, of , is een wagashi, die bestaat uit een kleine ronde mochi (kleefrijstcake) gevuld met zoete vulling, meestal anko, gezoete rode bonenpasta gemaakt van azukibonen. Daifuku is een zeer populaire wagashi in Japan en wordt vaak geserveerd met matcha (groene thee). Binnen de wagashi valt de daifuku onder de namagashi, die een vochtgehalte van 30% of meer hebben. miniatuur|190x190px| Daifuku (standaard versie) |alt= Daifuku is er in vele varianten. De meest voorkomende is witte, lichtgroene of lichtroze gekleurde mochi gevuld met anko. Deze zijn ongeveer 4 cm in diameter. Bijna alle daifuku zijn bedekt met een fijne laag rijstmeel (rijstzetmeel), maïszetmeel of aardappelzetmeel om te voorkomen dat ze aan elkaar of aan de vingers blijven plakken. Hoewel mochitsuki de traditionele methode is om mochi en daifuku te maken, kunnen ze ook in de magnetron worden gekookt.
Geschiedenis Uzumomochi stamt uit de vroege Edoperiode. Daifuku heette oorspronkelijk vanwege de aard van de vulling. Later werd de naam veranderd in . Omdat de uitspraken van en in het Japans hetzelfde zijn, werd de naam verder veranderd in , een geluksbrenger. Tegen het einde van de 18e eeuw won daifuku aan populariteit en mensen begonnen ze geroosterd te eten. Ze werden ook gebruikt als geschenken bij ceremoniële gelegenheden en feestdagen.
Variaties miniatuur|190x190px| Mame daifuku miniatuur|190x190px| Yomogi daifuku miniatuur|190x190px|Ichigo daifuku De meest populaire vulling van de daifuku is anko, een zoete, rode azukibonenpasta. Sommige versies bevatten hele stukken fruit, fruitmengsels of gemalen meloenpasta. Vaak zijn ze bedekt met een topping van kinako (geroosterde soyameel), suiker of cacaopoeder.
Een versie gemaakt met , mochi op smaak gebracht met wijde alsem (yomogi). De vulling is meestal anko.
Een versie waarbij azukibonen of sojabonen worden gemengd in mochi en/of anko.
Een versie die ongezoete anko-vulling bevat; het heeft een milde zoute smaak.
Een versie gemaakt met die is gemengd met vossenstaartgierst.
De meest traditionele versie met aardbeien en zoete vulling, meestal anko, in een kleine ronde mochi. Ook andere crèmes dan anko worden gebruikt voor de zoete vulling en veel regio's hebben zo hun lokale specialiteit. Omdat het aardbei bevat, wordt het meestal in de lente gegeten. Het is uitgevonden in de jaren 80. Veel banketbakkers beweren de lekkernij uit te hebben gevonden, dus de exacte oorsprong is onbekend.
Een versie die een vulling van gezoete ume (うめ, Japanse abrikoos) bevat.
Een versie met zoete vulling met koffiesmaak.
Een versie die gevuld is met gepureerde, gezoete kastanjes (Mont Blanc-crème).
Een versie met crème caramel (プ リ ン) vulling.
Zie ook Mochi, Japanse kleefrijstcakejes Wagashi, algemene term voor Japanse delicatessen Vergelijkbaar voedsel in andere landen:
Tteok, Koreaanse kleefrijstcake Lo mai chi, Chinese kleefrijstcake Bánh giầy Jian dui Sapin sapin
Referenties
Categorie:Wagashi Categorie:Japanse keuken Categorie:Rijstgerecht Categorie:Gerecht met peulvruchten