Trumpisme is een politieke beweging en bestuursstijl, en een reeks politieke ideologieën, sociale emoties en mechanismen voor het verwerven en behouden van de macht voor Donald Trump en zijn politieke basis. Trumpisten zijn degenen die kenmerken van trumpisme vertonen, terwijl politieke aanhangers van Trump trumpers zijn. De achterban van Trump met alle opiniemakers en organisaties wordt gezamenlijk de MAGA-beweging genoemd. Trumpisme wordt ook wel gekoppeld aan plutopopulisme.
Trumpisme wordt een Amerikaanse politieke variant van extreemrechts genoemd. Ook het nationaal-populistische en neo-nationalistische sentiment dat in meerdere landen wereldwijd wordt gezien vanaf het einde van de jaren 2010 tot het begin van de jaren 2020 wordt trumpisme genoemd. Hoewel niet strikt beperkt tot één partij, werden Trump-aanhangers een belangrijke fractie van de Republikeinse Partij in de Verenigde Staten, terwijl de rest daarentegen vaak werd gekenmerkt als establishment. Sommige Republikeinen werden lid van de Never Trump-beweging en sommigen verlieten de partij uit protest.
Sommige commentatoren hebben de populistische aanduiding voor trumpisme verworpen en beschouwen het daarentegen een onderdeel van een trend naar een nieuwe vorm van fascisme, waarbij sommigen naar trumpisme verwijzen als expliciet fascistisch en anderen als autoritair en illiberaal. Anderen hebben het milder geïdentificeerd als een specifieke lichtere versie van het fascisme in de Verenigde Staten. Sommige historici, waaronder veel van degenen die een nieuwe classificatie van het fascisme gebruiken, schrijven over de gevaren van directe vergelijkingen met Europese fascistische regimes van de jaren dertig, en stellen dat hoewel er parallellen zijn, er ook belangrijke verschillen zijn.
Het label trumpisme is toegepast op nationaal-conservatieve en nationaal-populistische bewegingen in andere westerse democratieën, en veel politici buiten de Verenigde Staten zijn bestempeld als trouwe bondgenoten van Trump of het trumpisme, of zelfs als het Trump-equivalent van hun land. Onder hen zijn Silvio Berlusconi, Jair Bolsonaro, Horacio Cartes, Rodrigo Duterte, Recep Tayyip Erdoğan, Nigel Farage, Boris Johnson, Jarosław Kaczyński, Marine Le Pen, Narendra Modi, Benjamin Netanyahu, Viktor Orbán, Najib Razak, Matteo Salvini en Geert Wilders.
Geschiedenis van de MAGA-beweging In 2025 ontstond binnen de MAGA-beweging tweespalt tussen tegenstanders van Israël, met antisemitische ideeën en hun verdedigers (Nick Fuentes, Tucker Carlson), en anderen die hen uit de beweging wilden weren (Ben Shapiro).
Populistische thema's, sentimenten en methoden Het trumpisme begon zijn ontwikkeling voornamelijk tijdens de campagne van Donald Trump als presidentskandidaat in 2016. Voor veel wetenschappers duidt het op een populistische politieke methode die nationalistische antwoorden suggereert op politieke, economische en sociale problemen. Deze neigingen worden weerspiegeld in beleidsvoorkeuren als immigratiebeperking, handelsprotectionisme en isolationisme en verzet tegen het hervormen van Medicare en de sociale zekerheid. Als politieke methode wordt populisme niet gedreven door een bepaalde ideologie. Voormalig nationaal veiligheidsadviseur en naaste Trump-adviseur John Bolton stelt dat dit waar is voor Trump en betwist dat trumpisme zelfs in een zinvolle filosofische zin bestaat, eraan toevoegend dat "de man geen filosofie heeft. Mensen kunnen proberen lijnen te trekken tussen de punten van zijn beslissingen. Ze zullen falen."
