Eileen Evelyn Greer Garson (Manor Park (Londen), 29 september 1904 – Dallas, 6 april 1996) was een Brits-Amerikaanse actrice. Ze stond bekend als een deftige Britse vrouw met rood haar die voornamelijk rollen van huisvrouwen of moeders op zich nam. Greer Garson, 92, Actress, Dies; Won Oscar for 'Mrs. Miniver', The New York Times, 7 april 1996 Ze groeide in de jaren 40 uit tot een fenomeen en was tijdens de Tweede Wereldoorlog een van de invloedrijkste actrices in Hollywood.Thomas Schatz, Boom and Bust: American Cinema in the 1940s, p. 209 Ze werd bekend met rollen in Goodbye, Mr. Chips (1939), Mrs. Miniver (1942) en Random Harvest (1942) en dankte aan die films haar imago als 'onzelfzuchtige steunpilaar van de maatschappij'.Actrice Greer Garson (92) overleden, Trouw, 9 april 1996
Biografie Jeugd Garson werd geboren als dochter van de 19-jarige Nancy Sophia 'Nina' Garson en haar 39-jarige man George. Lange tijd werd aangenomen dat ze in 1908 werd geboren in Ierland. Pas kort voor haar overlijden werd haar geboorteakte gevonden, waarin staat dat ze daadwerkelijk in 1904 werd geboren in Londen. Er zijn ook bronnen die beweren dat 1903 haar geboortejaar is. Turner Classic Movies. Profiel van Greer Garson, helemaal bovenaan. Ze stamde af van Scandinavische zeevaarders die zich gedurende de 18e eeuw vestigden in het Verenigd Koninkrijk. In 1906 kreeg haar vader een fatale hartaanval, veroorzaakt door een blindedarmontsteking.Michael Troyan, p. 10
Na zijn overlijden boden Nina's ouders aan dat zij en de baby bij hen in zouden trekken, maar ze sloeg het aanbod af omdat ze vreesde dat haar kind daar niet goed behandeld zou worden. In plaats daarvan besloot Nina als hardwerkende alleenstaande moeder rond te zullen komen in Londen. Ze kregen hulp van Nina's tante, die volgens Garson zeer strikt was. Toch was het inkomen schaars. Dit was voor een deel te danken aan de onkosten van de terugkerende bronchitis waar ze als kind last van had. Reel Classics. Biografie van Greer Garson. Haar moeder vertelde later dat ze nog voor haar vijftiende levensjaar 'genoeg ziektes heeft gehad om over een heel leven te spreiden'.Michael Troyan, p. 11 Desondanks was ze gelukkig als kind. Al op tweejarige leeftijd kende ze al de letters van het alfabet en ze leerde lezen toen ze vier jaar oud was. Hoewel haar dit werd afgeraden, werd Garson door haar moeder ingeschreven bij de Essex Road Elementary School toen ze vijf jaar oud was.
Garson was als kind onzeker en verlegen en werd regelmatig gepest vanwege haar haarkleur. Om die reden stortte ze zich volledig op het schoolwerk en het lezen van boeken.Michael Troyan, p. 12 Ze was bevriend met vooral mensen van oudere leeftijd, waaronder haar grootvader. Op school haalde ze dikwijls de hoogste cijfers van de klas en naast het leren maakte ze ook deel uit van het atletiekteam. Daarnaast speelde ze graag hockey en tennis.Michael Troyan, p. 17 Haar eerste ervaring in het theater deed ze op in een schooluitvoering van The Merchant of Venice. Daarin was ze te zien als Shylock, een man met een baard. Ondertussen won ze in 1914 een beurs aan East Ham Secondary. Hiervoor bedankte ze haar moeder, van wie Garson naar eigen zeggen leerde dat alles mogelijk is als er hard voor gewerkt wordt.
