right|265px|Wapen met meerdere hoge orden De onderscheidingen in Turkije zijn te verdelen in de ridderorden, decoraties en medailles die door de Turkse regeringen in de loop der eeuwen zijn gesticht of ingesteld.
Hoewel de kruisridderorden en hospitaalorden al rond 1100 zijn ontstaanSovereign Military Hospitaller Order of St.John of Jerusalem of Rhodes and of Malta. en in Palestina een grote rol hebben gespeeld tijdens de kruistochtenHistoryworld - History of the Orders of Knighthood., heeft het Byzantijnse Rijk geen ridderorden ingesteld.Het aan de Constantinische Orde toegeschreven Byzantijnse verleden is volgens moderne schrijvers een verzinsel uit de 16e eeuw. In het Ottomaanse Rijk bestond tot 1800, bijna 350 jaar na de val van Constantinopel, geen Europees stelsel van orden van verdienste en decoraties. Daarna werd dit stap voor stap ingevoerd, in het begin voornamelijk om Europese hoogwaardigheidsbekleders te belonen.
De geschiedenis van ridderorden in het Turkse Rijk De Turken, van oorsprong een nomadisch steppenvolk uit Azië, veroverden in 1453 de hoofdstad van het Oost-Romeinse of Byzantijnse Rijk, het machtige Constantinopel. De sultans namen in de jaren daarna de keizerlijke allure van hun christelijke voorgangers over.Mehmed II nam in 1453 de titel "Caesar" of "Kayser-i Rûm" aan. Bron: www.spock.com
In het Constantinopel van het Byzantijnse- en Latijnse Keizerrijk hebben ridderorden geen grote rol gespeeld.Er zijn geen Byzantijnse ridderorden bekend. Ze waren in de 15e eeuw in West-Europa een belangrijk fenomeenDe Duitse en Maltezer orde bezaten grote landgoederen en hun grootmeesters waren vorsten van het Heilige Roomse Rijk van de Duitse Natie en aan andere hoven bloeiden ridderorden als de Orde van de Kousenband. maar hun rol was in de Oriënt al sinds de kruistochten uitgespeeld. Het Byzantijnse hof kende geen ridderorden, alleen eretitels.Er zijn geen Byzantijnse ridderorden bekend. De veronderstelde stichting van de Constantinische Orde door Constantijn de Grote wordt ook door Guy Stair Sainty, een publicist maar zelf ook ridder in deze orde, ontkend. Bron: "Sacred Military Order of Constantine of Saint George", 1976
In de Turkse samenleving was voor ridderorden naar Europees model geen plaats. Alle macht lag bij de sultan en hij delegeerde taken aan zijn slaven en eunuchen. Waar ridderorden in Europa een middel vormden om de adelstand aan de vorst te binden, was dit in het Turkse rijk vanwege het ontbreken van deze groep overbodig. Een zelfbewuste groep als een adelstand of een gemeenschap van ridders zou door de Turkse potentaat waarschijnlijk zelfs als een bedreiging zijn opgevat. In het rijk van de Osmanen was alles en iedereen overgeleverd aan de gunst, en de nukken, van de "grote Heer".Andrew Wheatcroft
In de eerstvolgende 250 jaar, totdat de Oostenrijkers en Russen in de 18e eeuw delen van het Osmaanse Rijk begonnen af te knabbelen, breidde het Turkse of Ottomaanse Rijk zich steeds verder uit. De zelfbewuste Turkse cultuur nam weinig elementen van de West-Europese cultuur over. Dat veranderde pas toen het rijk rond 1800 begon te krimpen en de christelijke Europeanen een technologische en militaire voorsprong opbouwden. Toen de sultans afhankelijk werden van afwisselend Britse, Franse en zelfs Russische steun werd het opportuun vertegenwoordigers van deze Europeanen te gaan belonen met eretekens naar Europees, niet naar Turks, model. De invoering van de Europese orden van verdienste, deze werden nu ook aan de eigen onderdanen toegekend, en het afschaffen, zelfs verbieden, van de tulband en de schitterende wijdvallende Turkse gewaden in het midden van de 19e eeuw waren een uiterlijk teken van verval van het Turkse rijk.Andrew Wheatcroft, "The Ottomans", Londen, 1993.
