David Andrew Leo Fincher (Denver, 28 augustus 1962) is een Amerikaans film- en televisieregisseur en producent.
Biografie David Fincher werd in 1962 geboren in Denver (Colorado). Zijn vader, Howard Kelly "Jack" Fincher, was een schrijver en reporter van het tijdschrift Life. Hij stierf in april 2003 ten gevolge van kanker. Zijn moeder, Claire Mae Boettcher, was uit South Dakota afkomstig en was als psychiatrisch verpleegkundige gespecialiseerd in het behandelen van drugsverslavingen. Fincher heeft twee zussen, Emily en Erica.
Op tweejarige leeftijd verhuisde Fincher met zijn familie naar San Anselmo (Californië), een stadje in de buurt van San Francisco. Het gezin woonde er twee huizen verder dan filmmaker George Lucas. Fincher zag in zijn jeugd films als Dirty Harry (1971), The Godfather (1972) en American Graffiti (1973) in de buurt opgenomen worden. Playboy interview: David Fincher Playboy.com, 16 september 2014 De staat Californië werd in die jaren ook geteisterd door verschillende (serie)moordenaars, waaronder de Zodiac Killer, Golden State Killer, Juan Corona en Charles Manson. Op zevenjarige leeftijd, geïnspireerd door de western Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969), begon hij filmpjes te maken met een 8mm-camera. David Fincher, Director (1962–) Biography.com
Omstreeks 1976 verhuisden Fincher en zijn familie opnieuw, ditmaal naar Ashland (Oregon). Hij studeerde aan Ashland High School, waar hij toneelstukken regisseerde en sets en belichtingen ontwierp. Daarnaast werkte hij als filmoperateur in een kleine bioscoop en als productie-assistent voor de nieuwszender KOBI in Medford (Oregon). David Fincher | A Life in Pictures BAFTA.org, 19 september 2014
Huwelijk Van 1990 tot 1995 was Fincher getrouwd met model en fotografe Donya Fiorentino. David Fincher: All the best connections Independent.co.uk, 9 oktober 2010. Gearchiveerd op 10 april 2023. De twee kregen in 1994 een dochter, genaamd Phelix. In 1996 trouwde hij met reclameproducente Ceán Chaffin. Sindsdien is Chaffin de producente van zijn films.
Carrière Beginjaren Na zijn studies keerde Fincher terug naar Californië, waar hij een productie-assistent werd bij Korty Films, het productiebedrijf van regisseur en animator John Korty. Hij werkte zich binnen het bedrijf op tot producent van visual effects en werkte mee aan de animatiefilm Twice Upon a Time (1983). Fifty Contemporary Film Directors (p. 177) (Routledge, 2010). Gearchiveerd op 21 juni 2023. In diezelfde periode werd hij ook bij Industrial Light & Magic (ILM), een door George Lucas opgericht bedrijf dat gespecialiseerd was in visuele effecten, in dienst genomen als assistent-cameraman. Hij mocht er onder meer helpen bij het in beeld brengen van filmfragmenten die gebruik maakten van de matte painting- (dit zijn op glasplaten geschilderde achtergronden) en bluescreening-techniek. Zo werkte hij bij ILM mee aan de Star Wars-film Return of the Jedi (1983) en Indiana Jones and the Temple of Doom (1984). David Fincher: The Best Director of Our Time? Huffington Post, 1 februari 2016
Reclame- en muziekindustrie In 1984 verliet hij ILM en maakte hij furore met een controversiële tv-spot voor de American Cancer Society, waarin een foetus te zien was die een sigaret rookte. VIDEO: American Cancer Society - Smoking Fetus (1984, USA) YouTube.com, 4 juni 2013. Gearchiveerd op 14 december 2022. De spot werd opgemerkt door enkele muziekproducenten uit Los Angeles die hem vervolgens de kans gaven om videoclips en concertfilms te regisseren. Door de oprichting van muziekzender MTV in 1981 waren videoclips in korte tijd bijzonder belangrijk geworden in de muziekindustrie. In 1985 regisseerde hij onder meer de Rick Springfield-documentaire The Beat of the Live Drum. David Fincher's first works & The Beat of the Live Drum (1984) Directorsseries.net, 11 februari 2016. Gearchiveerd op 27 maart 2023.