Olivier Jutel schrijft voor het Routledge Handbook of Global Populism (2019): "Wat Donald Trump aantoont, is dat de verschillende varianten van rechts-Amerikaans populisme minder te maken hebben met een sociaal conservatisme of libertarisme, maar meer met plezier." Verwijzend naar het populisme van Trump, stelt socioloog Michael Kimmel dat het "geen theorie [of] een ideologie is, het is een emotie. En de emotie is terechte verontwaardiging dat de regering 'ons' naait". Kimmel merkt op dat "Trump een interessant personage is omdat hij al dat gevoel van wat ik 'benadeelde rechten' (aggrieved entitlement) noemde, kanaliseert" een term die Kimmel definieert als "dat gevoel dat die voordelen waarop je dacht dat je recht had, van je zijn weggerukt door onzichtbare krachten die groter en krachtiger zijn. Je voelt dat je de erfgenaam bent van een grote belofte, de American Dream, die een onmogelijke fantasie is geworden voor de mensen die er meenden recht op te hebben."
Communicatiewetenschapper Zizi Papacharissi legt uit hoe nuttig het is ideologisch vaag te zijn en termen en slogans te gebruiken die alles kunnen betekenen wat de aanhanger wil dat ze betekenen. "Als dit publiek gedijt in affectieve betrokkenheid, is dat omdat ze een affectieve haak hebben gevonden die is gebouwd rond een term die een open betekenis heeft die ze kunnen gebruiken en hergebruiken. Dus ja, natuurlijk weet je dat president Trump de term Make America Great Again (MAGA) heeft gebruikt; het is een term met een open betekenis die al deze mensen aantrekt, en open is omdat het hen in staat stelt er allemaal verschillende betekenissen aan toe te kennen. MAGA werkt dus voor het verbinden van een publiek dat onderling verschillend is, omdat het open genoeg is om mensen in staat te stellen er hun eigen betekenis aan toe te kennen."
Andere bijdragers aan het Routledge Handbook of Populism merken op dat populistische leiders in plaats van ideologisch gedreven te zijn, eerder pragmatisch en opportunistisch zijn met betrekking tot thema's, ideeën en overtuigingen die sterk resoneren bij hun volgelingen. Uit exitpolls blijkt dat de campagne erin geslaagd was de lagere tot werkende klasse Europees-Amerikanen te mobiliseren die toenemende sociale ongelijkheid ervaren en die zich vaak verzetten tegen het Amerikaanse politieke establishment. Ideologisch gezien heeft trumpisme een rechts-populistisch accent.
Rechts autoritair populisme Sommige academici hebben waarschuwingen geuit over trumpiaans autoritarisme, zoals Yale-socioloog Philip S. Gorski, die schrijft: "De verkiezing van Donald Trump vormt misschien wel de grootste bedreiging voor de Amerikaanse democratie sinds de Japanse aanval op Pearl Harbor. Er is een reëel en groeiend gevaar dat de representatieve regering de komende jaren langzaam maar effectief zal worden verdrongen door een populistische vorm van autoritair bestuur. Media-intimidatie, massapropaganda, onderdrukking van kiezers, rechtbanken en zelfs gewapende paramilitairen - veel van de noodzakelijke en voldoende voorwaarden voor een autoritaire decentralisatie vallen geleidelijk op hun plaats." Andere academici beschouwen een dergelijke autoritaire reactie als een kenmerk van liberale democratieën Sommigen hebben zelfs beweerd dat Trump een totalitaire kapitalist is die misbruik maakt van de "fascistische impulsen van zijn "gewone" aanhangers die zich in het volle zicht verbergen."
Michelle Goldberg, opiniecolumnist voor The New York Times, vergelijkt "de geest van het trumpisme" met klassieke fascistische thema's. De "mobiliserende visie" van het fascisme is van "de nationale gemeenschap die feniksachtig oprijst na een periode van oprukkende decadentie die het bijna vernietigd heeft", wat "heel veel lijkt op MAGA" (Make America Great Again) volgens Goudberg. Evenzo ziet het fascisme, net als de Trump-beweging, een "behoefte aan autoriteit door natuurlijke leiders (altijd mannelijke), culminerend in een nationale leider die als enige in staat is het historische lot van de groep te belichamen." Ze geloven in "de superioriteit van de instincten van de leider over de abstracte en universele rede".