Ottomaanse orden in chronologische volgorde Chelengk right|60px|Chelengk De Chelengk, juwelen voor op de tulband, waren de voorgangers van de Turkse orden. In het Ottomaanse Rijk werden kostbare juwelen meer gewaardeerd dan slechts de 'eer' een geborduurde ster en een kleurig lint te mogen dragen, zoals bij Europese hovelingen en militairen gebruikelijk was. De typische chelengk was een aigrette die op de tulband werd gedragen en met edelstenen of parels was versierd. Iedere chelengk was verschillend. Men bestelde wanneer daar aanleiding voor was een juweel om dat, in plaats van een ridderorde of onderscheiding, die kende het Ottomaanse hof voor 1799 immers niet, aan een verdienstelijk militair of bestuurder uit te reiken.
Orde van de Halve Maan right|80px|Orde van de Halve Maan De Orde van de Halve Maan (Turks: Hilal Nishani), 1799. Tot in de 18e eeuw waren de sultans de Europeanen weinig verschuldigd. De Franse invasie in Egypte was de eerste maal dat het langzaam in verval gerakende Ottomaanse Rijk op vreemde hulp moest bouwen. Dat betekende dat er voor het eerst ook een concessie gedaan moest worden aan het Europese protocol. Europeanen rekenden op draagbare eerbewijzen in de vorm van orden en die bezat de sultan niet. Wat men de eerste Ottomaanse orde zou kunnen noemen werd in 1799 gesticht door sultan Selim III om de Britse vlootvoogd Horatio Nelson na de overwinning in de slag op de Nijl te kunnen decoreren. Nelson ontving zijn insignia, samen met een chelengk en tal van kostbare geschenken in november 1799. Men kan twisten over de vraag of dit geïmproviseerde ereteken al een ridderorde was.
Orde van de Glorie right|60px|Orde van de Glorie aan lint De Orde van de Glorie (Turks: Atiq Nishan-i-Iftikhar of Nichan Iftikar), 1831. Sultan Mahmut II stelde de eerste Ottomaanse ridderorde in, al herinnerde veel in de vorm en de wijze waarop men de orde droeg en verleende nog aan de chelengk. De met diamanten versierde onderscheiding was zo kostbaar dat het verlenen op grote schaal niet praktisch was. Men bleef de orde tot aan het einde van het Ottomaanse Rijk verlenen.
Orde van het Verheven Portret right|50px|Orde van het Verheven Portret. De Orde van het Verheven Portret (Turks: Tasvir-i Humayun Nishani), 1832. Deze orde was een ereteken in de vorm van een portret in een met diamanten versierde lijst. De machtige vazallen in Servië, Egypte en Tunesië lieten door deze onderscheiding te dragen hun trouw aan de Padisha in Constantinopel zien.
Orde van Mejidie right|40px|Medjidie-Orde De Orde van Mejidie (Turks: Nishan-i-Mejidie of Mecidi Nishani), 1852. In 1852 leidde het steeds toenemende contact met andere landen tot de instelling van een nieuwe orde. In de 19e eeuw namen diplomatieke en handelscontacten tussen Turkije en Europa sterk toe en men kon moeilijk iedereen die daarom vroeg een met diamanten versierde chelenk of Orde van de Glorie uitreiken. Daarom volgde sultan Abdülmecit (1839-1861) het Europese voorbeeld en stichtte hij een orde met vijf klassen. Vergeleken met de kostbare keizerlijke geschenken van voorheen, waren de vergulde zilveren sterretjes aan een lint voordelig. Desalniettemin werden ze door veel Europeanen zeer op prijs gesteld.
Orde van Osmanie right|40px|Orde van Osmanie De Orde van Osmanie (Turks: Nishan-i-Osmania of Nishani Osmani), 1861. Men kan de naam van de orde vertalen als "Orde van het Turkse Rijk", maar meestal wordt de naam onvertaald gelaten. De orde werd op 9 december 1861 door sultan Abdu'l-Aziz Khan I gesticht en moest de plaats van de Orde van de Glorie innemen. Daarvan kwam niet veel terecht, de kostbare Orde van de Glorie werd nog tot in de Eerste Wereldoorlog, zij het alleen nog aan vorsten, uitgereikt. De Orde van Osmanie werd voor voortreffelijke, men spreekt ook van "eminente", militaire en burgerlijke verdiensten als ambtenaar of militair toegekend. Dames konden niet worden onderscheiden, maar er zijn uitzonderingen gemaakt. Volgens het protocol was de Orde van Osmanie de "tweede orde van het keizerrijk".
