Christopher (Chris) Froome OBE (Nairobi, 20 mei 1985) is een in Kenia geboren Brits wielrenner. Froome won alle drie de grote rondes: in 2013, 2015, 2016 en 2017 de Ronde van Frankrijk, in 2011 en 2017 de Ronde van Spanje en in 2018 de Ronde van Italië.
Biografie Jeugd Froome werd geboren in de Keniaanse hoofdstad Nairobi als zoon van Britse ouders. Toen hij 13 jaar oud was, reed hij zijn eerste wielerwedstrijd. Op 14-jarige leeftijd verhuisde hij naar Zuid-Afrika, waar hij naar school ging in Bloemfontein en later in Johannesburg. Daar begon Froome ook fanatiek deel te nemen aan wielerkoersen. Zijn talent bleek vooral te liggen bij het klimmen, maar hij kon ook al redelijk tijdrijden.
In 2006 nam Froome voor Kenia deel aan de Gemenebestspelen, waar hij in de tijdrit de zeventiende plaats behaalde. Later dat jaar reed hij bij de beloften op de wereldkampioenschappen. Hier viel hij vooral op door direct na zijn start in de tijdrit in botsing te komen met een medewerker. Ondanks dit incident behaalde Froome uiteindelijk nog een 36ste plaats.
thumb|left|Froome in 2007 aan het begin van zijn profcarrière
Begin profcarrière In 2007 werd Froome op 22-jarige leeftijd professioneel wielrenner bij het kleine Zuid-Afrikaanse Team Konica Minolta. Hiervoor brak hij zijn studie economie aan de Universiteit van Johannesburg af. Hij nam deel aan wedstrijden in de UCI Nations Cup en reed in mei 2007 zijn eerste meerdaagse ronde, de Giro delle Regioni. Hierin won hij meteen een etappe. Ook won hij de koers Mi-Août Bretonne en een etappe in de Ronde van Japan. In de wegwedstrijd van de Afrikaanse Spelen sleepte Froome de bronzen medaille in de wacht.
In 2008 maakte Froome de overstap naar Team Barloworld en reed hij voor het eerst een aantal voorjaarsklassiekers, zoals Gent-Wevelgem en Luik-Bastenaken-Luik. Ook maakte hij, als eerste Keniaan in de geschiedenis, zijn debuut in de Ronde van Frankrijk, waar hij reed met ploeggenoten als Félix Cárdenas, Baden Cooke, Robert Hunter en kopman Mauricio Soler. Froome reed de ronde uit en behaalde in het eindklassement de 84ste plaats. In het jongerenklassement werd hij elfde.
Vanaf 2009 ging Froome, die zich meer Brit dan Keniaan voelt, officieel rijden onder de vlag van het Verenigd Koninkrijk. Hij won een etappe in de Ronde van de Kaap en nam ook deel aan de Ronde van Italië, waarin hij als 36ste eindigde.
In 2010 werd Froome ingelijfd bij de Britse ploeg Sky. Hij reed voor het tweede jaar op rij de Ronde van Italië, maar werd daarin geplaagd door een knieblessure. In de negentiende etappe werd hij uit de wedstrijd gezet nadat hij zich tijdens de beklimming van de Mortirolo had vastgehouden aan een motor.Froome disqualified from Giro d'Italia, Cycling Weekly, 29 mei 2010. Gearchiveerd op 10 oktober 2013. Later in het seizoen won Froome zilver op het Brits kampioenschap tijdrijden, achter zijn ploegmaat Bradley Wiggins. Hij vertegenwoordigde het Verenigd Koninkrijk ook bij de Gemenebestspelen, waar hij vijfde werd op de tijdrit.
Ronde van Spanje 2011 In het voorjaar van 2011 presteerde Froome erg wisselvallig met top 15-klasseringen in de Ronde van Castilië en León en de Ronde van Romandië, een 47ste plaats in de Ronde van Zwitserland en een 85ste plaats in de Ronde van Polen. Later in het seizoen beleefde hij echter zijn grote doorbraak, toen hij als knecht van Bradley Wiggins meedeed aan de Ronde van Spanje. In deze ronde veroverde hij in de tiende etappe, een tijdrit, zelfs onverwachts de rode leiderstrui. Hij behield deze trui één dag, maar bleef de gehele Vuelta strijdvaardig. In de vijftiende etappe bewees Froome sterker te zijn dan zijn kopman Wiggins door van hem weg te rijden op de slotklim naar de Angliru. Drie dagen later schreef Froome tevens de zeventiende etappe op zijn naam. Uiteindelijk eindigde hij op de tweede plaats in het algemeen klassement, op slechts 13 seconden van eindwinnaar Juan José Cobo. Wiggins werd derde op 1 minuut en 26 seconden van zijn luitenant.
