De huidige vlag van Canada, ook bekend als de Maple Leaf Flag ("Esdoornbladvlag") en in het Frans l'Unifolié ("De eenbladige"), is de nationale vlag van Canada. Hij is rood met een wit vierkant in het midden, met daarin een rood gestileerd esdoornblad met elf punten. , Canada's Flag: A Search for a Country, 1980, Mika Publishing Company, 177, geraadpleegd op 25 september 2018.
In 1964 richtte premier Lester Bowles Pearson een comité op om de voortdurende problematiek aangaande het gebrek aan een officiële Canadese vlag op te lossen. Hierdoor ontstond een groot debat omtrent het vervangen van de Union Flag. Uit drie keuzemogelijkheden werd het ontwerp met een esdoornblad van George Stanley, , "The Stanley Flag", The Canadian Encyclopedia (13 februari 2014), geraadpleegd op 25 september 2018. gebaseerd op de vlag van het Royal Military College of Canada, geselecteerd. De vlag werd voor het eerst gehesen op 15 februari 1965. Deze dag is een nationale feestdag geworden en staat bekend als National Flag of Canada Day.
De Canadese Rode Vaandel was onofficieel in gebruik sinds de jaren 1890 en werd in 1945 goedgekeurd voor gebruik "op elke plaats of gelegenheid die het wenselijk maken om een kenmerkende Canadese vlag op te hijsen". (eindred.), "19. Order in Council on the Red Ensign, 1945" in Historical documents of Canada, 1972, 5, St. Martin's Press, 29, geraadpleegd op 25 september 2018. Naast de Esdoornbladvlag heeft in Canada ook de vlag van het Verenigd Koninkrijk (Royal Union Flag in Canada) een officiële status. Deze vlag symboliseert de band met het Gemenebest van Naties en de Britse Kroon: de Britse vorst is ook het staatshoofd van Canada. De Britse vlag maakt ook onderdeel uit van verschillende Canadese provincievlaggen.
Er is geen wet die voorschrijft hoe men met de nationale vlag moet omgaan, maar er zijn afspraken en protocollen als leidraad voor het weergeven van de vlag en haar plaats in de rangorde, waarin het voorrang krijgt over voornoemde en de meeste overige vlaggen. Allerlei vlaggen gemaakt voor Canadese functionarissen, overheidsinstanties en strijdkrachten bevatten op een of andere manier het motief met een esdoornblad, ofwel door de Canadese vlag in een kanton te hebben afgebeeld, ofwel door het gebruik van esdoornbladeren in het ontwerp. miniatuur|190x190px|Vlag van de Canadese strijdkrachten (1968 - heden)|linksminiatuur|190x190px|Vlag van de Canadese Landmacht (2016 - heden)|linksminiatuur|Vlag van de Canadese Marine (1968 - heden)|190x190px|linksminiatuur|Vlag van de Canadese Luchtmacht (1982 - heden)|190x190px|links
Symboliek In 1921 verklaarde koning George V dat de kleuren van Canada rood en wit zijn. Het rood is afkomstig van het kruis van Sint-Joris, dat op de vlag van Engeland staat. Het wit is afgeleid van de witte kleur van de Franse vorsten sinds Karel VII. History of the National Flag of Canada, Department of Canadian Heritage, geraadpleegd op 25 september 2018. Deze kleuren werden als de nationale kleuren van Canada verankerd na de afkondiging van de Canadese koninklijke standaard (de persoonlijke vlag van de Canadese vorst) in 1962. , Canada's Constitutional Monarchy, 2011, Dundurn Press, 222, geraadpleegd op 25 september 2018.
