatform PhotoWhoa plaatste haar, onder haar voormalige kunstenaarsnaam Lilith, op nummer vijf in Top 11 Famous Female Nude Photographers. In hetzelfde overzicht staan onder anderen Annie Leibovitz, Nan Goldin, Sally Mann, Lalla Essaydi, Bettina Rheims, Mona Kuhn en Cindy Sherman.
In 2023 maakte NH Nieuws een uitgebreid portret van Van Gasteren voor de serie De Kunst van Verzet. In het portret werd onder meer aandacht besteed aan haar kunstenaarschap, zelfportretten en het project Silent Scream.
Documentaire fotografie Naast haar zelfportretten maakte Van Gasteren verschillende documentaire fotoprojecten.
In 2012 fotografeerde zij de toen 21-jarige Risja Steeghs, die leed aan de ziekte van Lyme. Het project resulteerde in een reizende tentoonstelling en het fotoboek Risja, a story by Lilith – This is bugging me.
Siebe Weide, destijds directeur van de Nederlandse Museumvereniging, schreef het voorwoord. Voormalig minister Hedy d'Ancona schreef het nawoord en verzorgde de boekpresentatie in Amsterdam. Kunstenaar Lieve Prins schreef de inleiding en schrijver, journalist en muzikant Frans Pollux droeg het gedicht De danseres bij.
In 2017 maakte Van Gasteren een fotodocumentaire over de Amsterdamse broodjesshop Sal Meyer. Foto's uit deze documentaire werden opgenomen in de fotocollectie van het Joods Museum in Amsterdam.
In 2022 maakte werk van Van Gasteren deel uit van de tentoonstelling Every Picture Tells a Story in het Joods Museum. Voor deze tentoonstelling werden circa 300 foto's uit de collectie van het museum geselecteerd. Er was werk te zien van meer dan veertig fotografen, onder wie Emmy Andriesse, Maria Austria, Paul Blanca, Diana Blok, Marrie Bot, Frédéric Brenner, Rudolf Breslauer, Jan Cremer, Willem Diepraam, Ed van der Elsken, Ruud van Empel, Leonard Freed, Van Gasteren, Henk Jonker, Vardi Kahana, Philip Mechanicus, Sem Presser, Arthur Rothstein, Wolf Suschitzky, Roman Vishniac en Annemie Wolff.
Silent Scream Van Gasteren is initiatiefnemer en maker van Silent Scream, een fotografisch en documentair project over seksueel geweld. Het project combineert fotografie en interviews met een boek, de website silentscream.nl en een reizende tentoonstelling. Voor het project portretteerde en interviewde zij slachtoffers, plegers, naasten en deskundigen.
In 2024 verscheen het gelijknamige boek Silent Scream (ISBN 978-90-819714-4-7). Het voorwoord werd geschreven door Mariëtte Hamer, regeringscommissaris seksueel grensoverschrijdend gedrag en seksueel geweld.
De reizende tentoonstelling ging in november 2024 van start in het Gouvernement aan de Maas in Maastricht en werd vervolgens op verschillende locaties in Nederland en België gepresenteerd. Tot de museale presentaties behoren het Museum Cobra in Amstelveen, het Drents Museum in Assen, IKOB – Museum für Zeitgenössische Kunst in Eupen en Museum De Wieger in Deurne. Ook werd Silent Scream onder meer in het Provinciehuis Groningen gepresenteerd.
In het Drents Museum maakte haar werk van november 2025 tot maart 2026 deel uit van De stilte doorbroken, samen met werk van Bert Hemsteede en Dianne Bakker.
In Museum De Wieger werd Silent Scream in 2026 gecombineerd met Mirrorbound / Still me?, een tentoonstelling met zelfportretten van Van Gasteren.
Het project kreeg aandacht van landelijke en regionale media. Het NOS Journaal besteedde in juni 2024 aandacht aan Silent Scream. EenVandaag maakte in november 2024 een reportage over het project. NH Nieuws besteedde eerder uitgebreid aandacht aan Van Gasteren en Silent Scream in de serie De Kunst van Verzet.
Silent Scream werd internationaal onderscheiden. De serie kreeg in 2023 een Honorable Mention bij de International Photography Awards in Deeper Perspective en een Honorable Mention bij de 21st Julia Margaret Cameron Award for Women Photographers in Documentary & Reportage.
Prijzen en onderscheidingen 2009 – Photography Masters Cup / International Color Awards – tweede prijs, Merit of Excellence, Nude, voor Banquet. 2014 – AVRO, Het Zelfportret – publieksprijs voor Singer en tweede juryprijs voor Mystifier. 2014 – Black & White Spider Awards – Honorable Mention, Nude – Professional, voor On the Button. 2017 – Black & White Spider Awards – derde plaats, Honor of Distinction, Nude – Professional, voor Hot Cuppa. 2017 – AVROTROS, Krabbé zoekt Picasso – publieksprijs voor From Blue to White. 2021 – International Photography Awards – derde plaats, People/Self-Portrait, voor Faded Glory – Will We Become Immortal?; tevens Jury Top 5. 2023 – Prix de la Photographie Paris (PX3) – Silver Award, Fine Art/Nudes, voor Faded Glory. 2023 – reFocus Black & White Photo Contest – People's Vote Award, Minimalism – Professional, voor Piqued. 2023 – International Photography Awards – Honorable Mention, Deeper Perspective, voor Silent Scream. 2023 – Julia Margaret Cameron Award for Women Photographers – Honorable Mention, Documentary & Reportage, voor Silent Scream. 2023 – Black & White Spider Awards – Honorable Mention, Fashion, voor Smooth Operator. 2024 – 1839 Awards – People's Vote Award, Storytelling – Professional, voor Domestic Witch. 2025 – Black & White Spider Awards – Honorable Mention, Nude, voor Tubbing. 2025 – International Color Awards – Honorable Mention, Nude, voor The Brazilian Hairdresser.
Van Gasteren maakte in 2023, 2024 en 2025 deel uit van de internationale jury van de Portrait Awards van Dodho Magazine.
Publicaties Risja, a story by Lilith – This is bugging me (2012), ISBN 978-90-819714-0-9 A house is not a home (2013), ISBN 978-90-819714-1-6 Over hoeren & madonna's (2015), met sonnetten van Paul Sterk, ISBN 978-90-6216-963-4 Skinny dipping (2016), ISBN 978-90-819714-2-3 Het beste van twee werelden: Koken met La Trappe Trappist (2016), ISBN 978-90-8260-930-1 HJIM, Greatest hits (2020), ISBN 978-90-819714-3-0 Silent Scream (2024), ISBN 978-90-819714-4-7
Collecties Werk van Van Gasteren is opgenomen in Nederlandse en internationale museumcollecties, waaronder: Museum van Bommel van Dam, Venlo IKOB – Museum für Zeitgenössische Kunst, Eupen, België Limburgs Museum, Venlo Museum W, Weert CODA Museum, Apeldoorn Joods Museum, Amsterdam Fotomuseum aan het Vrijthof, Maastricht Museum AktFotoArt, Dresden, Duitsland Museum Catharijneconvent, Utrecht FOMU, Antwerpen, België
Daarnaast bevindt haar werk zich in particuliere fotocollecties en bedrijfscollecties.
Privé Van Gasteren is de partner van componist, zanger en muziekproducent Henk Temming.
Externe links Officiële website Website Silent Scream
Categorie:Nederlands fotograaf Categorie:Nederlands beeldend kunstenaar Categorie:Nederlands schrijver