De snelle opkomst van Froome als ronderenner riep bij sommige critici vraagtekens op. De renner verklaarde dat hij sinds 2010 behandeld is tegen schistosomiasis. Deze ziekte zou hij al enkele jaren hebben gehad en een negatief effect hebben gehad op zijn prestaties gedurende zijn eerste profjaren.
Op 13 juni 2019 ontnam UCI Cobo zijn zege vanwege een dopingzaak. De overwinning werd daarom toegekend aan Froome.https://sporza.be/nl/2019/06/13/cobo-doping-vuelta-zege-voor-froome/. Gearchiveerd op 20 januari 2022.
thumb|left|Froome als knecht voor Bradley Wiggins in de Tour van 2012
Ronde van Frankrijk 2012 Na een moeizaam voorjaar, waarin Froome kampte met een maaginfectie en zijn terugkerende schistosomiasis, startte hij in april 2012 in de Ronde van Romandië, waar hij erin slaagde om kopman Bradley Wiggins naar de eindzege te loodsen. Hierna werd hij geselecteerd om, eveneens in dienst van Wiggins, de Ronde van Frankrijk te rijden. Na een elfde plaats in de proloog kreeg Froome in de eerste etappe te maken met een lekke band, waardoor hij meer dan een minuut verloor op geletruidrager Fabian Cancellara. Meer pech volgde in de derde etappe, waar Froome betrokken was bij een valpartij. Hij bleef echter ongedeerd en het tijdverlies dat hij leed werd uiteindelijk ongedaan gemaakt door de Tourorganisatie.
In de zevende etappe, met aankomst op La Planche des Belles Filles, was Froome de voornaamste beschermer van kopman Wiggins. In de laatste kilometer van de slotklim kon Wiggins echter niet reageren op een aanval van Cadel Evans, waarna Froome zelf de tegenaanval inzette en de etappe vervolgens won met twee seconden voorsprong op Evans en Wiggins. Het was voor Froome de eerste etappeoverwinning in de Tour en hij veroverde hiermee tevens (voor één dag) de bolletjestrui. Wiggins nam de leiding in het algemeen klassement.
Hoewel Wiggins in de beide tijdritten domineerde, werd gedurende de Tour toch meermaals duidelijk dat Froome in feite sterker was dan zijn kopman. In de elfde etappe, met aankomst op La Toussuire, reed hij op de slotklim tijdelijk weg van Wiggins, die zijn tempo niet kon volgen. De ploegleiders van Sky gaven Froome de opdracht om zich in te houden en op zijn kopman te wachten, maar desalniettemin finishte hij in de eindsprint wederom twee seconden voor Wiggins. Een zelfde soort scenario deed zich voor in de zeventiende etappe, waar Froome herhaaldelijk op Wiggins moest wachten en daarmee zijn kans op een tweede etappeoverwinning zag vervliegen. Uiteindelijk eindigde Froome als tweede in het eindklassement, op ruim drie minuten van winnaar Wiggins. Samen waren ze de eerste Britten die op het eindpodium van de Tour stonden.
Ronde van Spanje 2012 Froome maakte deel uit van de Britse wielerploeg op de Olympische Spelen in Londen. Hij reed zowel de wegwedstrijd, waarbij hij ver in de achterhoede eindigde, als de tijdrit, waarbij hij de bronzen medaille won achter Bradley Wiggins (goud) en Tony Martin (zilver).
Na de Spelen werd Froome voor het eerst als kopman ingezet in een grote ronde, de Ronde van Spanje. De verwachtingen waren hoog en samen met Alberto Contador, Alejandro Valverde en Joaquim Rodríguez werd hij vooraf bestempeld als een van de grote favorieten voor de eindzege. Gedurende de eerste week stond Froome geruime tijd op de tweede plaats in het algemeen klassement. Hij verloor af en toe wat tijd op leider Rodríguez, maar de verschillen met zijn concurrenten bleven klein. In de elfde etappe, een individuele tijdrit, pakte Froome 37 seconden terug op Rodríguez maar verloor hij tevens 22 seconden op Contador, die hem daarmee passeerde in het klassement. Een dag later, in de twaalfde etappe, werd Froome door zowel Contador als Rodríguez verder op afstand gezet.
