Het Werelderfgoed in Indonesië bestaat uit tien erfgoedlocaties. Indonesisch erfgoed werd voor het eerst in de werelderfgoedlijst opgenomen tijdens de vijftiende zitting van het Werelderfgoedcomité die in 1991 plaatsvond in Carthago, Tunesië. Tijdens deze zitting werden vier Indonesische erfgoedlocaties toegevoegd: de tempelcomplexen van Borobudur en Prambanan, evenals de nationale parken Komodo en Ujung Kulon. De overige vijf erfgoedlocaties volgden in 1996, 1999, 2004, 2012, 2019 en 2023.
De selectie van werelderfgoed is gebaseerd op tien criteria: zes ervan zijn van toepassing op cultuurerfgoed (i-vi) en vier op natuurerfgoed (vii-x). Sommige erfgoedlocaties, aangeduid als "gemengd," bestaan zowel uit cultuur- als natuurerfgoed. Indonesië bezit vijf objecten met cultuurerfgoed, vier objecten met natuurerfgoed en geen gemengde objecten.
Het Werelderfgoedcomité kan een werelderfgoed als bedreigd aanmerken naar aanleiding van "omstandigheden die bedreigend zijn voor de wezenlijke kenmerken waarom een erfgoed werd ingeschreven op de werelderfgoedlijst". In Indonesië werd het Tropisch regenwoud van Sumatra in 2011 tot bedreigd werelderfgoed verklaard.
Werelderfgoed in Indonesië Onderstaande tabel bevat de volgende informatie per erfgoed: Naam: zoals ingeschreven door het Werelderfgoedcomité Locatie: provincie(s) waar het erfgoed zich bevindt en de coördinaten
UNESCO-data: type erfgoed, inschrijvingscriteria (i t/m vi zijn cultureel erfgoed, en vii t/m x zijn natuurerfgoed) en het referentienummer van het erfgoed Jaar: jaar van inschrijving in de werelderfgoedlijst Beschrijving: beknopte beschrijving van het erfgoed en de redenen voor classificatie als bedreigd werelderfgoed, indien van toepassing
Naam Afbeelding Locatie UNESCO-data Oppervl.(ha) Jaar Beschrijving Bron Tempelcomplex van Borobudur 150x150px|alt=A terraced pyramid like structure with a stupa on top. Cultureel:(i), (ii), (vi); #592 1991 Dit werelderfgoed omvat naast Borobudur ook Candi Mendut en Candi Pawon. De Borobudur is een beroemde boeddhistische tempel in centraal-Java die dateert uit de 8e en 9e eeuw. Het is in drie lagen gebouwd: een piramidale basis met vijf concentrische vierkante terrassen, een kegelvormige romp met drie cirkelvormige platforms, en bovenaan een monumentale stoepa. De muren en balustrades zijn versierd met fijn gebeeldhouwde bas-reliëfs met een totale oppervlakte van 2500 m². Rondom de cirkelvormige platforms bevinden zich 72 opengewerkte stoepa's, elk met een standbeeld van Boeddha. Het monument werd in de jaren zeventig met hulp van UNESCO gerestaureerd. Cultuurlandschap van Bali: het Soebak-systeem als manifestatie van de Tri Hata Karana filosofie 150x150px Cultureel:(ii), (iii), (v), (vi); #1194rev 19.520 2012 Het cultuurlandschap van Bali bestaat uit vijf op terrassen aangelegde rijstvelden (sawahs) en bijbehorende watertempels die samen een oppervlakte 19.500 ha beslaan. De watertempels vormen het centrum van een coöperatief systeem van waterbeheer, soebak (subak) genoemd, dat bestaat uit een uit de 9e eeuw daterend stelsel van kanalen en stuwen voor de bevloeiing van de rijstvelden. De 18e-eeuwse tempel van Pura Taman Ayun, het grootste bouwwerk van dit type op het eiland, maakt ook deel uit van het cultuurlandschap. De subak vormt een weerspiegeling van het filosofische concept van de Tri Hita Karana, waarin de wereld van de geesten, de mensen en de natuur samenkomen. Deze filosofie, die is ontstaan uit een 2000 jaar durende culturele uitwisseling tussen Bali en India, heeft het landschap van Bali gevormd. Het subak-systeem van democratische en egalitaire landbouwpraktijken stelde de Balinesen in staat uit te groeien tot de meest productieve rijsttelers van de archipel. Nationaal park Komodo 150x150px Natuurlijk:(vii), (x); #609 219.322 1991 Het nationaal park omvat de vulkanische eilanden Komodo, Rinca, Padar en een aantal kleinere eilanden die het leefgebied vormen van de komodovaraan, een grote hagedis die een lengte van drie meter kan bereiken. De Komodo-eilanden maken ook deel uit van de Koraaldriehoek, een van de meest biodiverse zeegebieden op aarde. Nationaal park Lorentz 150x150px|alt=A rocky mountain ridge. Natuurlijk:(vii), (ix), (x); #955 