Andrés Mendoza (Chincha Alta, 26 april 1978) is een Peruviaans voormalig betaald voetballer die als linksbuiten en ook centraal in de aanval kon opereren. Mendoza werd een cultfiguur bij Club Brugge na de eeuwwisseling. Hij kwam tussen 2000 en 2004 voor blauw-zwart uit. Hij speelde 44 interlands in het Peruviaans voetbalelftal, waarin hij acht keer scoorde.
Mendoza speelde ongeveer vijf jaar voor Club Brugge en liet een onuitwisbare indruk na bij de Brugse aanhang. Van hen kreeg Mendoza de bijnaam Dokter (An)dré omwille van zijn vaak redding brengende doelpunten wanneer Club Brugge met punten dreigde te morsen. De lachende sluipmoordenaar is een opmerkelijke bijnaam die Mendoza kreeg naar een combinatie van zijn efficiëntie op cruciale momenten en de lach die hij doorgaans op zijn gelaat toverde tijdens een wedstrijd, zoals de Trinidaanse aanvaller Dwight Yorke van Manchester United en Aston Villa. Ook werd Mendoza vaak Zotten (An)dré genoemd, afgeleid van zijn flamboyantie.
In zijn vaderland ging hij door voor El Condor (de Gier) en La Pantera (de Panter). Zijn kenmerken waren zijn snelheid, gekoppeld aan zijn schotkracht. Na zijn Brugse periode verliep zijn carrière in het clubvoetbal geleidelijk aan anoniem. In 2015 beëindigde hij zijn carrière als profvoetballer.
Clubcarrière Sporting Cristal Andrés Mendoza speelde van 1996 tot 1999 bij Sporting Cristal in Peru. Begin 2000 transfereerde Mendoza naar Europa, waar hij voor de Belgische topclub Club Brugge tekende. Op dat moment was Mendoza al Peruviaans international en had hij met zijn vaderland al deelgenomen aan één Copa América, in Paraguay. In honderd wedstrijden voor Sporting Cristal had hij 31 doelpunten gescoord.
Club Brugge 2000–02 Op 17 januari 2000 tekende Andrés Mendoza bij Club Brugge en verkreeg rugnummer 18, dat vrij was sinds het vertrek van de Marokkaanse Belg Nordin Jbari naar het Franse Troyes in augustus 1999. Aanvankelijk was Mendoza spits en niet de speler die de actie moest zien te maken op de flank én had hij een invallersstatuut, een juk dat hij lange tijd niet van zich kon afschudden. De reden was dat Jochen Janssen basisspeler was onder trainer René Verheyen. Deze spits was zeer efficiënt gebleken bij KVC Westerlo ; Club haalde Janssen in de zomer van 1999 binnen. Verheyen speelde in de heenronde doorgaans met dezelfde spitsen: Janssen of Edgaras Jankauskas. Die laatste vertrok echter naar Real Sociedad tijdens de winterstop, en versterking diende zich dus aan.
Mendoza was eerst een aantal weken niet speelgerechtigd. Hij maakte zijn debuut tegen Eendracht Aalst, een thuiswedstrijd op 30 januari 2000 die blauw-zwart met 3–0 won. Mendoza kreeg vijf minuten als vervanger van Sven Vermant en scoorde de 2–0 op diepe bal van Nzelo Lembi en een solo door de Aalsterse verdediging. Op 27 februari 2000 was hij ook niet speelgerechtigheid in de thuiswedstrijd tegen RSC Anderlecht (0–2 nederlaag) omdat dit een inhaalwedstrijd van speeldag 5 was, toen hij nog geen lid was van de club.
Alhoewel hij scoorde bij zijn officiële debuut, knokte Mendoza zich niet meteen in de elf. De Peruviaan draaide de rollen het volgende seizoen om en bloeide onder de nieuwe coach Trond Sollied helemaal open als linksbuiten. Het zou duren tot kort na Nieuwjaar 2001, met de komst van Rune Lange, vooraleer hij definitief naar links verhuisde. Janssen werd bankzitter en verruilde Club Brugge in januari 2001 voor het Oostenrijkse Austria Wien.
In Mendoza's eerste twee seizoenen eindigde Brugge in de competitie telkens als tweede achter RSC Anderlecht — in zijn tweede seizoen na een frappante reeks van acht gelijke spelen in de terugronde — en in het derde als tweede achter KRC Genk na stevig 5–3 verlies uit tegen STVV op de toen razend spannende voorlaatste speeldag. Mendoza opende nochtans vroeg de score voor Brugge tegen STVV. Vier en finaal twee punten scheidden Genk en Club Brugge om de titel.
