Frank Vercauteren (Sint-Jans-Molenbeek, 28 oktober 1956), ook bekend als Franky of Frankie Vercauteren, is een Belgisch voetbaltrainer en voormalig profvoetballer.
Frank Vercauteren werd bij RSC Anderlecht opgeleid en groeide in de jaren 80 uit tot een van de boegbeelden van de Brusselse club. Hij was een linkermiddenvelder die over een uitstekende traptechniek beschikte, nationale en internationale trofeeën veroverde met RSC Anderlecht en meer dan een decennium lang voor de nationale ploeg van België uitkwam, onder meer op eindtoernooien. In Anderlecht werd hij dan ook de Prins van het Astridpark genoemd. In 1976 en 1978 won Vercauteren met Anderlecht de Europacup II en werd ook tweemaal de Europese Supercup gewonnen. In 1983 veroverde hij met paars-wit de UEFA Cup en enkele maanden later mocht hij de Gouden Schoen in ontvangst nemen. Na drie seizoenen bij het Franse FC Nantes sloot Vercauteren zijn carrière af bij het Brusselse RWDM.
Na zijn spelerscarrière werkte hij zich als assistent-trainer op tot hoofdcoach van Anderlecht. Hij loodste paars-wit naar twee landstitels op rij, maar werd een seizoen later na tegenvallende resultaten aan de deur gezet. Vervolgens werd hij bij de Rode Duivels de assistent van René Vandereycken. Toen die in april 2009 ontslagen werd, stelde de voetbalbond Vercauteren aan als interim-coach. Na tegenvallende resultaten en interne conflicten stapte Vercauteren al na enkele maanden op. Een jaar later veroverde hij met KRC Genk opnieuw de titel. Na afloop van het seizoen werd hij verkozen tot Trainer van het Jaar. Nadien was hij enkele maanden coach van Al-Jazira en Sporting Lissabon.
Spelerscarrière Jeugd Frank Vercauteren leerde voetballen op Het Pleintje in Kuregem, een volksbuurt tussen Anderlecht en Molenbeek. In zijn jeugd ging hij naar dezelfde school als gewezen voetballers Rik Coppens en Paul Van Himst. Op 6-jarige leeftijd sloot Vercauteren zich aan bij de jeugd van RSC Anderlecht. Hij doorliep er alle jeugdreeksen en maakte reeds als tiener de overstap naar de A-kern. Vercauteren was van oorsprong een aanvaller, maar werd door jeugdtrainer Martin Lippens omgeschoold tot middenvelder. Zijn gezin was in die periode geen supporter van Anderlecht, wel van Daring Brussel.
RSC Anderlecht Beginjaren In het seizoen 1975/76 maakte Vercauteren zijn debuut op het hoogste niveau. Op 21 september 1975 mocht hij in een competitiewedstrijd tegen Racing Mechelen invallen voor verdediger Jean Thissen. Nadien belandde hij terug op de bank, mede door twee zware knieblessures. Maar in de laatste maanden van het seizoen werkte hij zich op tot vaste invaller en zelfs titularis. Op 4 april 1976 scoorde hij zijn eerste goal voor paars-wit. Hij maakte toen een treffer in de derby tegen RWDM. In zijn eerste seizoen bereikte hij met Anderlecht ook de finale van de Europacup II. Trainer Hans Croon startte uit bijgeloof met dezelfde 11 spelers als uit een van de vorige Europese wedstrijden. Vercauteren zat op de bank, maar mocht al na 32 minuten de geblesseerde Ludo Coeck vervangen. Anderlecht won uiteindelijk met 4-2 van West Ham United.
Vanaf het seizoen 1976-'77 nam trainer Raymond Goethals het roer over en werd Vercauteren een vaste waarde op de linkerflank. Hij bereikte met Anderlecht voor het tweede jaar op rij de finale van de Europacup II, maar ditmaal verloor paars-wit met 2-0 van Hamburger SV. Wel veroverde Anderlecht in augustus 1976 voor het eerst de Europese Supercup. Anderlecht versloeg het Bayern München van Franz Beckenbauer, Karl-Heinz Rummenigge en Gerd Müller in twee wedstrijden.
Toen Anderlecht zich 1978 voor de derde keer op rij voor de finale van de Europacup II wist te plaatsen, bevestigde het zijn status van Europese topper. In die dagen vormden Vercauteren en aanvoerder Rob Rensenbrink een belangrijke tandem op de linkerflank. De jonge Vercauteren fungeerde als een soort waterdrager in dienst van de Nederlandse linksbuiten. Anderlecht blikte in zijn derde Europacupfinale op rij Austria Wien in met 4-0. Een half jaar later won Anderlecht ook voor de tweede maal de Europese Supercup.
