Patricia Ariza (Vélez (Santander, Colombia), 27 januari 1948) is een Colombiaans dichteres, dramaturge en toneelspeelster. Ze speelde daarnaast in vier films en regisseerde er twee.
Leven Op de vlucht voor het geweld kwam haar gezin in 1948 aan in de Colombiaanse hoofdstad Bogota. Tijdens haar jeugd ging ze op in het nadaïsme in Medellín, samen met onder meer Gonzalo Arango. Rond dezelfde tijd, eind jaren '60, sloot ze zich onder invloed van haar minnaar en latere echtgenoot Santiago García aan bij de Militaire Communistische Jongeren (Juco). In 1992 – ze was toen niet meer bij García – stapte ze uit de militaire tak van de Communistische Partij.Parra, Nohra (juli 2006) korte biografie, Revista Diners nr. 43Rivas G., Enrique (3 januari 2009) No me van a quitar mi derecho a opinarTarazona Higuera, María Lucía (17 oktober 2005) biografie, Revista Semana, nr. 1224
In 1966 richtte ze samen met García het cultuurhuis Casa de la Cultura op, later Teatro La Candelaria genaamd, wat het eerste alternatieve theater van Colombia was. Van 1967 tot 1969 deed ze een studie kunstgeschiedenis aan de Faculteit van de Schone Kunsten van de Nationale Universiteit van Colombia in Bogota.Prins Claus Fonds (2007) korte biografieTeatro La Candelaria, curriculum
In 2009 was er verontwaardiging in de kunstwereld, toen uit een dossier van de geheime politie bekend werd dat haar sociale activiteiten in de maatschappij volgens hen niet meer zouden voorstellen dan een dekmantel om de massa propaganda te brengen voor de guerrillabeweging Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (FARC).El Tiempo (7 januari 2009) Indignación entre artistas por señalamientos contra la dramaturga Patricia Ariza.
Theater Ariza kenmerkt zich in het theater door middel van een speciale benadering waarmee ze werkt aan bevordering van sociale interactie en het verminderen van conflicten. In het theater betrekt ze bijvoorbeeld vrouwen die hebben moeten verhuizen vanwege geweld, ouderen of marktverkopers, door hen hun levensverhaal te laten vertellen en een script te ontwikkelen waarin de problemen waarmee deze mensen te maken hebben in het middelpunt komen te staan.
Bibliografie Ariza was co-auteur van vele werken en bracht veel publicaties uit. Het volgende overzicht zijn werken waar ze zelf de auteur van is: 1986: El viento y la ceniza 1981: La alegría de leer 1984: Tres mujeres y prevert. 1989: Mujeres en trance de viaje 1991: La Kukhualina 1991: Onic; Mi Parce 1992: 400 Assa 1994: La calle y el parche 1992-1993: Seran Diablos o Qué Seran 1993: Maria Magdalena, 1993: Luna menguante 1995: Opera Rap 1996: Del cielo a la tierra 1996: Proyecto Emily 1997: A fuego lento 1998: Danza mayor 1999: La madre 1992: Medea Hungara 2000-2001: Antégona 2001: Los nadaístas 2000: Mujeres desplazándos 2001: Camilo vive
FilmografieColarte, personalia Als actrice 2006: Antígona 2003: Gran Hermano Colombia Amar y vivir Guadalupe años sin cuenta Als regisseur 2006: Antígona El viento y la ceniza
Onderscheiding In 2007 werd Ariza onderscheiden met de Prins Claus Prijs in het thema Cultuur en conflict, als "leidend licht in het betrokken theater binnen een context van een burgeroorlog ... waarin ze minderbedeelden kracht schenkt en hen de kans biedt hun levens te veranderen door middel van culturele activiteiten."
Categorie:Colombiaans acteur Categorie:Colombiaans schrijver Categorie:Colombiaans dichter Categorie:Colombiaans filmregisseur Categorie:Colombiaans feminist