Opleiding Toen ze daar haar diploma haalde, werd ze uitgenodigd door zowel de Universiteit van Cambridge als de Universiteit van Londen om daar te studeren. Ze had zelf meer interesse in een studie aan de Royal Academy of Dramatic Art. Dit werd verboden door haar moeder, die de wens voor haar had om lerares te worden. Daarom besloot ze zich aan te melden bij de Universiteit van Londen, waar ze in september 1921 haar studie begon. In oktober 1923 besloot ze te studeren aan King's College, waar ze in 1925 de Bachelor of Arts haalde in het vak Frans.Michael Troyan, p. 19 Garson werd door haar klasgenoten beschreven als mysterieus en ze deed dan ook nauwelijks mee aan schoolactiviteiten. In haar vierde en laatste jaar aan de universiteit concentreerde ze zich steeds minder op het leren, in plaats daarvan ging ze naar sociale dansfeesten.
Ondertussen kreeg ze werk als teksteditor bij de Encyclopædia Britannica. Greer Garson: biography, biography.com In de zomer van 1926 studeerde Garson af, waarna ze niet wist hoe het verder moest met haar toekomst. Ze wilde nog steeds actrice worden, maar had te weinig geld om dit doel na te jagen en werd daarin ook niet gesteund door haar familie. Op aanraden van haar moeder schreef ze zich in als student bij de Universiteit van Grenoble in Frankrijk. Greer Garson: Grenoble University, Lycos Ze verklaarde dat ze dit zonder doel voor ogen deed en in haar vrije tijd veel over het Franse theater leerde en aan amateurtoneel deed. Ook kreeg ze een baan bij het reclamebureau Lintas in Engeland, waar ze voor een van de eerste keren in haar leven alle aandacht kreeg van mannen.Michael Troyan, p. 22
In 1931 besloot Garson om te werken als fulltime actrice. Ze werd aangenomen bij een prestigieus theater in Birmingham, waar destijds acteurs als Cedric Hardwicke, Laurence Olivier en Edith Evans werkzaam waren. About This Person (Greer Garson), The New York Times Na een auditie kreeg ze de rol van een joodse lerares van middelbare leeftijd in het toneelstuk Street Scene. Met die rol maakte ze in 1932 haar theaterdebuut. Haar salaris was vier pond per week.Michael Troyan, p. 25 Desondanks werd het door critici beschouwd als een krachtig debuut. FilmBuffOnLine Greer Garson- Grace Under Fire In datzelfde jaar speelde ze bijna elke maand weer in een nieuw toneelstuk en werkte ze naar eigen zeggen hard.
In haar tweede seizoen bij het theater werd ze verliefd op acteur Michael Barry, met wie ze plannen maakte om te trouwen. Haar moeder wilde niet dat haar dochter zou trouwen met een acteur en zag liever advocaat Edward Alec Abbot Snelson als Greers echtgenoot. Garson kende Snelson al als tiener, maar toen hij een huwelijksaanzoek deed had ze hem al in tien jaar niet gezien.Michael Troyan, p. 27 Ze gaf hem een onduidelijk antwoord en vernam gedurende lange tijd niets meer van hem. Niet veel later kreeg ze de hoofdrol aangeboden in het toneelstuk Too True to Be Good, een toneelstuk van George Bernard Shaw. Dit was een toneelstuk dat door heel het land werd voorgedragen en daarvoor moest ze haar verloving met Barry verbreken. Ze veranderde haar voornaam van Eileen naar Greer en was twaalf weken lang door heel Engeland te zien als een patiënt. Hoewel ze veel lof kreeg voor haar rol, werd ze ernstig ziek en liep een longontsteking op.Michael Troyan, p. 30
Theatercarrière in Londen Wegens haar ziekte werd in de zomer van 1933 haar contract bij het theater in Birmingham verbroken. Ze werd verzorgd door Snelson en trouwde met hem op 28 september 1933. Hij wilde met haar verhuizen naar India, waar ze een druk leven zouden leiden. Garson wist dat ze dit fysiek gezien niet aankon en bleef achter in Engeland. Toen ze in de lente van 1934 eenmaal was hersteld, meldde ze zich aan bij verscheidene theaters in Londen. Ze tekende een contract bij het Open Air Theatre in Regent's Park. Haar eerste rol was een kleine verschijning in The Tempest, een toneelstuk van William Shakespeare. Al twee weken later kreeg ze haar eerste hoofdrol, namelijk die van Hermia in Een midzomernachtsdroom.
