Chicago Surface Lines (CSL) was de particuliere exploitant van stedelijk openbaar vervoer in de Amerikaanse stad Chicago. Vanaf 1947 werd dit bedrijf voortgezet als Chicago Transit Authority (CTA), een publieke organisatie.
Geschiedenis thumb|Kleurenschema CTA PCC, gebouwd door Pullman-Standard Co. thumb|Kleurenschema CTA PCC, gebouwd door St. Louis Car Co. CSL ontstond in 1914. Het bedrijf was een fusie van vele kleinere maatschappijen, zoals de Union Traction Company (CUT), Calumet Electric Street Railway (CES), South Chicago City Railway (SCC), Chicago City Railways (CCR), Chicago Railways (CRy.) en Chicago & Southern Traction Co. (C&ST).
In de voorsteden van Chicago kon men gebruikmaken van aansluitende tramdiensten en Interurbans van bv. de Chicago & West Towns Railway (C&WTRy.), Chicago and Joliet Electric Railway, Chicago, Aurora and Elgin Railroad, Chicago, North Shore and Milwaukee Railroad etc.
CSL presenteerde zich als het grootste openbaarvervoerbedrijf ter wereld, wat inderdaad klopte. Op zijn hoogtepunt exploiteerde CSL 1700 kilometer tramnet met 3100 trams en vervoerde per jaar meer dan 1,5 miljard passagiers. De efficiëntie van CSL was voor een groot gedeelte te danken aan de opbouw van de stad Chicago. Zij was merendeels opgedeeld in vierkante blokken van 500 bij 500 meter. Belangrijke straten vond men om de 1,5 kilometer. Op de meeste van deze belangrijke straten werden tramlijnen aangelegd. Er was een beperkt aantal diagonale straten (bijvoorbeeld Milwaukee en Archer Avenue) die ook tramlijnen hadden.
Al vanaf 1930 introduceerde CSL op vijf tramlijnen trolleybussen (de tram werd opgeheven), een netwerk dat uiteindelijk tot het grootste van de VS zou uitgroeien. In de tijd van de Grote Depressie was CSL een groot voorstander van de ontwikkeling van een standaardtram – dit werd uiteindelijk de PCC-car – en was in 1936 een van de eerste bedrijven die deze revolutionaire trams bestelde. In dit geval 83 stuks (voor een prijs van $1,3 miljoen).
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de eerste metrolijnen in de stad geopend (State Street en Dearborn subway). Dit systeem werd als aanvulling op het tramnet gezien (sneller grote afstanden afleggen) en tevens als belangrijke ondersteuning voor de bovengrondse treinen in Chicago's 'Loop'.
Dat de tram het in de stad niet zou volhouden, was na de Tweede Wereldoorlog wel duidelijk. De omzetting van tram- naar busdiensten begon al enkele maanden na de oorlog. CSL had wel 600 PCC-cars besteld en deze opdracht werd door de opvolger CTA gecontinueerd, maar aan het trambedrijf kwam al in 1958 een eind.
CSL kwam de Tweede Wereldoorlog uit met totaal meer dan 50 tramlijnen in exploitatie. In het begin van 1952 waren daar nog de volgende lijnen van over: 4 – 8 – 9 – 12 – 16 – 20 – 21 – 22 – 36 – 38 – 42 – 43 – 45 – 49 – 52 – 56 – 60 – 63 – 66 & 67.
De afbraak van het tramnet liep parallel met de afbraak en neergang van eens bevolkingsrijke en homogene woonwijken. De ontwikkeling van de bouw van autosnelwegen dwars door de stad – waarvoor echt alles letterlijk moest wijken - zorgde voor tientallen vierkante kilometers afbraakgebieden waar een tramexploitatie niet meer rendabel was. In 1950 waren er van het netwerk van eens meer dan 100 tramlijnen nog slechts 24 over.
Tramlijnen van CSL De kaart toont het tramnet van CSL in 1930. Op dat moment waren al enkele lijnen opgeheven en vervangen door trolleybuslijnen (55A, 76 en 85). Het overgrote deel van het tramnet was echter nog intact en was het grootste ter wereld. Tot 1937 vonden zelfs nog enige uitbreidingen plaats zoals de voltooiing van lijn 87.
Ter wille van de overzichtelijkheid zijn de lijnen op de kaart in drie groepen onderverdeeld. Deze verdeling werd door het trambedrijf zelf enigszins anders gehanteerd. De eerste CSL lijnen waren zogenaamde 'Through Routes' (1 – 23), ingesteld vanaf 1908. Deze routes werden door een algemene maatregel van bestuur door de gemeente afgedwongen om lijnen mogelijk te maken die routes reden over het netwerk van verschillende bedrijven. Dit werd ingesteld om overstappen door passagiers terug te brengen. Vanuit bepaalde delen van de stad moest men bv. driemaal overstappen om het stadscentrum te bereiken. Vanaf 1923 werden deze nummers op de trams aangebracht waarschijnlijk om ze voor het publiek duidelijk van gewone lijnen te scheiden die geen lijnnummers toonden.
