Racisme in het Midden-Oosten geeft een beeld van racisme in verschillende landen in het Midden-Oosten.

Racisme per land Irak Tijdens de Tweede Wereldoorlog gaf Rashid Ali al-Kaylani de Iraakse Joodse gemeenschap de schuld van de Britse vijandigheid jegens zijn pro-nazistische standpunt. In 1941 vermoordden Iraakse nationalisten 200 Joden in Bagdad tijdens de Farhud. Na de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948 werden Iraakse Joden zo hevig vervolgd dat in 1951 ongeveer 100.000 van hen het land verlieten, terwijl de Iraakse heersers hun eigendommen en financiële bezittingen confisqueerden. In 1987-1988 pleegden Iraakse troepen een genocide op de Iraakse Koerden, waarbij honderdduizenden mensen om het leven kwamen. De VN meldt dat christenen, hoewel ze minder dan 5% van de Iraakse bevolking uitmaken, bijna 40% van de vluchtelingen vormen die Irak ontvluchten. Meer dan 50% van de Iraakse christenen heeft het land verlaten tussen 2003 en 2020. De christelijke gemeenschap in Irak telde begin jaren tachtig, aan het begin van de Iran-Irak-oorlog, 1,4 miljoen mensen. Dit aantal daalde tot minder dan 500.000 in 2020, van wie 250.000 in Bagdad wonen.

Israël

Op 19 juli 2018 heeft Israël de 14e basiswet aangenomen die de staat Israël omschrijft als Joodse staat waarin alleen het Joodse volk recht op nationale zelfbeschikking heeft, een land dat alleen open staat voor Joodse vestiging en waarin het Arabisch geen officiële taal meer is.knesset.gov.il Basic Law: Israel - the Nation State of the Jewish People Passed on July 19, 2018, by the Twentieth Knesset. Geraadpleegd op 16 april 2020 Er kwam protest vanuit het Palestijns-Arabische deel van de bevolking (moslims, druzen en christenen). Als niet-Joden zien zij deze wet als het eindelijk bij wet vastleggen van wat zij sinds 1948 met de stichting van de staat Israël ervaren: tweederangsburgers te zijn. De Palestijnse bevolking (20% van de totale bevolking) heeft de beschikking over 3% van de grond. Dat percentage staat onder druk in verband met nieuwe wegen of uitbreiding van stad, kibboets of mosjav. Palestijnen mogen zich niet overal vestigen en het is niet vanzelfsprekend dat hun aanvragen om huizen te bouwen of uit te breiden door de Israëlische overheid worden gehonoreerd. Op scholen krijgen kinderen het Israëlisch-Joodse verhaal te horen, terwijl Palestijnen in het onderwijs aandacht willen voor de Al-Nakba. De staat Israël staat het bouwen van Joodse nederzettingen in de door Israël bezette gebieden toe waardoor de nog overgebleven kleine Palestijns-Arabische gebieden verbrokkelen.https://web.archive.org/web/20220119155526/http://www.henriveldhuis.nl/LocalFiles/Israel_Palestijnen/Paas_Steven_Je_zult_maar_Palestijn_zijn_6-12-2012.pdf p. 2

Ook uit Noord-Afrika, Jemen en Ethiopië (Falasja's) afkomstige Joden hebben of hadden te maken met racisme door vanuit Europa afkomstige medejoden. Deze bevolkingsgroep heeft te maken met onder andere discriminatie bij het zoeken naar werk en structureel politiegeweld. De jongere generatie Ethiopische Joden weigert zich hier bij neer te leggen en komt met enige regelmaat in opstand.