Gouden Schoen Ondanks de Europese successen slaagde Vercauteren er met Anderlecht niet meteen in om een titel te veroveren. De laatste landstitel dateerde van 1974. Om Anderlecht opnieuw kampioen te laten worden, trok voorzitter Constant Vanden Stock de Joegoslaaf Tomislav Ivić aan. De nieuwe trainer voerde een ongezien spelsysteem in, hamerde op discipline en kon vooral de toen 24-jarige Vercauteren bekoren met zijn aanpak. Bovendien zorgde het vertrek van Rensenbrink ervoor dat Vercauteren op de linkerflank kon ontbolsteren. Voor het eerst in zijn carrière maakte hij tien doelpunten in een seizoen. Anderlecht werd in 1980/81 uiteindelijk met elf punten voorsprong (in een tweepuntensysteem) op runner-up SC Lokeren kampioen.
In 1982 bereikte Vercauteren met Anderlecht de halve finales van EC I. Vercauteren was inmiddels uitgegroeid tot de aanvoerder van het elftal. De mondige middenvelder loodste Anderlecht in 1983 naar de eindzege in de UEFA Cup. Voor die prestatie mocht hij in januari 1984 de Gouden Schoen in ontvangst nemen. Als Brusselaar was hij erg geliefd bij de supporters van Anderlecht. Het leverde hem de bijnaam Prins van het Astridpark op. In mei 1984 werd hij met paars-wit verliezend finalist in de UEFA-beker.
Als kapitein van een elftal dat bestond uit klinkende namen als Juan Lozano, Enzo Scifo, René Vandereycken, Georges Grün en Morten Olsen werd Vercauteren midden jaren 80 drie keer op rij kampioen en een keer Belgisch Supercupwinnaar. Europees was er in 1986 opnieuw een halve-finaleplaats in de Europacup I.
Afscheid Het afscheid van Vercauteren werd er één in mineur. De middenvelder wilde zijn contract met vier seizoenen verlengen, maar het Anderlechtbestuur wilde hem laten inleveren. Uiteindelijk deelde manager Michel Verschueren hem op 4 juni 1987 mee dat de samenwerking werd stopgezet. Na 24 jaar Anderlecht zocht hij andere oorden op.
FC Nantes Vercauteren tekende in 1987 een contract bij de Franse eersteklasser FC Nantes, ondanks aanbiedingen van onder meer FC Sochaux. Ook de Belgen Erwin Vandenbergh, Leo Van der Elst en Enzo Scifo voetbalden in die dagen in Frankrijk. Met Nantes won Vercauteren geen prijzen, wel werd hij twee keer de beste "passeur" oftewel de speler verantwoordelijk voor het meeste assists uit de Division 1.
RWDM Daring Brussel, de club waar zijn familie voor supporterde, heette inmiddels RWDM. In 1990 keerde Vercauteren terug naar Brussel en sloot hij zich aan bij RWDM. Vercauteren kende een trofeeënloos verblijf tot 1993 bij RWDM. Begin 1993 scoorde hij nog met RWDM tegen Anderlecht, waarna hij zijn vingers ten hemel wees, symboliserend dat hij aan zijn overleden, voor Daring supporterende vader dacht.
Statistieken SeizoenClubCompetitieCompetitieWed.Dlp.1975-'76 RSC AnderlechtEerste klasse1131976-'773241977-'783241978-'793291979-'803161980-'8133101981/823481982-'833461983-'8429121984-'8530141985-'863591986-'873481987-'88 FC NantesDivision 13141988-'893281989-'901561990-'91 RWDMEerste klasse1611991-'921421992-'93212Totaal496115
Nationale ploeg Frank Vercauteren speelde tijdens zijn loopbaan 63 keer voor de Rode Duivels. Zijn eerste interland speelde hij op 16 november 1977. Bondscoach Guy Thys selecteerde hem toen voor de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Noord-Ierland. België verloor met 3-0 en wist zich niet te plaatsen voor het wereldkampioenschap.
Zijn eerste doelpunt voor de Rode Duivels scoorde hij in zijn vierde interland (11 oktober 1978) en dit in én tegen Portugal die eindigde in een 1-1.