Pas vanaf de periode na de Tweede Wereldoorlog verschenen meer systematisch lijnnummers op de tramlijnen die geen oorspronkelijk 'Through Routes' waren. Wijdverbreid was dit niet en lijnnummers op kaarten reflecteren alleen de administratieve nummers (die het publiek merendeels niet kende). Pas vanaf 1950 verschenen de eerste routekaarten voor het publiek met lijnnummers. Toen waren de meeste tramlijnen al opgeheven.
Enig logica was er vanaf het begin wel in de administratieve nummering maar door opheffingen, combineren van routes en nieuwe lijnen vrije nummers te geven ging dit verloren. 1-23 Oorspronkelijke 'Through Routes'. 24-54 Noord-zuid lijnen waarbij het hoogste nummer het meest westelijke was. 55-64 Diagonale lijnen. 65-81 Oost-west lijnen in noordelijk Chicago waarbij het hoogste nummer het meest noordelijk reed. 82-99 Indien gebruikt tramlijnen in zuidelijk Chicago. 100-119 Indien gebruikt korte toevoerlijnen van noord-zuid routes in het zuidelijkste gedeelte van Chicago. thumb|Tramnet CSL Chicago door de jaren heen Op de kaart zijn de lijnen als volgt aangegeven: 1-23 Rood 24-54 Grijs 55-64 Groen 65-81 Blauw 82-119 Geel
Enkele korte lijnen en Interurbans zijn niet ingetekend. De tramlijnen met een # teken achter de routenaam werden later exclusief met PCC's geëxploiteerd. De tramlijnen met een + teken achter de routenaam hadden een eindpunt in de Loop; het zakencentrum van Chicago.
N.b.: Net zoals in vele andere steden kende Chicago het systeem dat een lijn over de totale lengte van de lijn een basisfrequentie had. Deze werd op de drukste gedeeltes aangevuld met diensten onder hetzelfde nummer maar met een andere bestemmingsaanduiding. Dit werden 'short turn' diensten genoemd. In feite waren de ingestelde 'Through Routes' ook 'short turn' lijnen. Lijninspecteurs konden ook beslissen dat een tram tijdens de rit een short turn dienst werd. Dit werd toegepast om invloed te hebben op de frequentie en dienstuitvoering. Vele lijnen in Chicago waren zo lang, soms wel 30 kilometer, dat opstoppingen veel voorkwamen. Dan hoopten zich soms 5 trams achter elkaar op en werd door de lijninspecteur aan de bestuurder doorgegeven dat hij moest draaien. Omdat er veel draaimogelijkheden waren was dit vlot geregeld. Passagiers werd gevraagd over te stappen in de tram die wel verder kon rijden.
Een voorbeeld bij lijn 22. De aanduiding naar het zuiden van de stad is: 22 – 81st – Halsted (=naar de kruising van Halsted St. en de 81ste straat). Short turn aanduidingen waren bv.: 22 – Vincennes – 77 (tot díe kruising); 22 – Vincennes – 80 (idem), etc.
Lijn 1 tot en met 9 1 Cottage Grove - Broadway In 1918 als 'Through Route' geïntroduceerd en in 1946 opgeheven 2 Clybourn - Wentworth In 1910 als 'Through Route' ingesteld en in 1924 opgeheven. 3 Lincoln - Indiana In 1912 als 'Through Route' ingesteld en in 1951 opgeheven. 4 Cottage Grove # Op deze lijn in 1859 als paardentramlijn geopend en in 1892 geëlektrificeerd. In 1918 als 'Through Route' ingesteld en in 1955 opgeheven. Deze lijn was 22 kilometer lang. 5 Cottage Grove - South Chicago In 1913 als 'Through Route' ingesteld en in 1949 opgeheven. 6 State - Milwaukee In 1912 als 'Through Route' ingesteld en in 1924 opgeheven. 6 Van Buren In 1870 als paardentramlijn geopend en in 1896 geëlektrificeerd. Vanaf 1937 was de route Van Buren – Division via State St., een combinatie met lijn 70; deze lijn is in 1951 opgeheven. Op de kaart als 6* ingetekend. 7 State - Madison + In 1911 als 'Through Route' ingesteld en in 1924 opgeheven. 7 Harrison + In 1888 als paardentramlijn ingesteld en in 1895 geëlektrificeerd. In 1897 al doorgetrokken naar de westelijk gelegen, aparte, gemeente Oak Park welke regeling in 1914 eindigde. In 1948 als tramlijn opgeheven. Op de kaart als 7* ingetekend. 7A Harrison - Adams + In 1885 als paardentramlijn geopend en in 1896 geëlektrificeerd. Opgeheven in 1948. 8 Halsted # thumb|Lijnfilm van CSL/CTA lijn 8. Lijn 42 was een afgeleide van lijn 8 In 1863 als paardentramlijn geopend en in 189 geëlektrificeerd, al in 1911 als een van de eerste 'Through Route' samengesteld tot 63rd Street in het zuiden van de stad. In 1925 naar het noorden van de stad doorgetrokken en daarmee een van de langste tramlijnen (22,5 kilometer). Deze service eindigde in 1947, vanaf dat jaar werd alleen het zuidelijke deel van de lijn nog geëxploiteerd. In 1949 werd het lijngedeelte ten zuiden van de 79st. straat overgenomen door lijn 111A. Opgeheven in 1954. thumb|Lijnfilm van CSL/CTA lijn 9 9 Ashland In 1884 als paardentramlijn geopend en in 1895 geëlektrificeerd. In 1908 als 'Through Route' ingesteld en in 1924 opgeheven. Opgeheven in 1954.
