Pink Floyd is een Engelse rockband die internationale erkenning heeft afgedwongen voor zijn progressieve psychedelische rockmuziek. De groep evolueerde tot pioniers van de progressieve rock en symfonische muziek. Pink Floyd is bekend door zijn filosofische songteksten, klassieke rockcomposities, experimenten met geluid, grafisch en artistiek vernieuwende hoesontwerpen en niet in de laatste plaats door spectaculaire live-concerten.
Als een van de meest succesvolle en invloedrijke bands in de rockmuziek verkocht Pink Floyd wereldwijd meer dan 300 miljoen albums.bandsintheworld.blogspot Syd Barrett, Roger Waters en het latere bandlid David Gilmour kenden elkaar van school in Cambridge, terwijl de overige leden Nick Mason en Richard Wright samen met Roger Waters architectuur studeerden aan het Polytechnic in Regent Street in Londen.
Pink Floyd had in de late jaren 60 aanvankelijk bescheiden succes als een psychedelische band die destijds nog geleid werd door Syd Barrett. Barretts toenemende onbetrouwbaarheid en zijn moeizame gedrag dwongen de overige bandleden om een nieuwe gitarist en leadzanger toe te voegen. Dat werd David Gilmour, die Syd Barrett later helemaal zou vervangen. Na het vertrek van Barrett werd zanger en basgitarist Roger Waters langzaamaan bandleider en de belangrijkste songwriter. Dit leidde tot enkele wereldwijd bekende albums zoals The Dark Side of the Moon (1973), Wish You Were Here (1975), Animals (1977) en The Wall (1979).
Tijdens de opnames voor The Wall ontstonden de eerste scheurtjes in de groep. Het volgende album, The Final Cut, was in feite al een soloproject van Waters, met enige assistentie van Gilmour. In 1985 stopte Waters ermee en leek het voorbij, maar in 1986 besloten Gilmour en Mason tot een doorstart en later voegde Wright zich bij hen. Dit zeer tegen de zin van Waters, waarna rechtszaken volgden over de naamvoering Pink Floyd. Waters verloor.
Het overgebleven trio maakte de albums A Momentary Lapse of Reason in 1987, The Division Bell in 1994, beide gevolgd door tournees, en The Endless River in 2014.
In 2005 wist Bob Geldof de groep, inclusief Waters, bijeen te krijgen voor een optreden in het kader van het London Live 8-concert. Dit was het eerste optreden in de voltallige bezetting in 24 jaar. In februari 2006 verklaarde Gilmour tijdens een interview met de Italiaanse krant La Repubblica dat de band geen nieuw materiaal meer zou uitbrengen en niet meer zou touren.La Repubblica, 3 februari 2006, Engelse vertaling De individuele bandleden sloten echter niet uit dat ze solo of in klein samenwerkingsverband verder zouden musiceren. Door Wrights overlijden in 2008 werd een reünie van de klassieke bezetting onmogelijk.
Ondanks Gilmours ontkenning in 2006 volgde toch nog The Endless River, een studioalbum dat in juli 2014 werd aangekondigd en in november 2014 uitkwam.
Bandhistorie Syd Barrett-tijdperk: 1964–1968 Pink Floyd kwam voort uit een band die in 1964 geformeerd was en achtereenvolgens Sigma 6, de Megga Deaths, The Screaming Abdabs en The Abdabs heette. Toen deze originele groep uit elkaar viel, gingen de bandleden Roger Waters (leadgitaar), Richard Wright (slaggitaar), Nick Mason (drums), Clive Metcalfe (basgitaar), Keith Noble (zang) en Juliette Gale (zang) verder onder de naam Tea Set. Nadat Metcalfe, Noble en Gale de band verlieten, kwamen de zanger en gitarist Syd Barrett en gitarist Bob Klose bij de band, waarna Waters de bas op zich nam.Schaffner, p. 25 Toen bleek dat een andere band onder dezelfde naam speelde, kwam Barrett met een alternatieve naam: The Pink Floyd Sound. Pink en Floyd verwijzen naar twee bluesmuzikanten, Pink Anderson en Floyd Council.Mason, p. 30Uncut, September 2006, p. 54]Biografie op officiële website van Pink Floyd Niet veel later viel het woord 'sound' weg uit de groepsnaam. In de begindagen speelde de band covers uit het rhythm-and-blues-genre maar tegen de tijd dat de definitieve naam Pink Floyd leek bezonken, vergaarde de groep bekendheid met psychedelische interpretaties, uitgebreide improvisaties en zogeheten 'spaced out'-solo's. In die tijd speelde Pink Floyd in het Londense underground-uitgaansleven.