Onder Sollied behaalde Mendoza uiteindelijk zijn grootste successen als profvoetballer. Sollied werd trainer van Club Brugge in juli 2000. Toen Club Brugge op 13 augustus 2000 (openingsspeeldag 2000–2001) in het Jan Breydelstadion met 6–2 won van KAA Gent, speelde Mendoza nog gewoon op zijn vertrouwde positie van centrumspits. De reden was dat de dribbelvaardige, rijzige Senegalese linksbuiten Khalilou Fadiga, die sinds 1997 bij Club Brugge speelde, 's zomers nog bij de club was.
Fadiga speelde op die snikhete zomernamiddag Gent op een hoopje. Mendoza was spits en Gert Verheyen rechtsbuiten, toen reeds in 4–3–3 met de punt op het middenveld naar achteren. Fadiga, destijds dé sterspeler van Club Brugge, vertrok eind augustus 2000 naar het Franse Auxerre en Fadiga's vertrek werd niet zomaar opgevangen. Trond Sollied liet Mendoza uiteindelijk de leemte opvullen.
De eerste maal dat hij de Brugse harten veroverde was najaar 2000, een uitwedstrijd tegen het Zwitserse Sankt Gallen in het kader van de UEFA Cup. Deze terugwedstrijd van de 1/16e finales leek af te stevenen op verlengingen en mogelijk een strafschoppenreeks. In die periode bestond de groepsfase van de UEFA Cup nog niet en blauw-zwart had al enkele kleinere tegenstrevers over de knie gelegd. Bij een ultiem slotoffensief, in de 92ste minuut (de laatste seconden van toegevoegde speeltijd), maakte Mendoza het doelpunt van kwalificatie voor de volgende ronde. Een vrije trap van Englebert werd door Simons tot bij hem doorgekopt. Van erg dichtbij nam hij doelman en aanvoerder Jörg Stiel te grazen. Club Brugge ging er in de 1/8ste finale uit tegen de Spaanse topclub FC Barcelona na 0–2 verlies in Jan Breydel en 1–1 in Camp Nou.
Ook het volgende seizoen, 2001–2002, kende Mendoza een fraaie Europese campagne met Brugge. Brugge strandde wederom in de 1/8ste finale van de UEFA Cup tegen het Franse Olympique Lyon omdat les Gones een uitdoelpunt hadden gemaakt. Brugge won in eigen huis overtuigend met 4–1, maar verloor uit met 3–0. Olympique Lyon-spits Sonny Anderson maakte een hattrick, waarvan de derde goal in de slotseconden. Deze uitschakeling en de "net-nietkwalificatie" voor de knock-outfase van de UEFA Champions League in het daaropvolgende seizoen worden algemeen beschouwd als de grootste Europese ontgoochelingen uit de Sollied-periode.
De fans smaakten zijn partnerschap met Verheyen en centrumspitsen Sandy Martens of Rune Lange, in de 4–3–3 met aanvallende driehoek op het middenveld en met als gelauwerde samenstelling Simons–Englebert–Čeh, een driehoek die weliswaar niet meteen tot stand kwam. De Sloveense middenvelder Nastja Čeh werd in de zomer van 2001 gehaald als vervanger van de naar Schalke vertrokken Vermant, maar slaagde niet meteen bij Brugge. Het duurde lang eer Čeh een sleutelpion werd. Dat was belangrijk voor Mendoza, omdat Čeh in het seizoen 2001–2002 aanpassing nodig had (of nog niet voldeed volgens Sollied). Omdat er weinig alternatieven op het Brugse middenveld waren, moesten zijn rechtstreekse concurrenten een positie lager inspringen. Zodoende hoefde Mendoza op links weinig te vrezen. Ebrima Sillah speelde soms als offensieve middenvelder, net als Martens. De Kroaat Josip Šimić werd Mendoza's voornaamste concurrent op de positie van linksbuiten.