Al sinds de 18e eeuw wordt het esdoornblad gebruikt als symbool van de Canadese natuur. , The Complete Guide to National Symbols and Emblems: Volume 2, 2009, Greenwood Press, 17, geraadpleegd op 25 september 2018. Het werd voor het eerst als nationaal symbool gebruikt in 1868 wanneer het op de wapens van Ontario en Quebec verscheen. en , Ikonica: A Field Guide to Canada's Brandscape, 2008, Douglas & McIntyre, 79, geraadpleegd op 25 oktober 2018. In 1867 componeerde Alexander Muir het patriottisch lied "The Maple Leaf Forever" dat een onofficieel volkslied van Engelstalig Canada werd. , The Suburb of Dissent: Cultural Politics in the United States and Canada During the 1930s, 1998, Duke University Press, 69, geraadpleegd op 25 september 2018. In 1921 werd het esdoornblad aan het wapen van Canada toegebracht. Tussen 1876 en 1901 verscheen het esdoornblad op alle Canadese muntstukken en na 1901 bleef het ook aanwezig op de penny. , Canadian Coins: Collector and Maple Leaf Issues, 2011, Charlton Press, intro, geraadpleegd op 25 september 2018. Het gebruik van het esdoornblad door het Royal Canadian Regiment als regimentsymbool gaat terug tot 1860. , Maple Sugar: From Sap to Syrup: The History, Lore, and How-To Behind This Sweet Treat, 2012, Storey Publishing, 69, geraadpleegd op 25 september 2018, geraadpleegd op 25 september 2018. Tijdens de Eerste Wereldoorlog en Tweede Wereldoorlog waren insignes van de Canadese strijdkrachten vaak gebaseerd op een ontwerp met een esdoornblad. , Canada's Army: Waging War and Keeping the Peace, 2011, University of Toronto Press, 39, geraadpleegd op 25 september 2018, geraadpleegd op 25 september 2018. Na de oorlogen zouden esdoornbladeren de grafstenen van Canadese militaire graven sieren. Understanding the Cemeteries and Monuments, 2005, Canadian Military History (Wilfrid Laurier University), geraadpleegd op 25 september 2018. Het esdoornblad op de vlag is van de suikeresdoorn. Suikeresdoorns zijn inheemse Canadese bomen; hun bladeren zijn acht tot achttien centimeter lang en hebben in de herfst een zeer mooie herfstkleur van helder geel, via oranje naar oplichtend rood-oranje. Het aantal punten van de bladeren, elf, heeft geen symbolische betekenis. Dit aantal verwijst niet, zoals sommigen denken, naar de tien provincies plus de federale regering.
In het blad kunnen ook twee boze witte gezichten gezien worden, die lijnrecht tegenover elkaar staan. Hierin wordt een verwijzing gezien naar de vaak confronterende aard van het Canadese federalisme, hoewel dit nooit bedoeld werd.
Ontwerp Specificaties miniatuur|412x412px|Samenstelling van de vlag De vlag is horizontaal symmetrisch; bijgevolg lijken de voor- en achterzijde identiek. De verhouding tussen de breedte (hoogte) en de lengte van de vlag is 2;1, hetgeen betekent dat de vlag tweemaal zo lang als breed is. Het witte veld vormt precies een vierkant en is precies tweemaal zo groot als elk van de rode vlakken. Description of the National Flag of Canada, Department of Canadian Heritage, geraadpleegd op 25 september 2018. De afmetingen van het esdoornblad zijn niet vastgelegd.
De verhoudingen van de vlag zijn in het figuur rechts aangegeven: lengte van elk van de rode vlakken: A = 0,5; lengte van het witte vlak: B = 1; lengte van de vlag: C = 2; breedte (hoogte) van de vlag: D = 1; breedte-lengteratio: D:C = 1:2.
De kleur rood Het ministerie van Canadees Erfgoed (Department of Canadian Heritage) heeft vastgelegd welke kleuren rood toegestaan zijn bij het maken van de vlag: FIP red: General Printing Ink, No. 0-712; Inmont Canada Ltd., No. 4T51577; Monarch Inks, No. 62539/0; Rieger Inks, No. 25564; Sinclair and Valentine, No. RL163929/0. De dekkingspercentageverhouding van de vier inkten in het CMYK-systeem is 0/100/100/0; de Pantone-code is PMS032 (of PMS485 voor op beeldschermen). In beide systemen is dit de standaardkleur rood.
Geschiedenis Union Flag 240px|thumb|De Union Flag 240px|thumb|Het Canadese Rode Vaandel, 1868-1921 240px|thumb|Het Canadese Rode Vaandel, 1921 tot 1957 240px|thumb|Het Canadese Rode Vaandel, 1957 tot 1965 De Britse vlag, ook (Royal) Union Flag of — foutief — Union Jack genoemd, was tot de aanname van de huidige Canadese vlag in 1965 de de jure nationale vlag. Sindsdien is het een officiële Canadese vlag gebleven en wordt zij bij speciale gelegenheden gehesen.