De op jazz georiënteerde Klose verliet de band en werd fotograaf, kort voordat Pink Floyd met opnames begon. Pink Floyd nam het eerste album op met als bandleden Barrett op gitaar en zang, Waters op basgitaar en achtergrondzang, Mason op drums en percussie, en Wright, die omgeschakeld was naar keyboards en achtergrondzang.
Barrett schreef zijn eigen liedjes. Pink Floyd werd een favoriete gast in het underground-uitgaansleven van Londen, waaronder de UFO Club, de Marquee Club en The Roundhouse.
Eind 1966 werd de band uitgenodigd om muziek te schrijven voor Peter Whiteheads film Tonite Let's All Make Love in London. Twee tracks zijn in januari 1967 op film vastgelegd: Interstellar Overdrive en Nick's Boogie. Dit beeld- en geluidsmateriaal is uiteindelijk in 2005 onder de titel London 1966/1967 uitgebracht op DVD.
Toen de populariteit steeg, zorgde de band Blackhill Enterprises in oktober 1966 voor een zakelijke overeenkomst met hun managers Peter Jenner en Andrew King.Schaffner, p. 30 Aansluitend verschenen de singles Arnold Layne in maart 1967 en See Emily Play in juni 1967. Arnold Layne bereikte nummer 20 in de Britse hitlijst, en See Emily Play bereikte nummer 6.Schaffner, p. 320-321 Hierdoor werd hun eerste tv-optreden in de Britse Top of the Pops in juli 1967 een feit.
The Piper at the Gates of Dawn (1967) Het debuutalbum The Piper at the Gates of Dawn werd in augustus 1967 uitgebracht. Dit album wordt beschouwd als een fraai voorbeeld van Britse psychedelische muziek. Het werd toentertijd, maar ook nu nog, goed ontvangen door de critici.Rolling Stone, 26 oktober 1968 De albumnummers werden geschreven door Barrett en laten poëtische teksten en eclectische muziek horen, zoals het avant-gardenummer Interstellar Overdrive en nummers zoals The Scarecrow, geïnspireerd door de Fenlands, een landelijk gebied ten noorden van Cambridge (Barretts en Gilmours geboortestad). De songteksten waren surrealistisch en verwezen vaak naar folklore, zoals The Gnome. De band maakte gebruik van nieuwe elektronische technologie, zoals 'stereo panning' en elektrische keyboards. Het album werd een hit in het Verenigd Koninkrijk, waar het een zesde plaats in de ranglijst behaalde. Gedurende deze periode toerde de band rond met Jimi Hendrix, wat de belangstelling voor Pink Floyds werk zeker ten goede kwam.
Na dit eerste album werden lange instrumentale stukken in de songs opgenomen. Syd Barrett was het genie uit de vroege Pink Floyd. Onder invloed van experimentele drugs zoals lsd schreef hij psychedelische songs die vooral in het eerdere werk gekenmerkt worden door hun vele maatwisselingen.
Barretts vertrek Terwijl de band aan populariteit won, begonnen de stress van het touren en zijn toenemende drugsgebruik hun tol te eisen bij Barrett, wiens mentale gezondheid steeds verder achteruitging. In januari 1968 werd gitarist David Gilmour gevraagd om Barretts gitaarspel en zang over te nemen.
