De Resolute desk of Hayes desk,Vernoemd naar president Rutherford Hayes. Hij staat ook bekend als "het bureau van de president" en "the President's desk". is een bureau in het Witte Huis dat dateert uit de negentiende eeuw. Het werd door verschillende presidenten van de Verenigde Staten gebruikt. Dit bureau behoort tot een selecte groep van zes bureaus die een plaats hebben gehad in het Oval Office.Naast de Resolute desk zijn dat de: Theodore Roosevelt desk, de Hoover desk, de Johnson desk, de Wilson desk en de C&O desk. Koningin Victoria schonk het bureau in 1880 aan president Rutherford Hayes, waarna het op 23 november van dat jaar een plaats kreeg in het Witte Huis. Van 1880 tot 1948 bevond het bureau zich in verschillende kamers op de tweede verdieping van het Witte Huis. Na afloop van een grote renovatie van het gebouw, werd het bureau in 1952 verplaatst naar de Broadcast Room.
In 1961 was John F. Kennedy de eerste president die het bureau in het Oval Office gebruikte als zijn werkplek. Na zijn plotselinge dood is het bureau tentoongesteld op verschillende locaties buiten het Witte Huis. De Resolute desk werd in 1977 tijdens de regering van Jimmy Carter teruggehaald naar het Oval Office en werd sindsdien daar gebruikt door bijna elke president die na hem kwam.George H.W. Bush was een uitzondering. Hij gebruikte de Resolute desk vijf maanden voordat hij hem verplaatste naar zijn Residence Office in de Treaty Room van het Witte Huis; in plaats daarvan gebruikte hij de C&O desk.
Het bureau is gemaakt van eikenhout afkomstig van het Britse expeditieschip de HMS Resolute, dat in 1850 in de Noordelijke IJszee voer.Het hout dat werd gebruikt voor de aanpassingen die in de twintigste eeuw uitgevoerd zijn, met name 'het deurpaneel en de plintplaat', is zover bekend niet afkomstig van de Resolute. Het bureau is 83 cm hoog, 180 cm breed en 120 cm diep en weegt 590 kilogram. Het werd waarschijnlijk ontworpen door Morant, Boyd, & Blanford en werd in 1880 vervaardigd en in elkaar gezet door meubelmaker William Evenden in de Chatham Dockyard in Kent (Engeland).
Het bureau is twee keer aangepast: in opdracht van Franklin Roosevelt werd er een deurpaneel toegevoegd, dit paneel bevat een snijwerk met de zegel van de President van de Verenigde Staten erop. Deze aanpassing werd gedaan om zowel de beenbeugel van Roosevelt als een kluis te verbergen. Deze wijziging werd echter pas uitgevoerd na de dood van Roosevelt in 1945. In 1961 werd een sokkel onder aan het bureau toegevoegd, deze aanpassing werd later in 1986 vervangen. Ook zijn er veel replica's gemaakt van de Resolute desk.
Geschiedenis Plaquette Een plaquette aan het bureau legt de geschiedenis en de betekenis achter de Resolute desk uit. Het is gemaakt van koper en gemonteerd aan de middelste lade aan de voorkant. De plaquette zat oorspronkelijk aan de achterkant van het bureau, maar sinds het presidentschap van Ronald Reagan is hij aan de voorkant bevestigd.
miniatuur|Het Oval office, met de voorkant van de Resolute desk goed in beeld. De koperen plaquette is zichtbaar in het midden voorin het bureauVertaald in het Nederlands
HMS 'Resolute', die deel uitmaakte van de expeditie welke in 1852 op zoek was naar Sir John Franklin, werd op 15 mei 1854 achtergelaten in breedtegraad 74º 41' NB, lengtegraad 101º 22' WL. Ze werd ontdekt en geborgen in september 1855, op 67º noorderbreedte door kapitein Buddington van de walvisjager 'George Henry' uit de Verenigde Staten. Het schip werd gekocht, uitgerust en naar Engeland gestuurd als geschenk aan Hare Majesteit Koningin Victoria door de president en het volk van de Verenigde Staten, als teken van goede wil en vriendschap. Deze tafel werd gemaakt van het hout van het schip toen het werd gesloopt en wordt aangeboden door de koningin van Groot-Brittannië en Ierland aan de president van de Verenigde Staten als een gedenkteken van de hoffelijkheid en liefdevolle vriendelijkheid die de aanleiding vormden voor het aanbieden van de gift van de 'Resolute'.
