Theodorus Wilhelmus (Theo) Maassen (Oegstgeest, 8 december 1966) is een Nederlands cabaretier, acteur, presentator en regisseur. Kenmerkend voor zijn conferences zijn de harde humor, hoge grapdichtheidDe opkomst van de Brabantse cabaretiers: De zachte G bleek geen handicap maar wapen BN DeStem, 3 februari 2019. en maatschappijkritiek, met als terugkerende thema's: hypocrisie, commercialisering en conformisme.Een cabaretier die alleen doet waar hij zin in heeft NRC Handelsblad, 2 augustus 2004.
Maassen is actief sinds 1990, het jaar waarin hij het eerste lid werd van Comedytrain en het prestigieuze cabaretfestival Cameretten won. Zijn eerste avondvullende show Bepaalde dingen ging in 1994 in première. Sindsdien heeft hij met tien verschillende cabaretprogramma's op de planken gestaan. Voor zijn show Tegen beter weten in (2006–2007) ontving hij de Prijs van de Kritiek, de Prins Bernhard Cultuurfonds Theaterprijs en de Poelifinario. Laatstgenoemde prijs won hij nogmaals in 2017 met Vankwaadtoterger. Zijn programma Zonder pardon (2008–2009) is de eerste cabaretvoorstelling die vertoond werd in de Nederlandse bioscopen. In 2013 verzorgde hij de oudejaarsconference voor de VARA.
Maassen, die in zijn woonplaats Eindhoven de Academie voor Drama volgde, acteert sinds 2000 in films en televisieseries. Hij had een hoofdrol in de films Minoes (2001), TBS (2008), Het Geheim (2010) en Doodslag (2012), en de (mini)series Mevrouw de Minister (2002), Waltz (2006), Bellicher; de Macht van meneer Miller (2010) en Geen probleem! (2011). Van 2014 tot en met 2016 was hij de gastheer van het VPRO-interviewprogramma 24 uur met....
Levensloop Jeugd Theo Maassen werd op 8 december 1966 geboren in Oegstgeest. Na onder meer een jaar in Duitsland te hebben gewoond, vestigde zijn familie zich in Zijtaart, waar Maassen opgroeide in een gezin met een oudere zus en een jongere broer. De Maassens golden als buitenbeentjes in het Brabantse dorp omdat ze niet katholiek waren en van 'boven de rivieren' kwamen. Vader Theo Maassen senior werkte als inkoper bij de Mars-fabriek in Veghel en moeder Judith (tevens de naam van zijn zus) was autoverkoopster en amateur-actrice. Thuis was er, op een enkele plaat van Wim Sonneveld na, geen aandacht voor cabaret.Ik ben steeds minder de vriend van de zaal, interview met Coen Verbraak in Vrij Nederland, 10 augustus 2002 Maassen kwam er echter achter dat hij graag clown of dirigent wilde worden. Zijn inspiratiebronnen in die tijd waren André van Duin, Neerlands Hoop in Bange Dagen en Van Kooten en De Bie.Interview Theo Maassen met Maarten Slagboom. 30 juli 1996. Na de basisschool ging hij naar de havo op het Zwijsen College in Veghel, waar hij onder andere bij dressuurrijdster Anky van Grunsven in de klas zat. In 1985 overleed zijn broer Ruud op zestienjarige leeftijd aan de gevolgen van leukemie. Zus Judith werd in 2004 zijn impresario en debuteerde in 2019 als auteur met de roman Het nabestaan van Anna Portier.
Academie voor Drama (1987–1991) Na een jaar het vwo geprobeerd te hebben schreef Maassen zich, zonder feitelijke ervaring op het toneel, in voor de Toneelschool Maastricht, maar werd afgewezen. In 1987 schreef hij zich in voor de Academie voor Drama in Eindhoven, waar hij direct werd toegelaten.
Maassen moest in het begin erg wennen aan de manier van werken op de opleiding, maar vond al snel zijn draai. De bewegings- en zanglessen gingen hem niet goed af, improviseren wel.Meer over Zomergast Theo Maassen Op de Academie voor Drama zat Maassen in de klas bij Monic Hendrickx en kwam hij in contact met Hans Teeuwen, die een klas lager zat en met wie hij een goede band opbouwde.
Docent Martijn Bouwman, zijn huidige toneelregisseur, besloot zich te ontfermen over Maassen en raadde hem aan zelf teksten te gaan schrijven. Maassen schreef een eigen cabaretprogramma en won in 1990 zowel het Groninger Studenten Cabaret Festival als Cameretten in Rotterdam. Hetzelfde jaar reageerde hij op een advertentie van Raoul Heertje, die op zoek was naar 'aanstormend en miskend talent' voor zijn Comedy TrainTheo Maassen op de site van Comedy Train en begon op te treden in comedycafé Toomler in Amsterdam. In 1991 studeerde hij af.
