Peter Van der Heyden

Peter Van der Heyden (Aalst, 16 juli 1976) is een Belgisch voormalig betaald voetballer die rond de eeuwwisseling bekend werd als linkervleugelverdediger van SC Eendracht Aalst en Club Brugge.

Met Brugge won hij tussen 2000 en 2005 twee Belgische landstitels en twee Belgische bekers. Van der Heyden kwam verder ook uit voor VfL Wolfsburg en Mainz 05 in Duitsland en opnieuw in België voor Beerschot AC. In 2010 keerde hij kort terug naar Club Brugge en speelde er nog eens anderhalf jaar. Hij was profvoetballer tussen 1998 en 2012. In 2016 zette hij een punt achter zijn spelerscarrière bij Knokke op amateurniveau. Van der Heyden verzamelde 21 caps in het Belgisch voetbalelftal en maakte deel uit van de selectie voor het WK 2002.

Clubcarrière Denderleeuw en doorbraak bij Aalst Peter Van der Heyden speelde aanvankelijk in tweede klasse voor FC Denderleeuw, vanaf het seizoen 1997–98. De jeugdspeler van KSC Lokeren debuteerde op 22-jarige leeftijd bij toenmalig eersteklasser Eendracht Aalst.

Zijn transfer naar de Ajuinen deed het nodige stof opwaaien in de Denderstreek. Van der Heyden hielp Denderleeuw namelijk nog aan een eindrondeticket, nota bene met een gebroken teen. Trainer Denis Asselman verplicht hem te spelen, maar hij weigert.

Bij Eendracht Aalst vormde hij als linksachter een defensie met, doorgaans, als libero Kris Temmerman, Peter Quintelier of Flórián Urbán, als rechtsachter Steve Cooreman, en als mandekkers Georges Arts en de fysiek sterke Jean-Claude Mukanya ("sterke Jean") maar ook David Van Hoyweghen (later KAA Gent) brak destijds door in het Belgische profvoetbal bij Aalst.

Zijn debuut maakte Van der Heyden op 22 augustus 1998 tegen Club Brugge, dat ook zijn volgende club zou worden. Twee weken later scoorde hij zijn eerste goal: thuis tegen Germinal Ekeren (5–0 zege). Zijn aanvallende betrokkenheid viel toen reeds op. In december 1998 was Van der Heyden de held in de thuiswedstrijd tegen Standard Luik toen hij een gesloten wedstrijd besliste met een slalom langs drie verdedigers en een boogbal over keeper Vedran Runje: 1–0 met nog zes minuten te spelen.

Van der Heyden was onder de Nederlandse trainer Barry Hulshoff een vaste kracht bij den Iendracht en kwam tot 57 competitieduels en zes doelpunten. Aalst handhaafde zich ook probleemloos in Eerste klasse, wat na zijn vertrek wegens financiële problemen onmogelijk zou worden.

Bevestiging bij Club Brugge Na twee jaar bij Eendracht Aalst vertrok hij volgens waarnemers verrassend naar Club Brugge om de naar KAA Gent vertrokken Vital Borkelmans als linksachter te vervangen. De 37-jarige Borkelmans had zijn aflopende contract niet verlengd en gold als een clubicoon: hij speelde 11 seizoenen voor blauw-zwart. Aalst kwam financieel in ademnood na Van der Heydens vertrek bij de club, maar Club Brugge betaalde Aalst nochtans een mooi bedrag van 16.000.000 Belgische frank of 420.000 euro voor de diensten van Van der Heyden. Hij zou vijf seizoenen voor Club Brugge uitkomen. In die vijf seizoenen heeft de Aalstenaar in totaal acht doelpunten gemaakt uit 150 competitieduels.

Op de korte termijn leek Van der Heyden wel een kopie van Borkelmans. In zijn eerste seizoen werd RSC Anderlecht kampioen, en kende Club een fraaie Europese campagne in de UEFA Cup (derde ronde). Echter, tegen FC Barcelona kreeg hij in de terugwedstrijd op Camp Nou een rode kaart op twintig minuten van het einde toen de 1–1 eindstand reeds stond. Thuis had Brugge met 0–2 verloren van Barcelona. Hij was er ook twee keer bij tegen Barça in het najaar van 2002, toen in de groepsfase van de UEFA Champions League. Brugge verloor twee keer met een klein (score)verschil, alhoewel het verschil in spelniveau in Camp Nou groot was. Brugge achtervolgde lang 3–1. Met een schot van Gaëtan Englebert op de rand van de zestienmeterbox milderde het team tot 3–2 in de tweede helft.

