Glen De Boeck (Boom, 22 augustus 1971 – Antwerpen, 8 december 2025) was een Belgisch voetbalcoach en voetballer. De Boeck was een verdediger met leiderschap en vervulde zowel de rol van voorstopper als die van libero.
De Boeck, bijgenaamd ‘Boeckie’, werd met RSC Anderlecht van 1995 tot 2005 onder meer driemaal Belgisch landskampioen, in 2001 en 2004 met de stijlrijke De Boeck als aanvoerder van het elftal. Hij speelde 36 interlands voor het Belgisch voetbalelftal, waarmee hij aan twee WK's deelnam.
Na zijn spelerscarrière, die wegens veel blessureleed aan vooral de knie was geëindigd, werd Glen De Boeck actief als voetbalcoach. In de periode 2005–2023 was hij aanvankelijk assistent-coach bij RSC Anderlecht — onder leiding van een ander paars-wit clubicoon, Frank Vercauteren — en was hij nadien hoofdcoach van achtereenvolgens de toenmalige eersteklasseclubs: Cercle Brugge KSV, het voormalige Germinal Beerschot, Waasland-Beveren, het voormalige Moeskroen-Péruwelz, een eerste maal Kortrijk en het voormalige Sporting Lokeren. De Boecks laatste job in de voetbalwereld was de functie van hoofdcoach bij de eersteklasseclub Kortrijk, waar hij op 5 december 2023 werd ontslagen. Tussendoor coachte hij in 2011 kortstondig het Nederlandse VVV Venlo uit de Eredivisie.
Carrière als speler Boom FC Glen De Boeck sloot zich in 1979 aan bij Boom FC. Hij doorliep er alle jeugdreeksen en maakte in het seizoen 1990/91 onder trainer Rik Pauwels zijn officieel debuut voor de toenmalige tweedeklasser. De 20-jarige De Boeck was in die dagen bij Boom een ploegmaat van onder meer doelman Dirk Vekeman, middenvelder Peter Van Wambeke en spits Roger Lukaku (vader van Romelu en Jordan). Het daaropvolgende seizoen werd de libero een titularis. Boom eindigde als vierde en wist via de eindronde de promotie naar eerste klasse af te dwingen.
KV Mechelen De Boeck werd beschouwd als een van de revelaties uit tweede klasse en versierde in de zomer van 1992 een transfer naar eersteklasser KV Mechelen, waar hij een teamgenoot werd van o.a. Michel Preud'homme, Koen Sanders en Alex Czerniatynski. In het team van trainer Fi Van Hoof toonde hij reeds in de eerste competitiewedstrijd van het seizoen 1992/93 zijn waarde: Mechelen versloeg Cercle Brugge met 6-2, na onder meer twee doelpunten van De Boeck én van collega-verdediger en generatiegenoot Davy Gijsbrechts. In geen tijd ontpopte hij zich tot een sterkhouder bij de Maneblussers, waardoor hij ook in eerste klasse een revelatie werd.
De persoonlijke prestaties van de centrale verdediger waren weliswaar uitstekend, zijn team maakte op sportief vlak een moeilijke periode mee. Na de Europese en nationale successen eind jaren 80 draaide voorzitter John Cordier de geldkraan dicht. Tal van titularissen trokken naar rechtstreekse concurrenten of buitenlandse competities waardoor Mechelen terugzakte naar de middenmoot. De Boeck eindigde in 1994 op een achtste plaats. Nadien trok het bestuur Walter Meeuws aan als nieuwe coach, maar ook hij kon de club niet naar nieuw succes leiden.
RSC Anderlecht In 1995 maakte de stijlrijke verdediger de overstap naar RSC Anderlecht. De club had net drie opeenvolgende landstitel veroverd, maar kende in de zomer van 1995 een moeilijke seizoensstart. Trainer Herbert Neumann werd al na enkele weken ontslagen, waarna Raymond Goethals tijdelijk het roer overnam. Uiteindelijk haalde het bestuur de Nederlander Johan Boskamp terug. Onder Boskamp vormde De Boeck samen met Georges Grün het centrale duo in de defensie.
Het Bosman-arrest zorgde ervoor dat Anderlecht het midden jaren 90 het op financieel vlak zwaar te verduren kreeg. Ook voor De Boeck zelf was het zware periode, de verdediger kwam in het seizoen 1996/97 amper aan spelen toe door een ernstige blessure aan de rechterknie. Hij werd drie keer geopereerd. Een jaar later werd René Vandereycken hoofdcoach en werd de libero opnieuw een vaste waarde. Hij speelde soms op het middenveld onder Vandereycken. Sportief ging het RSC Anderlecht niet voor de wind. Vandereycken werd ontslagen en ook zijn opvolger Arie Haan kon niet voor beterschap zorgen. In september 1998 namen Jean Dockx en Frank Vercauteren de leiding over. Ondanks de vele trainerwissels bleef De Boeck een titularis.