De Britse vlag wordt, wanneer dat mogelijk is (dus als er een tweede vlaggenmast aanwezig is), gehesen bij de volgende gelegenheden: Commonwealth Day (de tweede maandag in maart), Victoria Day en de verjaardag van het Statuut van Westminster (2 december). De Britse vlag wordt ook vaak gehesen bij herdenkingen die Canadese soldaten eren wanneer zij samen met legereenheden van andere Gemenebestlanden hebben gestreden. De Canadese nationale vlag heeft echter altijd de ereplaats (meestal de hoogste vlaggenmast).
thumb|left|Verkiezingsaffiche van John Macdonald (1891) De Union Flag is ook te vinden in een aantal Canadese provincievlaggen. Zij vormt het kanton in de vlag van Manitoba en de vlag van Ontario en de bovenste helft van de vlag van Brits-Columbia. De vlag van Newfoundland en Labrador is een gestileerde weergave van de Britse vlag.
De Britse vlag en het Canadese Rode Vaandel (zie hierna) worden soms gebruikt door mensen, waaronder veteranen, die het belang van de Britse erfenis en de banden met de rest van het Gemenebest voor Canada benadrukken.
Canadese Rode Vaandel Hoewel de Britse vlag tot 1965 in Canada de officiële vlag was, gebruikte men tussen 1868 en 1965 een andere vlag als specifiek Canadese vlag: het Canadian Red Ensign ("Canadese Rode Vaandel"). Dit was een Brits vaandel met de Britse vlag in het kanton en een rood veld waarin het Canadese wapen stond.
Het rode vaandel werd vanaf 1868 op een informele basis gebruikt. Vanaf 1892 werd het de officiële handelsvlag. Ondanks dat de vlag aan land geen enkele officiële status had, werd zij steeds meer gebruikt. De eerste versie van het Red Ensign toonde nog niet het Canadese wapen, maar een wapen waarin de wapens van de vier originele Canadese provincies werden samengevoegd. In 1922 kwam het toen nieuwe Canadese wapen op de vlag te staan. Twee jaar later werd het toegestaan om de vlag te hijsen op gebouwen van de Canadese overheid die zich buiten Canada bevonden, vanaf 1945 mocht het ook op overheidsgebouwen binnen Canada. In 1957 werd wegens een verandering van het nationale wapen weer een nieuwe versie aangenomen, de derde in successie.
Great Flag Debate In 1963 kwam de Liberale minderheidsregering van Lester Bowles Pearson aan de macht en besloot om het parlement per wet een officiële Canadese vlag aan te laten nemen. Het idee van een eigen officiële Canadese vlag werd in Canada al decennialang besproken, vooral tijdens de Liberale regeringen van William Lyon Mackenzie King. In het begin van de jaren zestig intensiveerde het debat erover, culminerend in het Great Flag Debate van 1964. Pearson, winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede van 1957 wegens het sussen van de Suezcrisis met VN-troepen, wilde dat de Canadese vlag onderscheidend zou zijn van de Britse. Een belangrijke reden voor deze wens werd gevormd door de Egyptische zorgen over Canadese vredestroepen die moeilijk te onderscheiden waren van de Britse vijand in de Suezcrisis. Pearsons belangrijkste tegenstander in het Great Flag Debate was oppositieleider John Diefenbaker, die het Rode Vaandel in gebruik wilde houden.
In het debat stonden grofweg de Liberalen (voorstanders van een nieuwe vlag) tegenover de Conservatieven en de Franstaligen tegenover de Engelstaligen. Het Canadese Rode Vaandel was vooral populair op het Engelstalige platteland, terwijl de Franstaligen het als een symbool van Britse dominantie zagen. Diefenbaker vroeg om een referendum over het onderwerp, maar Pearson stelde een commissie bestaande uit leden van verschillende parlementaire fracties in om een nieuw vlagontwerp te selecteren. Na enige tijd kwam deze commissie met het huidige ontwerp, dat van de hand van George Stanley is. Het comité koos op 29 oktober 1964 unaniem voor Stanleys ontwerp. Het Canadees Lagerhuis nam de vlag vervolgens op 15 december 1964 aan, twee dagen later gevolgd door de Canadese Senaat. Dit werd later bevestigd door koningin Elizabeth II, hetgeen van kracht werd op 15 februari 1965.Department of Canadian Heritage (2003): Birth of the Canadian flag, info verkregen op 31 oktober 2006.
Hoewel het aannemen van een nieuwe vlag voor een politieke controverse zorgde, werd de vlag al snel goed bevonden door het Canadese publiek, en werd een teken van Canadezen in de wereld.
Vlaginstructie thumb|Canadese vlag bij het Maritime Museum of the Atlantic in Halifax