Weteringschans 197-199 te Amsterdam is een gebouw aan de Weteringschans te Amsterdam-Centrum. Op de tekentafel kreeg het de naam Casa Luna.
Achtergrond De Weteringschans, dan nog alleen Schans geheten, diende eeuwenlang als vesting- dan wel stadswal van Amsterdam. Dit in combinatie met Lijnbaansgracht en Singelgracht. In het eerste kwart van de 19e eeuw, toen Amsterdam (alweer) aan uitbreiding dacht, werden die stadswallen afgebroken. Op de vrijkomende plek moest woningbouw komen, maar er kwamen in eerste instantie ook bedrijventerreinen, eind 19e eeuw weer vervangen door woningbouw. De woonbebouwing van de Weteringschans tussen de Weteringplantsoenen en het Frederiksplein kwam pas op gang in het laatste kwart van de 19e eeuw, toen Amsterdam ook begon te bouwen aan haar 19e-eeuwse gordel buiten de Singelgracht. Ter plaatse was dat De Pijp. Daar waar in de Pijp revolutiebouw plaatsvond (kopen grond, goedkoop bouwen, verkopen/verhuren, volgens stuk grond kopen), werden aan de Weteringschans woningen van het betere soort neergezet voor de gegoede burgerij. De gevelwand laat daarbij binnen bebouwen van perceel tot perceel een opmerkelijke samenhang in architectuur zien; (bijna) alle werden in historiserende of neostijlen opgetrokken.
Weteringschans 197 oud Het perceel-tot-perceel bebouwen leverde voor de huisnummer 197 en 199 een gebouw op van drie bouwlagen onder een kap met zolderverdieping. De begane grond diende tot bedrijfsruimte met daaraan gekoppeld enige ruimten op de verdiepingen. Het gebouw stond er in 199 enigszins verzakt bij.Stadsarchief Amsterdam: Beeldbank, Foto Weteringschans 197-199 in 1999
Weteringschans 197-199 nieuw Aan de Weteringschans werd steeds verbouwd, gesloopt en herbouwd getuige Weteringschans 193-195 uit 1927. Om de verzakte nieuwbouw te vervangen werd in 1999 aan Architectenbureau Groenendaal, gevestigd in de Falckstraat gevraagd een ontwerp te leveren. Zij kwamen met een gebouw bestaande uit vijf bouwlagen, waarbij met een schuin oog werd gekeken naar andere gebouwen aan de straat. Sommige gebouwen hebben een versierde topgevel, al dan niet in het midden. Ook de gevelindeling is passend bij de buurt (sokkel met daarboven drie vensterassen en een kap). Christiane Muche van genoemd architectenbureau kwam hier met een topgevel in de vorm van een toren. Het werd een gebouw met de combinatie grijs en terracotta. Het grijs is te vinden in de hardstenen banden in de pui en rondom de toegang. Het terracotta is de overheersende kleur in de verdiepingen daarboven. De risalieten toren (iets naar voren) is boven de toegang opgetrokken uit terracotta bakstenen en wit verglaasde stenen in Vlaams metselverband (rasterpatroon; om en om). De toren laat voorts diepliggende vensters zien, waarvan twee een ronde vorm hebben. Voor terrassen, balkons en loggia’s werd vanwege de drukke straatkant uitgeweken naar de achtergevel die aan het rustige water van de Lijnbaansgracht staat. Ook daar valt de rozerode kleurstelling op.Gebouwd in Amsterdam over Weteringschans 197-199, Amsterdam (geraadpleegd 24 juli 2026) noemt als projectarchitect Christiane Muth
Er kwam van diverse kanten bezwaren (niet passend, inkijk bij buren etc.), desondanks kreeg de Weteringschans een gebouw met 21e-eeuwse architectuur. Groenendaal omschreef het
Categorie:Bouwwerk in Amsterdam-Centrum