In 2000 veroverde hij met Anderlecht zijn eerste landstitel. De nieuwe coach Aimé Anthuenis maakte van De Boeck en Lorenzo Staelens het nieuwe centrale verdedigingsduo van paars-wit, dat zich in augustus 2000 ook wist te plaatsen voor de UEFA Champions League. In de laatste voorronde schakelden De Boeck en zijn ploegmakkers FC Porto uit. In de heenwedstrijd tegen de Portugese topclub kwam het tot een hevige botsing tussen De Boeck en Staelens. Beide verdedigers keken naar een hoge bal en merkten elkaar niet op. De Boeck brak zijn neus en miste door het incident de belangrijke terugwedstrijd.Neusbeenbreuk De Boeck bederft Anderlechts pret De Standaard, 11 augustus 2000 Voor de groepsfase van het kampioenenbal raakte De Boeck wel fit. Anderlecht won in de groepsfase van onder meer Manchester United en PSV en plaatste zich zo voor de tweede groepsfase. Daarin werd het derde ondanks thuiszeges tegen Lazio Roma en Real Madrid.
Toen Staelens in januari 2001 vertrok, nam De Boeck de aanvoerdersband over. De nieuwe kapitein van Anderlecht veroverde enkele maanden later zijn tweede titel op rij. In 2004 werd de net geen 34-jarige centrale verdediger onder toenmalig coach Hugo Broos voor de derde keer kampioen, al was hij dat seizoen door een nieuwe knieblessure en de ontbolstering van Vincent Kompany niet veel aan spelen toegekomen. Walter Baseggio werd in zijn afwezigheid kapitein.
Na een maandenlange revalidatie keerde De Boeck terug, maar al snel sloeg het noodlot toe. In november 2004, enkele maanden na zijn vorige blessure, raakte hij weer ernstig gekwetst aan de knie. De verdediger die nog een contract had tot 2006 zette uiteindelijk in februari 2005 een punt achter zijn spelerscarrière.
Nationale ploeg Op woensdag 6 oktober 1993 debuteerde De Boeck als Rode Duivel. Van bondscoach Paul Van Himst mocht hij toen een volledige interland afwerken tegen Gabon, net als Eric Van Meir (RCSC Charleroi). De toenmalige libero van KV Mechelen mocht enkele maanden later wel niet mee naar het WK in de Verenigde Staten.
Zijn eerste grote toernooi speelde hij pas vier jaar later. Onder bondscoach Georges Leekens maakte hij deel uit van de selectie voor het WK 1998 in Frankrijk. In het tweede duel van de groepsfase, tegen Mexico, mocht hij invallen voor aanvoerder Franky Van der Elst. België vloog er na de groepsfase uit.
Voor Euro 2000, dat door België en Nederland georganiseerd werd, werd De Boeck gepasseerd door bondscoach Robert Waseige. Hij noemde de tandem Staelens-De Boeck niet wendbaar genoeg. Maar twee jaar later nam Waseige hem wel mee naar het WK in Japan en Zuid-Korea. Het eerste duel, tegen gastland Japan, miste hij door een enkelblessure. In de volgende wedstrijden van de groepsfase startte hij telkens in de basis. België nam het een ronde later op tegen Brazilië. De Boeck speelde niet mee door een rugblessure.
Op 21 augustus 2002 namen de Duivels het in een vriendschappelijk duel op tegen Polen. De Boeck mocht aan de rust invallen voor Daniel Van Buyten. Het was zijn laatste interland. De Boeck speelde in totaal 36 keer voor de nationale ploeg. Op 18 mei 2002, in een oefenduel tegen regerend Europees en wereldkampioen Frankrijk, scoorde hij zijn enige doelpunt voor de Rode Duivels. België won de wedstrijd met 1-2.