In 2002 won Van der Heyden met de Beker zijn eerste trofee, tegen Excelsior Moeskroen. Van der Heyden viel op, nog meer dan verdedigend, met zijn aanvallende impulsen en strakke voorzetten waarbij hij zowat als een linkshalf (als een linksmidden) acteerde, zoals vaak bij Aalst het geval was. Van der Heyden werd onvervangbaar. De achterhoede werd Vlaams na het vertrek van Nzelo Lembi en Milan Lešnjak en vóór de komst van David Rozehnal. De keuze viel op twee Oost-Vlaamse vleugelbacks; Aalstenaar Van der Heyden en Eeklonaar Olivier De Cock, en twee Vlaamse centrale verdedigers; West-Vlaming Birger Maertens en Antwerpenaar Philippe Clement die voorheen als centrale middenvelder speelde. Het kwartet ‘‘De Cock–Maertens–Clement–Van der Heyden’’ werd onder leiding van de Noorse trainer Trond Sollied kampioen in 2003. In de zomer van 2003 kreeg Van der Heyden er met de Serviër Ivan Gvozdenović een concurrent bij, maar hij hield Gvozdenović al bij al eenvoudig achter zich in de pikorde toen bleek dat Van der Heyden zijn vormpeil zeer hoog kon houden.

Gvozdenović werd voortaan opgesteld als linkshalf en onder diezelfde Sollied en diens opvolgers tevens als verdedigende middenvelder en (dan toch) als linksachter. Van der Heyden werd aanvallend nauw betrokken en vond op links in zijn periode bij Club veelal de Peruviaan Andrés Mendoza of de Kroaat Boško Balaban terug bij het samenspel. Op 22 oktober 2003 volgde de grootste Europese triomf van Van der Heyden bij Club Brugge. Het team nam de volle buit mee uit San Siro met 0–1 winst tegen AC Milan. Milan was destijds de titelhouder in de UEFA Champions League en was een team van absolute wereldklasse. Club Brugge, die avond in een 5–4–1-opstelling met Van der Heyden als linksback, Timmy Simons als libero, Sandy Martens als rechtshalf, Gvozdenović als linkshalf en Philippe Clement en Nastja Čeh centraal op het middenveld, moest veel meer verdedigen dan het gewend was en kwam zo amper onder zijn egelstelling uit. Een keer lukte dat wel. Mendoza scoorde op het halfuur.De vijf hoogtepunten van Club Brugge in de Champions League Het Nieuwsblad, 14 september 2016. Gearchiveerd op 7 april 2022.

Voorjaar 2004 maakte ‘‘(de) Peet’’ — zoals de linksachter door zijn medespelers, de technische staf en de supporters werd genoemd — het vierde doelpunt van Club Brugge in de bekerfinale tegen de ‘‘Ivorianen van SK Beveren’’. Beveren stelde tien Ivoriaanse spelers op die hun opleiding genoten in de academie van Jean-Marc Guillou. Brugge won de finale met 4–2. Het volgende seizoen werd het laatste van Sollied. De Noor is dus tevens de enige coach die de linksachter heeft gekend tijdens zijn eerste periode Club Brugge. Club Brugge werd net als in 2003 landskampioen. Van der Heyden was basisspeler voor het grootste gedeelte van het seizoen. Van der Heyden, over wie al bekend was dat hij Brugge na het seizoen 2004–05 zou verlaten, speelde wegens een blessure niet mee in de titelwedstrijd thuis tegen RSC Anderlecht (2–2). Zijn Canadese concurrent op linksachter daarentegen, Michael Klukowski, kwam in actie.

Periode in Duitsland In de zomer van 2005 vertrok Van der Heyden transfervrij naar VfL Wolfsburg in Duitsland, waar hij met Eric Gerets een Belgische trainer boven zich kreeg. De overgang naar het in de Bundesliga uitkomende Wolfsburg was begin november 2004 reeds beklonken. Van der Heyden had de beslissing genomen om zijn aflopende contract niet te verlengen en zijn blik te verruimen. Brugge verdiende daardoor geen cent aan de verdediger die toen 2,5 miljoen euro waard was en die zich de voorbije jaren had opgeworpen tot een sterkhouder van het elftal. Van der Heyden ondertekende bij Wolfsburg een contract dat hem tot de zomer van 2008 in Duitsland hield. Zijn eerste seizoen bij Wolfsburg verliep prima voor Van der Heyden: hij speelde 24 Bundesliga-wedstrijden.

Het jaar erna kreeg de Duitser Klaus Augenthaler de sportieve leiding bij de Volkswagenclub. De Aalsterse linksback kreeg van Augenthaler in exact de helft van de wedstrijden zijn kans: 18 Bundesliga-wedstrijden. In zijn laatste seizoen verhuisde hij helemaal naar het achterplan onder de nieuwe Duitse trainer: Felix Magath. Zowel onder Augenthaler als onder Magath sukkelde hij bovendien van de ene blessure in de andere.