Vier bergritten op rij deden Froome de das om. In de veertiende etappe moest hij op de slotklim als eerste van de topfavorieten lossen. Hij hield het tijdverlies op de finishlijn beperkt tot 38 seconden, maar in de twee volgende etappes kwam hij opnieuw in de problemen en vervloog zijn kans op de zege. De zeventiende etappe betekende voor Froome het definitieve verval, toen hij binnenkwam op meer dan vijf minuten achterstand op zijn rivalen Contador en Valverde. Hij was in het klassement inmiddels naar de vierde plaats gezakt en zou die plaats uiteindelijk ook bekleden in Madrid, op meer dan tien minuten van de rode trui.
Ronde van Frankrijk 2013 Froome kende in 2013 een succesvol voorjaar waarin hij verschillende etappekoersen op zijn naam schreef. Hij won in februari de Ronde van Oman door Alberto Contador en Cadel Evans te verslaan en was tevens de sterkste in de Ronde van Romandië, waarin hij van begin tot eind in de leiderstrui reed. Ook won hij het Internationaal Wegcriterium en het Critérium du Dauphiné. In maart had Froome ook zicht gehad op de eindwinst in de Tirreno-Adriatico, maar hier verloor hij nipt van Vincenzo Nibali en eindigde als tweede.
Met deze overtuigende resultaten op zak startte Froome als topfavoriet in de honderdste Ronde van Frankrijk. Hij kende een nerveuze start en raakte in de eerste etappe direct betrokken bij een valpartij, maar bleef ongedeerd. In de achtste etappe, de eerste bergrit van deze Tour, deelde Froome vervolgens een mokerslag uit aan zijn concurrentie. Met hulp van zijn knechten Richie Porte en Peter Kennaugh wist hij op Ax-3 Domaines het gros van de klassementrenners te lossen en slaagde hij erin een aanval van de Colombiaan Nairo Quintana ongedaan te maken. Froome won uiteindelijk de etappe met 1'45" voorsprong op Contador en Quintana. Het leverde hem, voor het eerst in zijn carrière, de gele trui op. thumb|left|Froome op weg naar de Mont Ventoux In de negende etappe, opnieuw een bergrit, kwam Froome al vroeg zonder ploegmaats te zitten wegens een offensief van het Movistar Team van Quintana en Valverde. Ondanks deze isolatie wist hij zich echter wel staande te houden. Drie dagen later, in de individuele tijdrit, eindigde Froome achter Tony Martin op de tweede plaats en zette hij zijn rivalen op grote achterstand: Contador en Valverde verloren twee minuten, Quintana verloor er meer dan drie. In de dertiende etappe wist Contador meer dan een minuut terug te pakken nadat Froome door waaiers op afstand was gereden, maar Froome behield een comfortabele voorsprong in het algemeen klassement.
De vijftiende etappe leidde het peloton naar de Mont Ventoux. Hier liet Froome zijn knechten Kennaugh en Porte een strak tempo rijden waardoor vele concurrenten al vroeg op de klim werden gelost. Alleen Contador kon volgen, maar toen Froome op 7 kilometer van de top demarreerde, moest ook hij passen. Froome haakte vervolgens aan bij de eerder ontsnapte Quintana, met wie hij samenwerkte tot de laatste kilometer. Daar liet hij Quintana achter om vervolgens solo zijn derde Touretappe te winnen. Het machtsvertoon van Froome op de Ventoux was dermate groot, dat sommige media speculeerden over dopinggebruik. Op een persconferentie, daags na zijn zege, reageerde Froome geïrriteerd op die kritiek:
“Het is vrij triest dat wij hier zitten, de dag na de grootste zege in mijn leven, een historische overwinning, en praten over doping. Mijn ploeggenoten en ik hebben op vulkanen geslapen om ons hier op voor te bereiden, we zijn maanden van huis geweest, we hebben ons het schompes gewerkt om hier te komen. En hier zit ik dan, en word ik er feitelijk van beschuldigd dat ik een oplichter en leugenaar ben. That is not cool.”