In 1986 werd het productiebedrijf en talentenbureau Propaganda Films opgericht door producenten Steve Golin en Sigurjón Sighvatsson, met Fincher, Dominic Sena, Greg Gold en Nigel Dick als eerste regisseurs van het productiehuis. Creative Focus: Future Shock Adweek.com, 18 oktober 1999 Fincher regisseerde reclamespots voor ondernemingen en merken als Levi's, Nike, Pepsi, Coca-Cola en Chanel, en de videoclip voor Jermaine Stewarts grootste hit "We Don't Have to Take Our Clothes Off" (1986). Lacy Group Prospers With Versatile Directors Billboard, 6 september 1986 An index of commercials directed by David Fincher Thefincheranalyst.com. Gearchiveerd op 13 februari 2023.
Vanaf eind jaren 1980 begon Fincher samen te werken met bekende muziekartiesten als Michael Jackson, Madonna, Paula Abdul, Sting, Iggy Pop, George Michael en Billy Idol. Later in zijn carrière regisseerde hij ook videoclips voor Nine Inch Nails en Justin Timberlake. An index of music videos directed by David Fincher Thefincheranalyst.com. Gearchiveerd op 13 februari 2023.
In 1989 won Fincher een MTV Video Music Award voor het regisseren van de videoclip van het Madonna-nummer "Express Yourself". Een jaar later won hij opnieuw, ditmaal voor Madonna's hit "Vogue". VMA 1990 MTV.com
Films Jaren 1990 In 1991 werd Fincher door 20th Century Fox in dienst genomen om de sciencefictionfilm Alien³ (1992), het derde deel uit de Alien-franchise, te regisseren. Hij verving de even voordien ontslagen Nieuw-Zeelandse regisseur Vincent Ward. De productie leed onder budgettaire problemen, tijdsdruk, bemoeizieke producenten en een script dat om de haverklap herschreven werd. Alien3: Set Visit To A Troubled Sequel Empireonline.com, 3 juli 2015 David Fincher: Interviews (University Press of Mississippi, 2014) Fincher, die tijdens de opnames drie keer ontslagen werd en voortdurend ruzie had met de producenten, verklaarde later dat 'niemand de film zo hard haat als hij'. Guardian interviews at the BFI: David Fincher The Guardian, 18 januari 2009 Alien³ ging in mei 1992 in première en kon de hoge verwachtingen niet inlossen. De film bracht wereldwijd zo'n 160 miljoen dollar op. In de Verenigde Staten werd de film met een opbrengst van 55 miljoen dollar als een teleurstelling beschouwd. Sigourney Weaver suits up for a fourth Alien Entertainment Weekly, 5 december 1997. Gearchiveerd op 7 april 2023. Desondanks sleepte de film een Oscarnominatie in de wacht in de categorie voor beste visuele effecten.