Conservatieve columnist George Will beschouwt trumpisme als fascisme en stelt dat trumpisme "een stemming is die zich voordoet als een doctrine". Nationale eenheid is gebaseerd "op gedeelde binnenlandse angsten" (voor fascisten de "Joden", voor Trump de media of de "vijanden van het volk"), "elites" en "globalisten". Oplossingen komen niet van vervelend "incrementalisme en verzoening", maar van de leider (die beweert dat "alleen ik het kan oplossen"), niet gehinderd door procedures. De politieke basis wordt vermaakt met massabijeenkomsten, maar onvermijdelijk ontwikkelt de sterke man een minachting voor degenen die hij leidt. Beide zijn gebaseerd op machismo, en in het geval van trumpisme, "beroept het degenen die verslaafd zijn aan de mannelijkheid van countrymuziek: 'We zijn vrachtwagenrijdende, bierdrinkende Amerikanen met een groot postuur die te vrijheidslievend zijn om ons door elk willekeurig virus maskers te laten dragen.'"
Politiek wetenschapper Karen Stenner en sociaal psycholoog Jonathan Haidt betwisten de opvatting dat de golf van steun voor trumpisme en Brexit een nieuw fenomeen is en presenteren het argument dat "de extreemrechtse populistische golf die 'uit het niets leek te komen' in feite niet uit het niets komt. Het is geen plotselinge waanzin, of virus, of getij, of zelfs maar een copycat-fenomeen - het aanmoedigen van fanatici en despoten door de electorale successen van anderen. Het is eerder iets dat zich net onder de oppervlakte van elke menselijke samenleving bevindt - ook in de geavanceerde liberale democratieën in het hart van de westerse wereld - en kan worden geactiveerd door kernelementen van de liberale democratie zelf." Volgens Stenner en Haidt geeft het triggeren van dergelijke golven de mening weer dat "autoritairen van nature willen geloven in autoriteiten en instellingen; ze willen het gevoel hebben deel uit te maken van een hechte gemeenschap. Dienovereenkomstig lijken ze (als er al iets is) bescheiden geneigd om autoriteiten en instellingen het voordeel van de twijfel te geven, en hun steun te verlenen tot het moment dat deze niet in staat lijken om de 'normatieve orde' te handhaven". Stenner en Haidt beschouwen dergelijke autoritaire golven als een kenmerk van liberale democratieën, waarbij ze opmerken dat de bevindingen van hun onderzoek naar Trump en Brexit-aanhangers uit 2016 niet onverwacht waren, zoals ze schreven: "In twee decennia van empirisch onderzoek kunnen we geen significante uitzondering bedenken op de bevinding dat normatieve dreiging de neiging heeft om ofwel niet-autoritairen volkomen onbewogen te laten door de dingen die autoritairen katalyseren, ofwel hen ertoe aan te zetten hun (wat men zou kunnen beschouwen als) 'beste zelf' te worden. In eerdere onderzoeken heeft dit ertoe geleid dat niet-autoritairen zich in de richting van een grotere tolerantie en respect voor diversiteit bewegen, juist onder de omstandigheden die autoritairen lijken te stuwen naar toenemende intolerantie."
Auteur en autoritarisme-criticus Masha Gessen zette de "democratische" strategie van het Republikeinse establishment om beleidsargumenten aantrekkelijk te maken voor het publiek, tegenover de "autocratische" strategie van een beroep doen op een "publiek van één" bij Donald Trump. Gessen merkte de angst op van de Republikeinen dat Trump een tegenstander in de voorverkiezing zou steunen of anderszins zijn politieke macht zou gebruiken om partijgenoten te ondermijnen waarvan hij dacht dat ze hem hadden verraden.
Overtuigingsmethoden miniatuur| Kinderen die "Make America Great Again"-petten dragen bij de inauguratie van 2017, een thema dat eerder door Reagan was gebruikt om een gevoel van herstel van hoop op te wekken