Aan het EK 1980 mocht België wel deelnemen, maar Thys nam Vercauteren niet mee naar Italië. Op het WK 1982 was de linkermiddenvelder van Anderlecht er wel bij. Tijdens de openingswedstrijd van het toernooi namen de Rode Duivels het op tegen regerend wereldkampioen Argentinië. België won met 1-0. Met een banaanvoorzet (i.e. kromme voorzet) zorgde Vercauteren voor de assist. Hij speelde elke wedstrijd op het toernooi en vloog er met België uit in de tweede ronde.
Op het EK 1984 maakte Vercauteren deel uit van de selectie. België overleefde de eerste ronde niet, maar Vercauteren kon wel scoren. In de laatste groepswedstrijd, tegen Denemarken, scoorde hij zijn derde doelpunt voor de nationale ploeg. De goal werd door verslaggever Rik De Saedeleer bejubeld met een luid "Dag moeder, dag moeder!" België verloor wel met 3-2.Dag moeder! Het werelddoelpunt van Vercauteren op Euro 1984, Sporza, 1 juni 2021
Het laatste toernooi waar Vercauteren met de nationale ploeg aan deelnam, was het WK 1986 in Mexico. België bereikte de halve finale. In de groepsfase schilderde hij tegen Paraguay de bal in de kruising. De goal was eigenlijk een mislukte voorzet.34 jaar geleden maakte Vercauteren deze WK-beauty: "Niet de bedoeling", Sporza, 11 juni 2020 Een Amerikaanse professor noemde het desondanks in 2002 de mooiste WK-goal ooit.My 25 favorite World Cup goals, 1982-1998 Planet World Cup, 2002. Gearchiveerd op 27 maart 2023. In de wedstrijd om de derde plaats kwam Vercauteren niet in actie.
Op 12 oktober 1988 speelde de net geen 32-jarige Vercauteren zijn laatste interland voor België. Van Thys mocht hij starten in een oefenpartij tegen Brazilië. Na 60 minuten werd hij vervangen. Hij werd wel nog opgeroepen voor de interlands tegen Zwitserland, Tsjecho-Slowakije en Portugal maar kreeg geen speelminuten meer.Overzicht nationale wedstrijden Belgische voetbalbond
Trainerscarrière Jeugdtrainer Meteen na zijn loopbaan als voetballer ging Frank Vercauteren aan de slag als jeugdcoördinator, eerst bij het bescheiden CS Braine, nadien bij de eersteklasser KV Mechelen. In het seizoen 1997/98 mocht hij bij Malinwa het eerste elftal als hoofdtrainer onder zijn hoede nemen. De club was toen net naar de tweede klasse gedegradeerd en bereikte onder Vercauteren de eindronde.
Terugkeer naar RSC Anderlecht Assistent-trainer In de zomer van 1998 keerde Vercauteren terug naar zijn Anderlecht. Constant Vanden Stock, die hem in 1987 geen nieuw spelerscontract had gegeven, was opgevolgd door zijn zoon Roger, die Vercauteren binnenhaalde als jeugdcoördinator. In september 1998 stapte Arie Haan bij Anderlecht op als hoofdtrainer, waarna Jean Dockx diens taken overnam en Vercauteren tot hulptrainer werd benoemd. Samen met Dockx loodste Vercauteren Anderlecht dat jaar nog van een zestiende plaats naar een derde met een daaraan verbonden Europees ticket.
Dockx werd nadien verantwoordelijk voor de scouting, maar Vercauteren bleef aan als assistent-coach van eerst Aimé Anthuenis en vervolgens Hugo Broos. Tijdens het tijdperk Anthuenis-Vercauteren kwamen er twee landstitels en evenveel Belgische supercups bij in Anderlechts prijzenkast, met Broos en Vercauteren als verantwoordelijken voor het eerste elftal één landstitel.
Hoofdtrainer In februari 2005 ontsloeg het Anderlechtbestuur Broos en aanvaardde Vercauteren na bedenktijd het hoofdtrainerschap. RSC Anderlecht werd onder zijn leiding vicekampioen.
Eind januari 2006 bespraken sommige kranten de mogelijkheid van Vercauterens ontslag. Roger Vanden Stock gaf op een persconferentie voor een duel tegen Genk aan dat Vercauteren hoe dan ook tot mei 2006 zou aanblijven. Sommige printmedia omschreven dit als een blijk van vertrouwen, hoewel Vercauteren op dat moment een contract tot langer dan mei 2006 – meer bepaald juni 2007 – bezat. Anderlecht won de wedstrijd tegen Genk met 4-1. Anderlecht sloot het seizoen bovendien af als landskampioen.