thumb|Louis Ferron in 1981. thumb|Het graf von Louis Ferron op RK Begraafplaats Adelbert te Bloemendaal (Noord-Holland) Aloysius (Louis) Ferron (Leiden, 4 februari 1942 – Haarlem, 26 augustus 2005) was een Nederlands dichter en prozaschrijver.
Biografie Ferron werd als Karl Heinz Beckering geboren in Leiden uit een buitenechtelijke verhouding van een Duitse getrouwde soldaat met een serveerster uit Haarlem, die Ferron heette. Zijn vader nam hem mee naar Duitsland. Toen deze kort voor het eind van de Tweede Wereldoorlog omkwam, werd Karl Heinz als pleegkind van de wettige echtgenote van zijn vader opgevoed in Bremen. Na de oorlog keerde hij naar Nederland terug. Daar kreeg hij de naam Aloysius (Louis) Ferron. Hij werd opgevoed door de ouders van moeders kant en verbleef op kostscholen en in pleeggezinnen. Hij wilde aanvankelijk schilder worden en volgde lessen bij de kunstschilder Henri Boot, maar trouwde op zijn achttiende met de bijna drie jaar oudere dochter van de schrijfster Lizzy Sara May, Mischa Proper (1939). Mischa, haar moeder en Oscar Timmers, de tweede echtgenoot van haar moeder, moedigden hem aan om schrijver te worden. In 1972 trouwde hij met Agaath de Vries met wie hij 12 jaar samen bleef. Bij haar is zijn literaire loopbaan uitgegroeid tot zijn levenswerk. In 1985 hertrouwde hij met Marianne Schade van Westrum, daarna met Lilian Blom.
Ferron debuteerde met de gedichtencyclus Kleine Krijgskunde in het tijdschrift Maatstaf in mei 1962. In hetzelfde blad (aug. 1965) verscheen zijn verhaal "Ergens bij de grens". Zijn eerste zelfstandige publicatie, de poëziebundel Zeg nu zelf, is dit ontroerend?, verscheen in 1967. In 1974 volgde een tweede bundel gedichten: Grand Guignol. Daarna publiceerde hij overwegend proza, waarmee hij pas echt naam zou maken. De filosofie van Friedrich Nietzsche en de psychologie van Freud spelen in het werk van Ferron een belangrijke rol. Hij werd beïnvloed door de schrijvers Louis-Ferdinand Céline en Thomas Bernhard.
Ferron ontmaskert allerlei ideologieën en romantische voorstellingen om de daarachter liggende chaos van driften en verborgen formele conventies zichtbaar te maken. Ferrons werk wordt door een aantal critici postmodernistisch genoemd, met name vanwege zijn voorstelling van de werkelijkheid als onkenbaar. In Turkenvespers (1977) is het voor het hoofdpersonage ten slotte zelf niet meer duidelijk of hij werkelijk bestaat, of slechts in de voorstelling is van een wat perverse regisseur.
Ook in de behandeling van historische onderwerpen thematiseert Ferron een werkelijkheid die niet altijd duidelijk is. Met name het beladen Duitse verleden vormt voor de auteur een voortdurende fascinatie. De romans Gekkenschemer, Het stierenoffer en De keisnijder van Fichtenwald worden ook wel de Teutoonse trilogie genoemd, in 2002 in een gezamenlijke band uitgebracht.
Ferron vertaalde werk van James Baldwin en Vladimir Nabokov. Na een kortstondig ziekbed overleed hij op 63-jarige leeftijd in Haarlem aan darmkanker. In De tuinkamer beschrijft Lilian Blom, de weduwe van Ferron, de laatste levensfase van haar echtgenoot.