Bepaalde dingen en Neuk het systeem (1993–1996) Na zijn afstuderen bleef Maassen optreden in Toomler en schreef ondertussen aan zijn eerste theaterprogramma. In 1993 was hij voor het eerst te zien op televisie toen hij bij Barend & Van Dorp, ten overstaan van Berry van Aerle, een sketch hield over de oud-PSV'er. Op 28 januari 1994 ging in Leiden zijn eerste programma Bepaalde dingen in première. Het programma handelde over zijn woonplaats Eindhoven en verhalen uit zijn jeugd. Het programma kreeg lovende kritieken en werd in 1995 op televisie uitgezonden door de VARA.
Ondanks de lovende kritieken was Maassen zelf niet geheel tevreden over het programma, dat hij als 'te braaf' bestempelde. Zijn tweede programma Neuk het systeem, dat in première ging in 1996, was dan ook een stuk harder van toon. Maassen toonde zich geëngageerd met de wereld om zich heen en verzuchtte in het programma: "Waarom doen we eigenlijk niet datgene wat het fijnste is?", wat het terugkerende thema van de voorstelling was. Maassen was ondertussen ook regelmatig te horen in de sketches van De Mannen van de Radio van Hans Teeuwen en Pieter Bouwman.
Ruwe pit en eerste filmrollen (1997–2001) In zijn derde voorstelling Ruwe pit, die in 1997 in première ging, richtte hij zijn pijlen op de vercommercialisering van de maatschappij, met als terugkerende punchline: "Er is blijkbaar behoefte aan en wie zijn wij dan om daar niet aan te voldoen?". Voor de voorstelling maakte Bart Geevers, bassist van Peter Pan Speedrock, de affiches en merchandise. Het schrijven van de show verliep moeizaam. Maassen brak enkele try-outs voortijdig af, onder meer doordat mensen in de zaal mobiel belden.
In 1999 toonde hij zijn geslachtsdeel aan een reclamekaravaan in Eindhoven, om vervolgens de stekkers uit de geluidsinstallatie van de wagen te trekken. In 2000 betastte hij op het podium een vrouw die te laat de zaal binnenkwam tijdens een scène over vingeren.Maassen bestraft voor klungelig vingeren Hij werd hiervoor veroordeeld tot een boete van duizend gulden, met 1500 gulden voorwaardelijke straf.Boete voor Maassen Hetzelfde jaar zat hij, samen met Hans Teeuwen, drie dagen vast op de Faeröereilanden,Waar zijn de helden? waar hij werd opgepakt na een actie tegen de traditionele walvisjacht, onder leiding van de radicale milieu-activist Paul Watson van Sea Shepherd.
Maassen besloot hierna het theater tijdelijk vaarwel te zeggen om zich te gaan richten op een acteercarrière. In 2000 speelde hij bijrollen in de series All Stars (als PSV-supporter) en Wet & Waan. Hierna speelde hij, als losgeslagen zwerver, een van de hoofdrollen in de film AmnesiA van Martin Koolhoven met Fedja van Huêt en Carice van Houten.
Maassen verbaasde vervolgens vriend en vijand toen hij op 16 maart 2001 in een uitzending van Studio Sport de door PSV gewonnen UEFA Cup-trofee van 1978 in zijn bezit bleek te hebben.Theo Maassen en Stan Valckx in Studio Sport op YouTube Hij overhandigde de beker, die hij ontvreemdde tijdens de opnames van All Stars, aan medegast Stan Valckx. PSV kon de grap niet waarderen en deed aangifte, wat Maassen op een taakstraf kwam te staan.Theo Maassen jatte UEFA-cup
In 2001 speelde hij de onhandige Tibbe in Minoes, de verfilming van het boek van Annie M.G. Schmidt. Maassen speelde in deze film wederom een van de hoofdrollen, naast Carice van Houten. Hierna speelde hij nog een bijrol in de serie Mevrouw de Minister. Maassen gaf in interviews aan het heerlijk te vinden om teksten van anderen te kunnen spelen en hierdoor helemaal tot rust te komen.