Na zijn debuutfilm ging Fincher verder met het regisseren van reclamespots en videoclips. In diezelfde periode probeerde New Line Cinema het scenario Seven van Andrew Kevin Walker te verfilmen. De studio toonde eerst interesse in regisseur Jeremiah S. Chechik, maar kwam uiteindelijk uit bij Fincher, die onder de indruk was van Walkers scenario. Er waren echter twee versies van het scenario in omloop: Walkers originele versie die eindigde met een ophefmakende scène met een hoofd in een doos en een aangepaste versie zonder dat einde. Fincher had de originele versie gelezen en sloot een pact met Michael De Luca, productievoorzitter van New Line, om de originele versie te verfilmen. 'Se7en': A Rain-Drenched, Somber, Gut-Wrenching Thriller that Restored David Fincher's Faith in Filmmaking Cinephilia & Beyond, 2017. Gearchiveerd op 27 januari 2023. Producent Arnold Kopelson bleef echter aandringen om een ander en minder somber einde aan de film toe te voegen, vooral toen bleek dat de thriller niet het gewenste resultaat opleverde bij proefvoorstellingen. Seven producer recalls debate over shock ending Entertainment Weekly, 4 april 2017. Gearchiveerd op 19 december 2022. Fincher en hoofdrolspeler Brad Pitt weigerden echter mee te werken uit vrees dat een alternatief einde de film zou verknoeien. Se7en: 6 alternative endings that almost ruined David Fincher's chilling thriller Digitalspy.com De politiethriller, die in 1995 onder de titel Se7en werd uitgebracht, werd een groot succes. De film kreeg overwegend positieve recensies, leverde wereldwijd 327 miljoen dollar op en sleepte voor de montage een Oscarnominatie in de wacht. Seven Boxofficemojo.com. Gearchiveerd op 14 februari 2019. Fincher won in 1996 de MTV Movie Award voor beste film. VIDEO: David Fincher - Se7en - Best Movie - 1996 MTV Movie Awards YouTube.com, 2 april 2014
Na Se7en besloot Fincher om The Game (1997), dat gebaseerd was op een script van de beginnende scenaristen John Brancato en Michael Ferris, te verfilmen. Hij riep de hulp in van scenaristen Andrew Kevin Walker, met wie hij aan zijn vorige film had samengewerkt, en Larry Gross om het script te herschrijven. Dark Eye: The Films of David Fincher (p. 94) (Reynolds & Hearn, 2007). Gearchiveerd op 21 juni 2023. De psychologische thriller, over een rijke man die betrokken raakt bij een mysterieus 'spel' dat zijn doorgaans goed georganiseerd leven op zijn kop zet, werd in 1996 in onder meer San Francisco opgenomen met Michael Douglas, Deborah Kara Unger en Sean Penn als hoofdrolspelers. AC Gallery: The Game ASCmag.com, 18 oktober 2016 De film ging een jaar later in première en kreeg overwegend positieve recensies, maar kon met een opbrengst van 109 miljoen dollar het financiële succes van Finchers vorige thriller niet evenaren. The Game Boxofficemojo.com. Gearchiveerd op 14 oktober 2019.
Aan het einde van het decennium verfilmde hij het boek Fight Club van auteur Chuck Palahniuk. Het was na Alien³ zijn tweede productie voor 20th Century Fox en zijn tweede samenwerking met acteur Brad Pitt. De hoofdrol werd vertolkt door Edward Norton. De film, over een kantoorbediende die aan slapeloosheid lijdt en uit afkeer van een materialistische samenleving een geheime, activistische vereniging opricht waarin mannen elkaar met de blote vuisten te lijf mogen gaan, was initieel een financiële flop en werd ook door de Amerikaanse filmpers niet hoog ingeschat. Fight Club Boxofficemojo.com. Gearchiveerd op 14 oktober 2019. 'Green Lantern,' 'Fight Club,' And More Flops That Topped Their Opening Weekends Forbes.com, 24 juni 2015. Gearchiveerd op 6 augustus 2021. 17 box-office bombs that went on to become cult classics Businessinsider.com, 7 juni 2016. Gearchiveerd op 21 juni 2023. Desondanks ontving Fight Club (1999) een Oscarnominatie in de categorie voor beste geluidseffecten. In de jaren na de bioscooprelease groeide Fight Club uit tot een cultfilm en wist het, onder meer door de verkoop van dvd's, alsnog een groot publiek te bereiken. DVD Gives New Life To H'wood's Box-office Disappointments Billboard, 18 januari 2003. Gearchiveerd op 21 juni 2023. 13 box office flops that became hugely successful on DVD NME.com, 21 oktober 2015. Gearchiveerd op 10 april 2023. Readers' Poll: The 25 Best Cult Movies of All Time Rolling Stone, 7 mei 2014. Gearchiveerd op 9 december 2021. Ook onder recensenten en filmcritici won Finchers film in de loop der jaren aan populariteit. In 2006 kreeg Fight Club van het tijdschrift Total Film de vierde plaats in de lijst van 100 beste films aller tijden. Total Film's 100 Greatest Movies Of All Time Rephrase.net. Gearchiveerd op 7 oktober 2022.
Jaren 2000