Het schip HMS Resolute In mei 1845 organiseerde de Britse ontdekkingsreiziger John Franklin een expeditie met als doel een doorgang te vinden door de Noordwestelijke Doorvaart in het uiterste noorden van Canada, het toenmalig Brits Noord-Amerika. Hij leidde de expeditie aan boord van twee schepen van de Royal Navy: de HMS Erebus en de HMS Terror. Het doel van de expeditie was om een noordelijke zeeroute te vinden die Europa met Azië zou verbinden, wat destijds een belangrijke maritieme doelstelling was.
Helaas kwamen beide schepen en hun 129 bemanningsleden in de problemen en verdwenen ze spoorloos. De expeditie werd als vermist beschouwd, en tal van zoektochten werden er vanaf 1848 gelanceerd om te proberen de verdwijning op te helderen, ook onder druk van Franklins vrouw Lady Jane.
Omdat er in 1850 geruchten in de Britse pers verschenen over mogelijke kannibalisme onder bemanningsleden en het weekblad de Household Words van Charles Dickens dat bagatelliseerde, vertrok in 1852 vanuit Groot-Brittannië onder het bevel van admiraal Edward Belcher een reddingsmissie van vijf zeilschepen: miniatuur|Een prenttekening van George Frederick McDougall, waarop de Resolute en Intrepid te zien waren tijdens hun winterverblijf van 1852-1853 op Melville-eiland HMS Resolute (1850), HMS Intrepid (1850), HMS Pioneer (1850), HMS Assistance (1850) en HMS North Star (1824.
De North Star bleef op een bevoorradingsbasis op Beechey Island (onderdeel van de Canadese Arctische Eilandengroep), terwijl de andere vier schepen zich opsplitsten om naar Franklin te zoeken, Kapitein Henry Kellett voerde het commando over de HMS Resolute, een schip dat speciaal was gebouwd voor de arctische omstandigheden. De Resolute raakte in 1854 vast in het ijs en werd zonder bemanning achtergelaten in Tariyunnuaq (toen bekend als Melville Sound). De andere schepen, kwamen ook vast te zitten in het ijs tijdens hun zoektocht naar Franklin. De bemanning van de schepen liep over het ijs naar de North Star bij Beechey Island en zeilde later erop terug naar Engeland met twee andere schepen. Belcher werd voor de krijgsraad gebracht wegens het verlies van zijn schepen en het in gevaar brengen van de bemanning. Dit leidde ertoe dat hij nooit meer het commando kreeg over een marinevloot.
Uiteindelijk brak de Resolute los van het ijs in de lente van 1855 en dreef het ongeveer 1000 zeemijl weg voordat het werd gevonden door walvisvaarders onder leiding van kapitein James Buddington. Dit gebeurde in de Straat Davis, voor de kust van Baffineiland, dat destijds deel uitmaakte van Brits Noord-Amerika en nu tot Canada behoort. Toen de walvisvaarders probeerden contact te maken met het schip en niemand vonden, gingen vier matrozen aan boord van het schip. Ze ontdekten dat het schip slagzij maakte naar bakboord, bovendien troffen ze alleen de scheepslading aan. Het schip maakte slagzij naar bakboord doordat er water in het schip gekomen was en het miste een maststeng. Het kostte enkele weken om het water weg te pompen en het schip weer recht te brengen. Daarna werd het schip geclaimd voor berging. De HMS Resolute werd uiteindelijk naar New London, Connecticut, gebracht, waar het op kerstavond van 1855 aankwam. miniatuur|Een gravure door William Simpson van koningin Victoria die de Resolute bezoekt op 16 december 1856 In deze periode waren er grote spanningen tussen het Verenigd Koninkrijk (VK) en de Verenigde Staten (VS). Toenmalig president Franklin Pierce was bereid om voor de derde keer oorlog te voeren met het VK. In 1855, tijdens zijn derde State of the Union besprak Pierce de geschillen die ontstaan waren met het VK.