Ook Israël heeft te maken met een vluchtelingenvraagstuk. Duizenden Afrikaanse vluchtelingen zijn via de Sinaiwoestijn in Israël beland. Het gaat hier om Eritreërs en Soedanezen. De meerderheid bestaat uit mannen. De regering wil hen geen status geven als Israëlisch staatsburger, maar stelt elke vluchteling voor de keus tussen gevangenisstraf voor onbepaalde tijd of vertrekken met een premie van 3500 dollar. Zij zou afspraken hebben gemaakt met enkele Afrikaanse landen om deze vluchtelingen op te nemen.Het zou daarbij gaan om Rwanda en Uganda

Libanon Libanon is ervan beschuldigd apartheid te bedrijven tegen Palestijnse inwoners. Volgens Human Rights Watch: "In 2001 nam het parlement een wet aan die Palestijnen verbood eigendom te bezitten, een recht dat ze decennialang hadden. De Libanese wet beperkt ook hun mogelijkheden om in veel sectoren te werken. In 2006 schafte Libanon een verbod af voor Palestijnen om de meeste administratieve en technische functies te bekleden, mits ze een tijdelijke werkvergunning van het ministerie van Arbeid verkrijgen, maar meer dan 20 hooggekwalificeerde beroepen blijven ontoegankelijk voor Palestijnen. Weinig Palestijnen hebben echter geprofiteerd van de hervorming van 2005. In 2009 waren slechts 261 van de meer dan 145.679 vergunningen die aan niet-Libanezen werden afgegeven, bestemd voor Palestijnen. Maatschappelijke organisaties zeggen dat veel Palestijnen ervoor kiezen geen aanvraag in te dienen omdat ze de kosten niet kunnen betalen en geen reden zien om een deel van hun salaris af te staan aan het Nationaal Sociaal Zekerheidsfonds, aangezien de Libanese wet Palestijnen uitsluit van sociale zekerheidsuitkeringen."

In 2012 en 2013 voerden de Libanese autoriteiten massale arrestaties uit in diverse arbeiderswijken van Beiroet, wat een breder klimaat van toenemende xenofobie, racisme en klassendiscriminatie in de Libanese samenleving weerspiegelde, met name jegens minderheden. Deze razzia's waren onevenredig gericht op migrantenarbeiders, vluchtelingen en ontheemden, die vaak te maken hebben met systemische kwetsbaarheden binnen het rechtssysteem en bovendien een groter risico lopen op willekeurige detentie en mishandeling door de Libanese autoriteiten tijdens hun detentie.

Palestijnse gebieden Er is sprake van diepgeworteld en systematisch antisemitisme en vijandigheid jegens Joden in de retoriek, ideologie en institutionele structuren van Hamas en – in andere mate en vorm – de Palestijnse Autoriteit (PA). Internationale organisaties, mensenrechtengroepen en onderzoeksinstituten bestempelen dit doorgaans als institutioneel verankerd antisemitisme.

Qatar Burgers in Qatar discrimineren tegen migrantenarbeiders, ook al vormen zij het grootste deel van de bevolking. De tegenreactie komt voort uit de arbeidsomstandigheden waaraan zij hun migrantenarbeiders blootstellen. Deze arbeiders worden meestal in gevaarlijke werkzones geplaatst waar ze geen andere keus hebben dan te blijven, omdat er geen andere banen beschikbaar zijn. De incidenten die zich voordeden voorafgaand en tijdens het WK 2022 zijn hiervan een voorbeeld.

Huispersoneel is in Qatar een groot doelwit van racisme, omdat het zich achter gesloten deuren afspeelt. Deze werknemers worden blootgesteld aan psychische mishandeling en sommigen worden ook blootgesteld aan fysieke mishandeling, zoals verkrachting. Huispersoneel kan vaak niet ontsnappen vanwege de arbeidsomstandigheden waaronder ze werken. Velen werken zonder enige vorm van loon te ontvangen. Door hun gebrek aan geld kunnen ze niet naar huis terugkeren en heeft dit gevolgen voor hun gezinnen, aangezien de meesten afhankelijk zijn van het inkomen van het personeel.