Barretts gedrag werd steeds minder voorspelbaar en zijn overmatige lsd-gebruik maakte hem als bandlid zeer instabiel. Zo stond hij regelmatig op het podium voor zich uit te staren. Tijdens enkele optredens sloeg hij gedurende het gehele concert dezelfde akkoorden aan, of ontstemde hij zijn gitaar.Schaffner, p. 105 Omdat Barrett nauwelijks meer te handhaven was, werd zijn gitaargeluid bij optredens zeer zacht gezet. Zijn bijdragen aan het album A Saucerful of Secrets werden vrijwel allemaal overgespeeld door Gilmour. Uiteindelijk werd Barrett simpelweg niet meer meegenomen op tournee. De overige groepsleden hoopten dat Barrett nog wel als componist verder kon gaan, maar de toenemende complexiteit van zijn composities zoals Have You Got It Yet?, met veranderende melodieën en akkoorden, liet de bandleden geen andere keus dan ook deze constructie te laten varen.Schaffner, p. 107–108 Toen in april 1968 Barretts vertrek officieel werd, besloten producers Jenner en King bij hem te blijven, en werd de Blackhill-partnership opgeheven.Schaffner 107–108 De band nam Steve O'Rourke als manager aan, en deze bleef bij Pink Floyd tot zijn dood in 2003.
Barrett bracht in 1970 twee solo-albums uit: The Madcap Laughs en Barrett. Beide albums werden mede geproduceerd door Gilmour, Waters en Wright, die er soms ook op meespeelden. De albums oogstten bescheiden succes, maar Barrett trok zich terug uit de muziekindustrie. Onder zijn eigen naam, Roger, leefde hij een teruggetrokken bestaan in Cambridge. In 1975 dook hij plotseling op bij de opnames van de band voor het album Wish You Were Here. Barrett stierf thuis op 7 juli 2006.
Na het vertrek van Barrett werd Roger Waters de belangrijkste songschrijver. De muziek werd steviger en de sound gemakkelijker in het gehoor liggend. De muziek werd space rock of sciencefictionrock genoemd. De meningen over Pink Floyd varieerden van "een van de prominentste rockbands aller tijden" tot "zielloze verkopers van pompeuze gebakken lucht".
Overgangsperiode: 1968–1970 Muzikaal gezien was dit een periode van experimenteren. Gilmour, Waters en Wright brachten elk materiaal in dat een eigen klank en geluid had. Hierdoor was het werk minder consistent dan de voorafgaande, door Barrett gedomineerde, jaren, maar ook minder ‘gepolijst’ dan de sound van de latere jaren. Anders dan Waters gaven Gilmour en Wright de voorkeur aan nummers met simpele teksten, of aan instrumentale nummers. Uit deze periode komen enkele zeer experimentele nummers, zoals: A Saucerful of Secrets, dat grotendeels bestaat uit experimentele effecten, slagwerk, oscillatoren, ‘tape loops’ en een engelachtige finale ('Celestial Voices'). Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict, dat bestaat uit versnelde samples die lijken op knaagdieren en vogels. Het eindigt in een monoloog in een Schots dialect. Dit deel is bij kenners bekend als The Scottish Rant. Careful with That Axe, Eugene, een psychedelische trip rond één akkoord, met een oerkreet van Waters.
In 1968 verzorgde Pink Floyd ook de soundtrack voor de film The Committee, geregisseerd door Peter Sykes.
A Saucerful of Secrets (1968) Pink Floyd bracht nog één nummer uit van de hand van Barrett: Jugband Blues. Dit nummer verscheen op hun tweede album, A Saucerful of Secrets, dat in juni 1968 uitkwam. Dit album is een beetje uit balans, omdat het zowel het psychedelische geluid als het experimentele geluid bevat. Het haalde de negende plek in de UK-ranglijst en is het enige album van Pink Floyd dat niet de Amerikaanse hitlijsten haalde.Pink Floyd & Co
Music from the Film More (1969) Pink Floyd werd door de regisseur Barbet Schroeder gevraagd om de soundtrack te schrijven voor zijn film More, die uitkwam in mei 1969. De filmmuziek werd uitgegeven als een Pink Floyd-album, Music from the Film More, in juli 1969. Dit album haalde de negende plaats in het Verenigd Koninkrijk en de 153e in Amerika. Een aantal nummers op More is akoestisch. Twee nummers van dit album, Green Is the Colour en Cymbaline, werden vaste elementen voor de live-optredens van de band. Cymbaline was het eerste nummer waarin Roger Waters' cynische houding over de muziekindustrie aan de orde komt. De rest van het album bestaat uit losstaande avant-gardenummers uit de film en enkele zwaardere rocknummers als The Nile Song.
Ummagumma (1969)