Van der Heyden kreeg — weliswaar uit tegen leider Bayern München — van Magath nog slechts één keer minuten in de Bundesliga. Hij speelde over het hele seizoen 2007–08 één keer mee: hij maakte negentig minuten vol tegen Bayern (2–1 verlies). Na het aflopen van het contract verliet hij de Volkswagenclub en tekende hij bij 1. FSV Mainz. Onder de Noorse trainer Jørn Andersen speelde hij aanvankelijk 17 competitieduels. Het seizoen erna deemsterde hij onder diezelfde Andersen helemaal weg. In de winter van 2009–10 drong Van der Heyden aan op een vertrek. Daardoor kan zijn transfer naar Mainz als een serieuze tegenvaller worden bestempeld.

Terugkeer bij Club Brugge Op 21 januari 2010 keerde Peter Van der Heyden terug naar Club Brugge. Hij tekende een contract voor anderhalf seizoen. Van der Heyden, intussen 35 jaar, eiste opnieuw een basisplaats op — integraal onder de Nederlandse trainer Adrie Koster. Eremetaal won hij ditmaal niet met de club waar hij zijn grootste successen behaalde, maar hij speelde toch 35 competitieduels in nog eens anderhalf jaar bij Club Brugge. Van der Heyden verloor heel even zijn vaste plaats als linksback aan de Costa Ricaan Júnior Díaz, maar heroverde ze weer. Op 29 maart 2011 maakte Club Brugge bekend dat ze de optie in zijn contract niet zouden lichten, waardoor Van der Heyden na dit seizoen de club verliet.

Latere carrière Drie maanden later tekende de bijna 36-jarige Van der Heyden een contract van één jaar bij Beerschot AC, dat evenwel het financiële water aan de lippen zou komen te staan en als KFCO Beerschot-Wilrijk van nul zou moeten beginnen. Hij speelde bij Beerschot doorgaans als centrale verdediger, in tegenstelling tot voorgaande jaren. Van der Heyden kwam tot 33 competitieduels op Het Kiel en zei na het seizoen 2011–12 de eerste klasse én het profvoetbal vaarwel. In 2012 stapte Van der Heyden over naar Knokke FC. Hier sloot hij zijn loopbaan in 2016 op amateurniveau af.

Interlandcarrière Van der Heyden debuteerde voor het nationale team van België in de vriendschappelijke wedstrijd in en tegen Tsjechië op 30 april 2001, net als Timmy Simons. Bij de Rode Duivels had hij grote concurrentie voor de linksbackpositie van onder anderen Nico Van Kerckhoven, Philippe Léonard, Didier Dheedene, Olivier Deschacht, Jelle Van Damme, Thomas Vermaelen en Sébastien Pocognoli.

Sinds zijn debuut haalde Van der Heyden dertig keer de selectie en kwam hij 21 keer in actie voor de Belgen (laatste wedstrijd: Portugal-België op 24 maart 2007). Daarin scoorde hij één keer, op 4 juni 2002 tegen Japan op het WK in Zuid-Korea en Japan. In 2016 vertelde Van der Heyden dat hij de schoen waarmee hij het doelpunt maakte nog altijd in zijn bezit heeft en dat hij deze ‘‘altijd zal blijven koesteren’’.

Clubstatistieken seizoen club land competitie duels goals 1996/97 FC Denderleeuw EH Derde klasse 32 3 1997/98 FC Denderleeuw EH Tweede klasse 31 2 1998/99 VC Eendracht Aalst Eerste klasse 29 4 1999/00 VC Eendracht Aalst Eerste klasse 29 2 2000/01 Club Brugge Eerste klasse 32 2 2001/02 Club Brugge Eerste klasse 25 1 2002/03 Club Brugge Eerste klasse 30 1 2003/04 Club Brugge Eerste klasse 32 0 2004/05 Club Brugge Eerste klasse 30 2 2005/06 VfL Wolfsburg Bundesliga 24 0 2006/07 VfL Wolfsburg Bundesliga 18 0 2007/08 VfL Wolfsburg Bundesliga 1 0 2008/09 1. FSV Mainz 05 Bundesliga 17 12009/10 1. FSV Mainz 05 Bundesliga 8 0 Club Brugge Eerste klasse 4 0 2010/11 Club Brugge Eerste klasse 31 1 2011/12 Beerschot AC Jupiler Pro League 33 0 Totaal 406 19

Erelijst CompetitieAantalJaren Club BruggeLandskampioen België 2x 2002/03, 2004/05Beker van België 2x 2001/02, 2003/04 Belgische Supercup 3x 2002, 2003, 2004

Trivia