Functioneel naakt (2002–2003) In 2002 keerde Maassen terug naar het theater voor zijn voorstelling Functioneel naakt, waarin hij een meer beschouwende rol aanneemt. Terugkerende thematiek in de show was het kuddegedrag van mensen en de oneerlijke verdeling van de rijkdom en welvaart in de wereld. Toen de show in december 2003 werd uitgezonden op televisie keken er meer dan een miljoen mensen naar.
In dezelfde maand zond de VPRO de documentaire De onterechte kampioen uit, een portret dat Maassen maakte over de Eindhovense straatartiest Heintje Bondo en zijn deelname aan een wedstrijd voor levend standbeelden in Oostende.
In 2003 speelde hij een kleine rol als doorgedraaide oorlogsveteraan in de film Interview van Theo van Gogh. Hierna ging hij spelen in het derde seizoen van de NPS-televisieserie Dunya & Desie, waarin hij de rol van ex-crimineel Jeff Schouten neerzette.
'Doodsbedreiging', De Vergrijzing en meer filmrollen (2004–2006) Toen enkele jonge Marokkaanse rappers van DHC in 2004 opgepakt werden omdat een van hun raps in de ogen van justitie als serieuze bedreiging gezien kon worden richting toenmalig VVD-politica Ayaan Hirsi Ali, trok Maassen zich hun lot aan. Hij gaf een interview aan NOVA, waarin hij een pleidooi hield over doodsbedreigingen als vorm van vrijheid van meningsuiting en aangaf dat je deze jongens 'beter een workshop rap kon geven in plaats van gevangenisstraf'.Theo Maassen in NOVA stream
Maassen maakte als reactie op de aanhouding de single 'Doodsbedreiging', waarin hij diverse bekende Nederlanders, waaronder Ayaan Hirsi Ali, Dick Advocaat, Jack Spijkerman en Paul van Vliet, met de dood bedreigde om te kijken of ook hij opgepakt zou worden.De tekst van Doodsbedreiging Dit was niet het geval. De single kwam wel in de Top 40 en de Mega Top 50 terecht.
Hetzelfde jaar stond Maassen aan de zijde van Freek de Jonge in diens televisiefeuilleton De vergrijzing. In het toneelstuk speelde hij de zoon van een oude acteur, die voor zijn dood nog eenmaal een goede sterfscène wil spelen.Theatermarathon De Vergrijzing: 11 - De sterfscène
Hierna besloot Maassen zich weer te storten op acteren om zo rustig te kunnen werken aan een nieuw theaterprogramma. Hij speelde bijrollen in de films Amazones, Nachtrit en Zwartboek en de televisieserie van 't Schaep met de 5 pooten. Een grotere rol had hij in de serie Waltz, waar hij de rol speelde van de homoseksuele zoon Bruno Waltz.
Tegen beter weten in en 'Lauwe pis' (2006–2007) In 2006 ging zijn vijfde theaterprogramma in première onder de titel Tegen beter weten in. Het bleek een zwaar programma waarbij Maassen thema's als de dood, eenzaamheid en religie niet schuwde. De grappen waren hard en direct, waarbij hij nadrukkelijk de grenzen van het toelaatbare opzocht. Het programma sloeg in als een bom en deed Maassen qua populariteit stijgen boven reeds gevestigde cabaretiers als Youp van 't Hek en Freek de Jonge.
Op 2 oktober 2006 kreeg Maassen voor het programma de Prijs van de Kritiek van de Kring van Nederlandse Theatercritici, die hem 'de enige solist die met diepgang en humor een avond kan boeien en het publiek aan het denken kan zetten' noemde.Prijs van de Kritiek winnaar 2006: Theo Maassen Op 6 november dat jaar nam Maassen zijn tweede prijs voor het programma, de theaterprijs van het Prins Bernhard Cultuurfonds, in ontvangst. Hij kreeg de prijs, een geldbedrag van vijftigduizend euro, voor zijn 'gedurfde combinatie van theatermonoloog en cabaret'.Prins Bernhard Cultuurfonds uitreiking 2006 Op 19 november datzelfde jaar kreeg hij ook nog eens de Poelifinario toegekend door de VSCD voor het meest indrukwekkende programma van het seizoen.Theo Maassen en Sara Kroos winnen Poelifinario en Neerlands Hoop 2006
Op 30 december 2006 werd de show op primetime uitgezonden door de VARA, enkele dagen later verscheen de show op dvd. Een a capella gezongen nummer uit de show, 'Lauwe pis', werd in januari 2007 uitgewerkt tot een carnavalslied, dat op single verscheen onder de naam 'Theo Maassen en de Kapotte Kontjes'. De single bleek een succes en bereikte in februari dat jaar de eerste plaats in de Top 40 en de Mega Top 50.