De spanningen tussen beiden hadden betrekking op verschillende kwesties, zoals visrechten, grensgeschillen met betrekking tot het Brits-Columbia- en Washingtonterritorium, en Britse aanspraken in Zuid-Amerika. Bovendien beweerden de VS dat het Clayton-Bulwer-verdrag, werd geschonden door het VK. In dit kader kwam Henry Grinnell, een rijke Amerikaan die eerder een mislukte expeditie had gefinancierd om de verloren schepen van de Britse ontdekkingsreiziger John Franklin terug te vinden, met een voorstel om de betrekkingen tussen de twee landen te verbeteren. Hij stelde voor om het schip de Resolute op te knappen en terug te sturen naar Engeland als teken van goede wil. Daarom werd er op 24 juni 1856 een wetsvoorstel ingediend bij het Amerikaanse Congres om de aankoop en restauratie van de Resolute mogelijk te maken. De Amerikaanse regering kocht het schip van kapitein, James Buddington, voor $40.000 en was van plan om het als een geschenk aan koningin Victoria van het VK terug te geven.
Op 12 september 1856 werd de Resolute naar de havens van New York gesleept, gerestaureerd en vervolgens teruggestuurd naar Engeland. Op 12 december 1856 meerde de Resolute aan in Portsmouth en later werd het schip overgebracht naar de haven van Cowes op het eiland Wight. Koningin Victoria en Prins Albert gingen aan boord van de Resolute om het officieel in ontvangst te nemen, als een teken van waardering voor de Amerikaanse actie. Na zijn terugkeer naar Groot-Brittannië diende de Resolute nog vierentwintig jaar in de Royal Navy voordat het in 1879 werd gesloopt in Chatham Dockyard.
Het ontwerp en opbouw van de Resolute desk Toen het schip de Resolute in 1879 werd gesloopt, organiseerde de Britse admiraliteit op dat moment een ontwerpwedstrijd om meubels te maken van het hout van het schip. Verschillende meubelmakers maakten ontwerptekeningen, waaronder Morant, Boyd, & Blanford en Jackson & Graham. Morant, Boyd, & Blanford stuurden tegen het einde van dat jaar meerdere concepttekeningen in voor verschillende soorten meubelstukken die gemaakt konden worden. Een van die ontwerpen werd omschreven als een "boekenkast en schoorsteenmantel in één." Het ontwerp van de bibliotheektafel was bijzonder omdat het portretten van koningin Victoria en president Rutherford Hayes bevatte, samen met zijpanelen die scènes van de Noordpool en de Britse en Amerikaanse vlaggen toonden. Op 11 december 1880 werd dit ontwerp in Frank Leslie's Illustrated Newspaper gepresenteerd als het geschenk aan de president. Later bleek echter dat dit bericht onjuist was.Een interessant detail is dat het 'echte ontwerp', de Resolute desk op dat moment al op 23 november van dat jaar in het Witte Huis was aangekomen.
Het bureau is uitgevoerd als een partnersbureau (of partners desk) een grote sokkelbureau, speciaal ontworpen zodat twee personen samen tegenover elkaar kunnen werken. In de negentiende eeuw waren dat soort bureaus veel gebruikt in de financiële sector van Groot-Brittannië.
De Resolute desk is 83 cm hoog, 180 cm breed en 120 cm diep, het weegt 590 kilogram. Het bureau werd in 1880 gemaakt door William Evenden, een meubelmaker op Chatham Dockyard in Kent, Engeland. Het bureau is versierd met houtsnijwerk dat bestaat uit een lijstwerk met bloempatronen, ook wel bekend als een florale swag. Het bureau heeft 6 lades achter 2 kastdeuren aan weerszijden van de bureaublokken, direct onder het bureaublad zijn nog eens drie kleine lades naast elkaar te vinden, verder is het bureaublad bekleed met rood leer. Aan de onderkant van alle buitenste ladefronten staat het volgende gestempeld:
Volgens het boek The White House 1ts historic furnishings and first families heeft Morant, Boyd, & Blanford waarschijnlijk het bureau ontworpen.
Tegelijk werd er ook een ander kleiner bureau gemaakt door William Evenden van het hout van het schip. De Grinnell desk of Queen Victoria Desk. Dit bureau was gemaakt om aan de weduwe van Henry Grinnell te schenken, als waardering voor de bijdrage die haar man aan de zoektocht naar John Franklin leverde. De kosten van beide meubels samen bedroegen 380 pond.