Met de Orde van Mejidie en de Orde van Osmanie konden de Turkse autoriteiten beschikken over voldoende onderscheidingen, er waren in totaal twaalf graden, om de in de 19e eeuw zeer op stand en rang lettende diplomaten, hovelingen en militairen te kunnen decoreren.
Orde van de Eer De Orde van de Eer (Turks: Nishan-Ali-Imtiaz), 1861/1878 - 1879. Deze "Verheven Orde van de Eer" (Turks: Nishani Imtiyaz of Nishan-Imtiaz), werd tijdens de regering van sultan 'Abdu'l-Majid Khan I (1839-1861) gesticht.Megan C. Robinson laat de orde op 11 september 1883 stichten door Abdülhamit II (1876-1909) maar dat kan alleen om het herstel van de orde gaan. Het ging om een kostbare, met edelstenen versierde, ster. Op 17 december 1878 heeft sultan 'Abdu'l-Hamid Khan II de enigszins in vergetelheid en onbruik geraakte orde nieuw leven ingeblazen door nieuwe benoemingen te doenMegan C. Robertson op www.medals.org.uk. in wat toen de "Hoge Orde van de Eer" moest heten. Er zijn voor zover bekend geen statuten vastgesteld. De Orde van de Eer nam geen grote plaats in het decoratiestelsel in en was vooral een opvolger van de oude chelengks. De Turken mochten geen tulbanden en Oosterse gewaden meer dragen. In plaats daarvan waren Europese uniformen en de fez getreden. De Orde van de Eer ontstond om toch aan de behoefte naar met diamanten versierde bewijzen van de keizerlijke gunst te kunnen voldoen.
Hoge Orde van de Eer right|50px|Cravatte van de Hoge Orde van de Eer De Hoge Orde van de Eer (Turks: Nishani Ali Imtiyaz), 1878 of 1879. Deze orde werd door sultan 'Abdu'l-Hamid Khan II in 1879 gestichtMegan C. Robinson noemt de orde op www.medals.org.uk niet. Zij laat de oude Orde van de Eer voortbestaan. Tim Tezer op www.turkishmedals.net spreekt van een nieuwe orde. Maximilian Gritzner schrijft over een op 21 maart 1879 ingestelde, maar al sinds 10 december 1878 verleende, orde. of hervormd. Er zijn voor zover bekend geen statuten vastgesteld.
Omdat in het autocratisch geregeerde Turkije van de sultans geen administratieve en staatsrechtelijke regelingen voor ridderorden bestonden, vaak ontbreken de statuten volledig, is er over Turkse onderscheidingen veel onduidelijkheid.
De oude Orde van de Eer had een enkele graad en een kostbaar, aan een rood lint met twee smalle groene strepen lint om de hals gedragen, kleinood dat rond de keizerlijke tughra was opgebouwd. De nieuwe versierselen zijn heel anders, de dragers, nog steeds in een enkele graad, droegen nu een grote ster, een kleinood aan een grootlint en een kleinood aan een lint om de hals. Het lint is half rood en half groen waarbij de rode helft boven of rechts komt te liggen.
De orde was de hoogste onderscheiding van het Osmaanse rijk.
Orde van Liefdadigheid right|100px| De ster van de Orde van Liefdadigheid De Orde van Liefdadigheid (Turks: Nishan-i-Shafakat of Shefkat Nishan), 1878 (een damesorde). Deze Orde van Liefdadigheid werd volgens opgavenTim Tezer op www.turkishmedals.net en Megan C. Robertson op www.medals.org.uk. in 1878 "op de 28e dag van de Ramadan"Opgave door Maximilian Gritzner., door Sultan Abdulhamid II van Turkije ingesteld. Met het instellen van een damesorde volgde de sultan het Europese en PerzischeDe Orde van de Zon werd in 1873 ingesteld. voorbeeld. Met uitzondering van de Orde van Osmanie (Nishan-i-Osmania of Nishani Osmani) uit 1861 waren de Turkse ridderorden immers voor dames gesloten. Benoemingen van vrouwen in de Osmanie-orde waren strikt genomen uitzonderingen die door de sultan hoogstpersoonlijk werden gemaakt. Dat men zich bij verdiensten van een vrouw alleen liefdadigheid kon voorstellen, tekent hun ondergeschikte positie in de Ottomaanse maatschappij.
Orde van het Huis van Osman right|100px|Kleinood aan lint