Kotelny (Russisch: Котельный; "ketel") is een aerologisch poolstation op het gelijknamige Russische eiland Kotelny. Het lag vanaf 1933 op de noordwestelijke kust (), maar werd in 2022 verplaatst naar de westkust aan de Tempbocht van de Golf van de Arctische Stachanovieten (onderdeel van de Laptevzee) ten noordwesten van de vliegbasis Temp ().
Geschiedenis Het station werd in juli 1933 gevestigd door geomorfoloog Vladimir Sokolov en meteoroloog Nikolaj Doedkin aan de monding van de rivier de Resjetnikov. Sokolov had in 1931 meegedaan aan een geologische expeditie langs de benedenloop van de Lena en het Charaoelachgebergte (nabij de Lenadelta). Een jaar later kreeg hij van het Hydrometeorologisch Instituut van Jakoetsk de opdracht om een poolstation op Kotelny te stichten in het kader van het tweede internationale pooljaar om zo bij te dragen aan de verdere ontwikkeling van de Noordelijke Zeeroute. Omdat het eiland door ijs niet per schip bereikbaar was vervoerde de ijsbreker Aleksandr Sibirjakov in 1932 ter voorbereiding 7 ton goederen van Tiksi naar Kaap Sjalaoerov op het eiland Groot-Ljachovski. Het voorjaar erop trokken Sokolov, Doedkin en 4 Jakoetische sledehondenrijders vanaf deze kaap met een deel van deze voorraden over het ijs naar Kotelny om een start te maken met het poolstation.
Bij aankomst werden direct een aantal hydrometeorologische metingen verricht. In de zomer werden met drijfhout een kleine izba (blokhut) en een banja gebouwd en werd de omgeving in kaart gebracht. In de winter raakten ze door hun voorraden heen en in april 1934 waren ze daardoor gedwongen om met de sledehonden en rendiersledes (die ze op kwamen halen) terug te keren naar het vasteland. In augustus 1935, anderhalf jaar later, keerden ze terug met behulp van het stoomschip Lensovjet en begonnen met de bouw van 4 huizen, een pakhuis, opslagschuur en twee zendmasten van 25 meter hoog. In 1936 verloor het station haar radioverbinding doordat een onbekwame radio-operator de accu's met zoutzuur in plaats van zwavelzuur had gevuld. Een poging van Sokolov om in 1936 een reservezender op te halen bij het 500 kilometer zuidelijker gelegen poolstation Mys Kigiljach op de westpunt van het eiland Groot-Ljachovski mislukte omdat dit zendstation ook defect bleek. In september werd de verbinding hersteld met behulp van een scheepszender van de schoener Temp. De Temp was eigenlijk gestuurd om het poolstation te sluiten, maar omdat de wetenschappers vastberaden waren te blijven na zoveel werk werd na overleg besloten om het te behouden.
In de tweede helft van de jaren 1930 werden vanuit het station een aantal expedities ondernomen om de rest van het eiland in kaart te brengen. Soms verbleven er daarbij meer dan 150 mensen op het poolstation, die door vliegtuigen op het ijs van de aangrenzende lagune werden gezet.
Het station voerde meteorologische, hydrologische en aerologische metingen uit vanaf land en van 1940 tot 1942 ook hydrologische metingen vanaf zee.
In 1968 brandde het weerstation af.
In de jaren 1960 en 1970 brokkelde de kust af met ongeveer een halve meter per jaar. In 2003 werd de situatie zo ernstig dat het station moest worden verplaatst naar een locatie een kilometer zuidwestelijker.
In 2021 werd een automatisch weerstation geplaatst.
In 2022 werd begonnen met de bouw van een nieuw poolstation aan de Tempbaai. Daar wordt het huidige station herbouwd.
Categorie:Wetenschap in Rusland Categorie:Geschiedenis van de Noordelijke IJszee Categorie:Bouwwerk in Siberië Categorie:Nieuw-Siberische Eilanden