thumb|links|Huwelijksvoltrekking van Louis Ferron en Lilian Blom door burgemeester Pop Prijzen 1977 - Multatuliprijs voor De Keisnijder van Fichtenwald of De metamorfosen van een bultenaar 1990 - AKO Literatuurprijs voor Karelische nachten 1994 - Ferdinand Bordewijk Prijs voor De Walsenkoning: Een duik in het autobiografische diepe 2001 - Constantijn Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre
Bibliografie 1967 - Zeg nu zelf, is dit ontroerend? (poëzie) 1974 - Grand Guignol. Gedichten, 1966-1971 (poëzie) 1974 - Gekkenschemer. Roman, ) 1975 - Het stierenoffer: geschiedenis van een incubatie (roman, ) 1976 - De keisnijder van Fichtenwald of De metamorfosen van een bultenaar (roman, ) 1977 - Mattheus passie: operalibretto naar de Mattheus Passie van J.S. Bach en C.F. Heinrici (met Louis Andriessen, opera-libretto, ) 1977 - Turkenvespers. Roman, ) (Digitale versie) 1978 - De hemelvaart van Wammes Waggel (essays, ) 1979 - De Gallische ziekte. Roman, ) 1980 - De ballade van de beul. Roman, ) 1981 - Berlin Alexanderplatz. Fassbinder contra Döblin. Verslag van een verfilming (essay) 1981 - Plicht! (roman, ) 1981 - De keldergang der heren. Geschiedenis van de Haarlemse Sociëteit Teisterbant, 1982 - Hoor mijn lied, Violetta. Roman, 1983 - Een marmeren graf (met Franz Marijnen) 1983 - Koningin Luise ontmoet haar zuster Friederike in het kamp der Spaanse ruiters 1984 - Vijf Karelische liederen (Gedichten) 1984 - Alpengloeien. Vertellingen uit een keizerrijk en later 1985 - Les belles bourgeoises 1985 = Vier geografische peilingen naar Orplid 1985 - De kedive mijmert aan de oevers van de Nijl. Tekst, gevonden op de achterzijde van een doosje egyptische sigaretten 1986 - Aan de Wannsee. Libretto voor een kamer-opera. Libretto voor de gelijknamige opera van Geert van Keulen () 1986 - Over de wateren. Roman () 1987 - La paloma: een spel in achttien scènes, gebaseerd op Richard Wagners libretto voor "Der fliegende Holländer" 1987 - Toonkunst. Novelle ) 1989 - Karelische nachten. Roman Met grote letter gedrukt, 1989 1990 - "Hoe de dood te ontlopen" 1990 - Keramische verkenningen. Een project van het Keramisch Werkcentrum = Ceramic explorations. A project of the Ceramics Work Centre 1991 - Haarlem 1991 - Spergebied. Roman, Met grote letter gedrukt, 1997 1991 - Voor de val (poëzie, 1992 - Ich hab' Deutschland so lieb - Ich hätt' gern zwei davon!. Tekst in het Nederlands en Duits 1993 - De Walsenkoning: Een duik in het autobiografische diepe 1994 - De gehuurde hand 1995 - Een aap in de wolken. De niet zo vrolijke ballade van een monter ingezet kunstenaarschap () 1997 - Liederen van een andere zee (poëzie) 1997 - Tinpest. Roman 1998 - Hier ligt Boot () 1998 - Viva suburbia. Een geschiedenis van het verhoopte geluk 2000 - De oefenaar. Roman 2002 - Het overspelige gras. Roman Met grote letter gedrukt 2003 - Werken van barmhartigheid. Roman 2004 - Hoe Mozart Casanova sloeg 2004 - Eenzame Boksers. Vier Eenakters 2005 - Niemandsbruid 2020 - Achter het front. Verspreide gedichten 2023 - De laatste stelling. Verspreide teksten
Vertalingen 1968 - Barbara. Vert. van: Barbara van Frank Newman 1968 - Lief zijn voor Goliath, of: 't Is me het beloofde landje wel. Vert. van: Unfair to Goliath van Ephraim Kishon; vert. uit het Engels naar de oorspr. Hebreeuwse uitg. door Louis Ferron 1968 - Amerika tegendraads. Nieuw Amerikaans proza. Vert. van: The moderns. An anthology of new writing in Amerika door LeRoi Jones ... et al., 1963 1968 - Een stem voor strijdend Israël. Vertaling van: Souvenirs d'une jeune fille violante, adapté de l'hébreu par Maurice Politi, door Guéoula Cohen, 1964; Nederlands van Louis Ferron naar de geautoriseerde Franse vertaling 1969 - Zeg mij hoe lang de trein al weg is. Vert. van: Tell me how long the train's been gone door James Baldwin, 1968 1970 - Naar James-town en terug. Vertaling van: The man who cried I am door John A. Williams, 1967 1970 - De kamerslak. Vertaling van: The Gasteropod door Maggie Ross, 1968 1971 - Bloemen in beton : hoe de revolutie van de jongeren Amerika leefbaar probeert te maken. Vert. van: The greening of America door Charles A. Reich, 1970 1971 - Margaret Mead en James Baldwin over ras. Vert. van: A rap on race 1971? - Achter het Victoriaanse beddescherm door Anonymus; met tekeningen en originele foto's uit de Victoriaanse periode. Vertaling van: Pleasure bound 1972 - Geen naam op de straten. Vert. van: No name in the street door James Baldwin, 1971 1972 - In plaats van ideologie. Vertaling van: In place of ideology door M.S. Arnoni 1976 - Harlekinade. Vert. van: Look at the harlequins! door Vladimir Nabokov, 1974 1977 - Het vluchtvirus. Vert. van: Flight to Canada door Ishmael Reed
Literatuur 2007 - Lilian Blom. De tuinkamer. 2015 - Mark van Leeuwen en Ivar Schute (red.). Een jongensreis. Herinneringen aan Louis Ferron 2015 - Jan Konst. Alles waan. Louis Ferron en het Derde Rijk
Externe links Officiële website van Louis Ferron
Wesseling, Lies (1987), "Louis Ferron en de historische roman". Forum der Letteren 28, p. 24-34.
Categorie:Nederlands dichter Categorie:Nederlands schrijver Categorie:Postmodernistische literatuur