Lijn 10 tot en met 19 10 Western Ingesteld als 'Through Route' in 1911 later omgenummerd naar lijn 49. 10 Lincoln - Larrabee + In 1864 ingesteld als paardentramlijn en vanaf de elektrificatie in 1895 samengesteld als route Lincoln – Wells (via Larabee St.). Opgeheven in 1951. 11 Lincoln – Downtown + In 1871 als paardentramlijn ingesteld. Eerst als aanvulling op lijn 10. Uiteindelijke route werd Lincoln – Downtown (via Wells St. maar zonder het 'ommetje' van lijn 10 over Larabee). Opgeheven in 1951. 12 Roosevelt + Ingesteld als paardentramlijn in 1877. In 1896 geëlektrificeerd en doorgetrokken naar Downtown (Wells St.). In 1950 werd de tramlijn teruggetrokken tot een eindpunt bij Wabash Ave. zodat het stadscentrum niet meer werd bediend. Omgezet in trolleybuslijn in 1953 die in 1973 werd opgeheven. 13 Halsted - Archer Als 'Through Route' in 1911 ingesteld en in 1924 opgeheven. 14 14th St. In 1892 als paardentramlijn geïntroduceerd en in 1896 geëlektrificeerd. In 1913 stukje bij beetje verlengd tot een eindpunt bij 18th St. In 1948 opgeheven. 15 21st - Wells Een van lijnen in Chicago met het kortste leven. In 1909 als 'Through Route' ingesteld en al in 1912 opgeheven. Lijn bestond uit een route tussen Marshall/21st en Diversey/Clark. 16 Lake + Als een van eerste paardentramlijnen geopend in 1859 en in 1891 door de Cicero & Proviso Street Ry. geëlektrificeerd over Lake St. tot Cicero Ave. Later, in 1924, westelijk tot Adams Ave. doorgetrokken (gemeentegrens). In 1954 opgeheven. 17 Kedzie Zie lijn 52 Kedzie, tot midden jaren 1920 was het laatste noordelijke lijngedeelte tussen Milwaukee Ave. en Bryn Mawr Ave. administratief lijn 17. 18 16th - 18th In 1886 als paardentramlijn geopend en in 1896 geëlektrificeerd. Bestond eerst uit twee aparte lijnen, één over 16th St. en de andere over 18th. St. en werd in 1913 één lijn door de bouw van een verbinding langs Douglas Park. In 1948 opgeheven. 19 Chicago - State Een plan voor een 'Through Route' dat nooit werd ingevoerd.
Lijn 20 tot en met 29 thumb|Lijnfilm van CSL/CTA lijn 20 20 Madison # + Als een van eerste paardentramlijnen geopend in 1859 en in 1891 door de Cicero & Proviso Street Ry. geëlektrificeerd over Madison Ave. Na overname door CSL uitgebreid tot het eindpunt aan Austin Blvd. (gemeentegrens) tot Cicero Ave. De eerste lijn in Chicago die PCC cars kreeg werd in 1954 opgeheven. Oorspronkelijk exploiteerde Cicero & Proviso Street Railway de lijn alleen westelijk van Crawford Ave. (thans Pulaski) naar de gemeente Maywood. Austin Blvd. werd in 1899 ingesteld als Chicago's westelijke gemeentegrens zodat ten oosten hiervan de lijn door Chicago Railways werd geëxploiteerd het westelijke gedeelte ging naar County Traction Co., later omgedoopt in Chicago & West Towns Railways. 21 Cermak in 1888 las paardentramlijn ingesteld en in 1893 geëlektrificeerd. 1954 opgeheven. 21A Fulton - 21st Street