2002–04 Met Club Brugge won Mendoza in 2002–2003 de Belgische landstitel onder Trond Sollied.Club Brugge telt af naar titel De Morgen, 22 april 2003 Mendoza was dat seizoen een sleutelspeler, maar liet zich ook negatief opmerken. Hij werd door Club twee weken op non-actief gezet na een vechtpartij met zijn Servische ploegmaat Bratislav Ristić, wat plaatsvond op training. Daardoor miste hij twee UEFA Champions League-wedstrijden (tegen Galatasaray thuis en Barcelona thuis). Het seizoen ervoor en erna behaalde Mendoza met Club Brugge ook de Beker van België en telkens was hij in de finale uitblinker, bijzonderlijk de eerste finale. In die finale, van 2001–2002 tegen het voormalige Excelsior Moeskroen, maakte hij alle Brugse doelpunten in een 3–1 overwinning. Anno 2026 is hij samen met Club Brugge-icoon Raoul Lambert de enige voetballer die ooit een hattrick lukte in de finale van de Beker van België.Club Brugge klopt Moeskroen in Bekerfinale De Standaard, 9 mei 2002. Gearchiveerd op 29 november 2020.Wist je dat Mendoza als enige drie keer scoorde in een Bekerfinale? Voetbalkrant, 24 mei 2010. Gearchiveerd op 31 december 2021.
Dankzij de Belgische titel van 2002–2003 mocht Mendoza met Club Brugge deelnemen aan de laatste voorronde van de UEFA Champions League. In de terugwedstrijd in het Signal Iduna Park tegen Borussia Dortmund, die moest beslissen of Club Brugge dan wel de Duitsers deelnamen aan de groepsfase, stelde Mendoza met een vrije trap gelijk. Dortmund klom op voorsprong met een knullig doelpunt van Márcio Amoroso. Amoroso kreeg veel hulp van verdediger Peter Van der Heyden en doelman Tomislav Butina. Mendoza stelde nog in de eerste helft orde op zaken met zijn vrije trap. De voet van zijn verdediger Dedê verschalkte Roman Weidenfeller, hard over de grond en langs het muurtje. Gert Verheyen duwde dat muurtje van Dortmund-spelers wel flink opzij. Scheidsrechter Mike Riley zag hier evenwel geen graten in, en het doelpunt stond.
Dortmund scoorde alsnog, in het slot via Ewerthon. Brugge had de heenwedstrijd met 2–1 gewonnen. Na verlengingen stond dezelfde eindscore op het bord. Mendoza blonk daarop uit in de strafschoppenserie, waarin doelman Butina de grote held van Brugge werd door twee strafschoppen te stoppen. Zonder zenuwen en zowat als een sneltrein scoorde Mendoza de beslissende elfmeter die recht gaf op de groepsfase. Indien niet, bestond de kans dat Club Brugge niet had mogen deelnemen (alhoewel bij Club Brugge tot dan toe elke speler feilloos was gebleven vanop de stip). Zodus was Mendoza twee keer van levensbelang voor Brugge tijdens de voorronde.
In de groepsfase versloegen de West-Vlamingen dankzij een doelpunt van Mendoza verrassend de Europese grootmacht Milan — dat seizoen de titelverdediger in de Champions League. Nota bene buitenshuis in San Siro. Met de buitenkant van zijn linker trapte Mendoza de bal staalhard in de winkelhaak rechts, bij een razendsnelle tegenaanval na een hoekschop voor Milan. Randje buitenspel, maar aanvoerder Paolo Maldini hief de buitenspelval op. Ivan Gvozdenović gaf een dieptepass naar Mendoza waarna die met zijn schot de laatste man, Alessandro Nesta, en de doelman, Nélson Dida, op het verkeerde been zette. Na de wedstrijd wisselde hij shirts uit met een Braziliaanse legende die negentig minuten bankzitter was die avond: Rivaldo.
— Mendoza in 2024 over zijn doelpunt tegen Milan op 22 oktober 2003
In de competitie liep het echter voor geen meter bij Club Brugge. Het ging dermate slecht met Mendoza en co dat ze in december 2003 op een voor hun normen schabouwelijke zevende plaats stonden. Mendoza redde zijn ploeg een aantal keer in de heenronde. Op 5 oktober 2003 behoedde hij Club Brugge voor 1–0 verlies tegen aartsrivaal RSC Anderlecht door in de tachtigste minuut op aangeven van David Rozehnal de gelijkmaker tegen de netten te trappen. Mendoza speelde mee in de beruchte 4–2 uitnederlaag tegen het Limburgse Heusden-Zolder dat toen op de laatste plaats stond, op 26 oktober 2003 in het weekend na de zege op Milan. Club Brugge werd na een sterkere terugronde nog wel tweede achter nieuwe landskampioen Anderlecht.