Saoedi-Arabië Racisme in Saoedi-Arabië tegen buitenlandse arbeiders, voornamelijk afkomstig uit ontwikkelingslanden. Aziatische huishoudsters zijn het slachtoffer geworden van vervolging en racisme en discriminatie in het land. Buitenlandse arbeiders worden uitgebuit, onder- of onbetaald, fysiek mishandeld, overwerkt en opgesloten op hun werkplek. De internationale organisatie Human Rights Watch (HRW) beschrijft deze omstandigheden als "bijna slavernij " en schrijft ze toe aan "diepgewortelde gender-, religieuze en raciale discriminatie". In veel gevallen durven de arbeiders hun werkgevers niet aan te geven uit angst hun baan te verliezen of verder misbruik te ondergaan.

Er waren verschillende gevallen van antisemitisme in Saoedi-Arabië en het komt veel voor in religieuze kringen. Saoedische media vallen Joden vaak aan in boeken, nieuwsartikelen, in hun moskeeën en met wat sommigen omschrijven als antisemitische satire. Saoedische overheidsfunctionarissen en religieuze leiders promoten vaak het idee dat Joden samenzweren om de hele wereld over te nemen; als bewijs voor hun beweringen publiceren en citeren ze vaak de Protocollen van de Wijzen van Zion als feitelijk.

Racisme naar bevolkingsgroep Joden De joodse godsdienst werd in de Arabische wereld tot de Tweede Wereldoorlog onder grote beperkingen getolereerd; diverse landen hadden grote joodse gemeenschappen. in het Mandaatgebied Palestina vonden diverse bloedige pogroms plaats en ook in Irak kwamen deze gruwelijkheden voor. In 1945 stelde de Arabische Liga een boycot in tegen de Joden in het toenmalige mandaatgebied. Na de onafhankelijkheid van Israël in 1948 vertrokken de Joden,een aantal van 800.000 wordt genoemd aangemoedigd door zowel Israël (dat hen graag wilde opnemen als nieuwe immigranten) als de Arabische wereld (die hen het liefste kwijt was) naar de nieuwe staat en ook naar de Verenigde Staten. Tegenwoordig wonen er nog weinig Joden in de Arabische wereld. In Jordanië zijn Joden zelfs expliciet van het staatsburgerschap uitgesloten.

Koerden Koerden worden in verschillende landen van het Midden-Oosten gediscrimineerd. In Syrië werd velen van hen in de jaren 1960 het staatsburgerschap ontnomen, waardoor zij geen landbouwgrond meer konden bezitten. In Turkije mochten Koerden tot 1991 hun taal niet spreken. In Irak werd een gifgasaanval op Halabja uitgevoerd, waarbij 5000 Koerden om het leven kwamen. In Iran worden de (soennitische) Koerden onderdrukt door het Iraanse (sjiitische) regime.

Palestijnse ontheemden De Palestijnen die in 1948 vluchtten voor de oorlog of werden verdreven uit Israël (ongeveer 750.000) mochten slechts op beperkte schaal terugkeren naar hun vroegere woning en land. Door de Zesdaagse Oorlog van 1967 werden nog eens een 200.000 Palestijnen verdreven. Extreemrechtse Joodse groeperingen vertolken het standpunt dat ook de resterende Palestijnen uit Israël en de Palestijnse gebieden zouden moeten vertrekken. Veel Palestijnen verblijven nog in vluchtelingenkampen in de buurlanden. Alleen in Jordanië kregen zij volledige burgerrechten. De overige landen van het Midden-Oosten geven de Palestijnen niet de volledige burgerrechten. In Libanon hebben Palestijnen bijvoorbeeld geen actief en passief kiesrecht.

Zwarte bevolking Vanaf de zevende eeuw werden mensen uit Kenia, Tanzania, Soedan en Ethiopië als slaaf verkocht in het Midden-Oosten. In Irak komt de Free Iraqis Movement op voor de rechten van een klein miljoen zwarte Irakezen. Ze namen er in 2009 deel aan de verkiezingen. De meeste zwarte Irakezen behoren tot de laagste sociale klasse in het land.

Zie ook Arabische slavenhandel

Noten

Categorie:Racisme