Interlands van Glen De Boeck voor № Datum Wedstrijd Uitslag Competitie Goals Als speler van KV Mechelen 1 06.10.1993 – 2–1 Oefeninterland Als speler van RSC Anderlecht 1 07.10.1995 – 0–2 EK-kwalificatie 2 15.11.1995 – 1–1 EK-kwalificatie 3 15.11.1997 – 2–1 WK-kwalificatie 4 25.03.1998 – 2–2 Oefeninterland 5 22.04.1998 – 1–1 Oefeninterland 6 29.05.1998 – 0–0 King Hassan II Cup 7 03.06.1998 – 2–0 Oefeninterland 8 06.06.1998 – 1–0 Oefeninterland 9 20.06.1998 – 2–2 WK-eindronde 10 18.11.1998 – 0–0 Oefeninterland 11 03.02.1999 – 0–1 Oefeninterland 12 05.02.1999 – 1–0 Oefeninterland 13 09.02.1999 – 0–1 Oefeninterland 14 27.03.1999 – 0–1 Oefeninterland 15 30.03.1999 – 0–1 Oefeninterland 16 28.04.1999 – 1–0 Oefeninterland 17 30.05.1999 – 1–1 Kirin Cup 18 03.06.1999 – 0–0 Kirin Cup 19 05.06.1999 – 1–2 Oefeninterland 20 18.08.1999 – 3–4 Oefeninterland 21 07.09.1999 – 4–0 Oefeninterland 22 24.03.2001 – 2–2 WK-kwalificatie 23 15.08.2001 – 4–1 Oefeninterland 24 05.09.2001 – 2–0 WK-kwalificatie 25 06.10.2001 – 1–0 WK-kwalificatie 26 10.11.2001 – 1–0 WK-kwalificatie 27 14.11.2001 – 0–1 WK-kwalificatie 28 17.04.2002 – 1–1 Oefeninterland 29 14.05.2002 – 0–0 Oefeninterland 30 18.05.2002 – 1–2 Oefeninterland 31 26.05.2002 – 1–0 Oefeninterland 32 10.06.2002 – 1–1 WK-eindronde 33 14.06.2002 – 3–2 WK-eindronde 34 21.08.2002 – 1–1 Oefeninterland
Carrière als trainer RSC Anderlecht In februari 2005 werd Hugo Broos bij Anderlecht vervangen door zijn assistent Frank Vercauteren. De toen geblesseerde De Boeck zette vervolgens een punt achter zijn carrière om hulptrainer te worden onder Vercauteren. Onder leiding van het tweetal werd Anderlecht eerst vice- en vervolgens landskampioen. Aan het einde van het seizoen 2006/07 kreeg de gewezen verdediger van het bestuur te horen dat zijn contract niet verlengd zou worden. Hij werd opgevolgd door Ariël Jacobs.
Cercle Brugge Glen De Boeck solliciteerde naar een baan als hoofdtrainer en kreeg uiteindelijk zijn kans bij eersteklasser Cercle Brugge. De nieuwbakken coach tekende op 23 april 2007 een contract van twee jaar bij de Brugse voetbalvereniging, waar hij Harm van Veldhoven opvolgde. Officieel kreeg De Boeck de functie van technisch directeur, terwijl Eddy Van de Ven op papier trainer werd. Zo omzeilde Cercle het feit dat De Boeck geen officieel trainersdiploma op zak had.
Onder leiding van De Boeck groeide Cercle in geen tijd uit tot een subtopper. Jonge spelers als Tom De Sutter en Stijn De Smet ontbolsterden en werden revelaties in de hoogste afdeling. Cercle sloot het seizoen 2007/08 af als vierde. Het was het beste resultaat sinds het seizoen 1932/33. De Boeck zelf kwam na afloop van het seizoen ook in aanmerking voor de titel Trainer van het Jaar.
Voor het seizoen 2008/09 nam De Boeck zijn oud-ploegmaat Lorenzo Staelens aan als assistent. De twee gewezen Rode Duivels zakten met Cercle terug naar de middenmoot, hoewel het team nog steeds bekendstond omwille van zijn verzorgd en aanvallend voetbal. Mede daardoor en omwille van De Boecks vlotte babbel en uitstraling werd hij aanvankelijk beschouwd als de prins van de Belgische trainersgilde.Stoet buitenlanders Het Nieuwsblad, 20 november 2012 In 2010 bereikte hij met Cercle de bekerfinale, maar verloor daarin kansloos van AA Gent.
Germinal Beerschot De Boeck had in april 2010 zijn contract bij Cercle verlengd tot 2014, maar dat hield hem in mei 2010 niet tegen om met Germinal Beerschot te praten. Op 21 mei 2010 tekende hij een verbintenis voor drie seizoenen bij de Antwerpse club. De Boeck had naar eigen zeggen niet gesolliciteerd naar een functie bij Germinal Beerschot, maar kwam per toeval te weten dat de club op zoek was naar een nieuwe trainer toen hij toenmalig voorzitter Herman Kesters telefoneerde omwille van een kapotte grasmaaier. Frans Schotte, toenmalig voorzitter van Cercle, noemde de hele zaak achteraf "degoutant".Schotte over vertrek De Boeck: "Degoutant" Sport/Voetbalmagazine, 26 mei 2010