Toen ze die rol kreeg was de première al dichtbij. Ze had weinig tijd om zich voor te bereiden en toen ze een repetitie miste, werd ze vervangen door actrice Margaretta Scott.Michael Troyan, p. 36 De producenten waren ontevreden met haar en voor een lange tijd kreeg ze enkel bijrollen. In oktober 1934 kwam haar contract tot een einde en had ze haar doorbraak nog steeds niet gemaakt. Ze was van plan een punt te zetten achter haar carrière als actrice, toen ze scenarioschrijver Sylvia Thompson tegenkwam. Thompson regelde voor haar een auditie voor de vrouwelijke hoofdrol in het toneelstuk The Golden Arrow, dat vanaf mei 1935 opgevoerd zou worden in West End. Hoewel producent Maurice Brown niet onder de indruk van haar was, kreeg ze de rol aangeboden door tegenspeler Laurence Olivier.Michael Troyan, p. 38
Garson en Olivier raakten goed bevriend met elkaar en ze leerde van hem vol minachting over Hollywood te denken. Ze kregen een relatie, die echter al snel weer tot een einde kwam toen Olivier verliefd werd op Vivien Leigh, een destijds nog onbekende actrice.Michael Troyan, p. 41 Ondertussen genoot ze van het succes van The Golden Arrow en de bekendheid die ze daarmee verwierf. Ze wees een screentest af om de hoofdrol te mogen spelen in de Britse bewerking van het toneelstuk Accent on Youth en naast Seymour Hicks te acteren in Vintage Wine. Ze wist zowel het publiek als de recensenten te imponeren en een producent van het theater in Birmingham betuigde zijn spijt haar nooit een grotere kans te hebben gegeven.Sydney Carroll in de Daily Telegraph, 19 september 1935 Destijds woonde ze met haar moeder in een buurt in Londen waar veel prostituees werkzaam waren, maar met het geld dat ze verdiende kon ze zich een appartement in een luxere buurt veroorloven.
Garson kreeg veel aanbiedingen vanuit de Engelse filmindustriewereld. Omdat ze hiermee een aanzienlijk hoger salaris zou krijgen, wilde ze een contract tekenen. Ze had echter zojuist een rol in het toneelstuk Butterfly on a Wheel geaccepteerd en moest een filmcontract afwijzen. Hoewel ze werd geprezen door de critici, werd het een flop, net als veel van de toneelstukken waar ze in speelde. Haar volgende toneelstukken werden steeds negatiever ontvangen en Garson kreeg dan ook kritiek niet zorgvuldig te kiezen waar ze aan meewerkte. Hier kwam verandering in toen ze in 1936 de hoofdrol kreeg toegewezen in Noël Cowards Mademoiselle. Het toneelstuk beleefde een enorm succes en werd zelfs bekeken door Mary van Teck en Elizabeth Bowes-Lyon.Michael Troyan, p. 52 Het leverde haar een aanbod op voor een rol in de film Jump for Glory (1937), met Douglas Fairbanks jr. in de hoofdrol. Hoewel ze niet tevreden was met het resultaat van de screentest die ze ervoor aflegde, wilde ze de rol graag spelen. Echter, Coward stond dit niet toe en gaf haar geen toestemming om zowel op te treden op het toneel in zijn toneelstuk als een film te maken. Turner Classic Movies Notes for When Thief Meets Thief (1937)
Vlak na haar honderdste optreden van Mademoiselle kreeg Garson bezoek van haar man. Ze vertelde hem dat ze hun huwelijk een foute keuze vond, maar hij zwoer haar nooit een scheiding te gunnen. Na het laatste optreden in april 1937 kreeg ze de suggestie voor de televisie te werken. Ze volgde het advies en speelde tot de zomer dat jaar in verscheidene afleveringen. Ze was vlak voordat ze ermee stopte de bestbetaalde televisieactrice van Engeland.Michael Troyan, p. 58 Ze keerde terug naar het theater en koos voor de hoofdrol in Old Music, een groots toneelstuk dat werd opgetreden in het prestigieuze St. James' Theatre. Vooral na de positieve reacties was het een verrassing dat het niet genoeg bezoekers trok. Publicisten gaven hier Garson de schuld voor, omdat ze volgens hen niet geschikt was voor de rol.The Times, 19 augustus 1937
Hollywood: Een noodlottig begin