2.350.000 1999 Het Nationaal park Lorentz (2,35 miljoen ha) is het grootste beschermde natuurgebied in Zuidoost-Azië en het enige ter wereld met een ononderbroken, intacte dwarsdoorsnede van besneeuwde bergtop tot tropisch marien milieu, inclusief een uitgestrekt drasland in de kuststrook. Omdat in dit gebied twee continentale platen elkaar ontmoeten, heeft het een complexe geologie met voortdurende bergvorming, evenals landschapsvormen die dateren uit de ijstijd. Het gebied bezit ook fossiele vindplaatsen die getuigen van de evolutie van het leven op Nieuw-Guinea, en tevens een uitzonderlijk hoge mate van endemie en biodiversiteit. Tempelcomplex van Prambanan 150x150px Cultureel:(i), (iv); #642 1991 Dit tempelcomplex werd in de 10e eeuw gebouwd en is het grootste aan Shiva gewijde complex in Indonesië. Midden op het bovenste concentrische vierkante platform van het complex bevinden zich drie tempels —versierd met bas-reliëfs die het Ramayana-epos uitbeelden— die gewijd zijn aan de drie grote hindoegodheden (Shiva, Vishnu en Brahma) en drie tempels gewijd aan de dieren die hen dienen. Sangiran, fossielenvindplaats van de vroege mens 150x150px|alt=Upper part of a petrified skull including some teeth. Cultureel:(iii), (vi); #593 5600 1996 Opgravingen in de jaren 1936 tot 1941 leidden tot de ontdekking van de eerste fossielen van mensachtigen in Sangiran. Later volgde de ontdekking van een vijftigtal fossielen van Meganthropus palaeo en Pithecanthropus erectus/Homo erectus, de helft van het totale aantal ontdekte fossielen van mensachtigen op wereldschaal. Sangiran werd gedurende de laatste anderhalf miljoen jaar bewoond door mensachtigen en wordt beschouwd als een van de belangrijkste fossielevindplaatsen om de menselijke evolutie te begrijpen. Tropisch regenwoud van Sumatra†150px Natuurlijk:(vii), (ix), (x); #1167 2.595.1242004 Dit natuurerfgoed strekt zich uit over een oppervlakte van 2,5 miljoen hectare en omvat drie natuurreservaten: Nationaal park Gunung Leuser, Nationaal park Kerinci Seblat en Nationaal park Bukit Barisan Selatan. Het gebied herbergt naar schatting 10.000 verschillende plantensoorten, waaronder 17 endemische geslachten, meer dan 200 soorten zoogdieren en ongeveer 580 vogelsoorten, waarvan er 465 resident en 21 endemisch zijn. Van de zoogdieren worden 22 Aziatische soorten niet elders in de archipel aangetroffen en zijn er 15 endemisch in Indonesië, waaronder de Sumatraanse orang-oetan. Sinds 2011 staat het vermeld als "bedreigd werelderfgoed" vanwege de aanhoudende wildstroperij, ontbossing door illegale houtkap en landbouwexpansie, en de plannen voor de aanleg van wegen door het regenwoud. Nationaal park Ujung Kulon 150x150px Natuurlijk:(vii), (x); #608 78.525 1991 Dit nationale park, gesitueerd in het uiterste zuidwesten van Java, omvat het schiereiland Ujung Kulon, verschillende nabijgelegen eilanden en het natuurreservaat Krakatau. Naast haar natuurlijke schoonheid en geologische waarde –met name voor de studie van vulkanen– bevat het park het grootste overgebleven laaglandregenwoud op Java. Het gebied herbergt verschillende bedreigde planten en dieren, waaronder de ernstig bedreigde Javaanse neushoorn. Ombilin kolenmijnerfgoed van Sawahlunto 150x150px|alt=Sawahlunto. Cultureel: (ii),(iv); #1610 268 2019 De ombilinmijn is een steenkoolmijn in een ontoegankelijk deel van Sumatra, nabij de plaats Sawahlunto, die in 1892 in productie werd genomen door de koloniale overheid van het toenmalige Nederlands-Indië. Voor de winning en verwerking van het steenkool werd gebruik gemaakt van lokaal gerecruteerde arbeidskrachten, aangevuld met dwangarbeiders uit andere delen van de kolonie. Het erfgoed bestaat naast de mijn, uit het bijbehorende mijnstadje, de kolenopslagplaats in de Emmahaven en de spoorlijn die de mijn verbindt met de havenfaciliteiten en die samen een geïntegreerd systeem vormden voor de steenkoolexploitatie. De kosmologische as van Yogyakarta en bijbehorende historische monumenten 150x150px Cultureel: (ii),(iii); #1671 268 2023 Het historische centrum van Yogyakarta is een traditionele Javaanse stad, gesticht in 1756 als hoofdstad van het Sultanaat van Ngayogyakarta Hadiningrat. Kenmerkend is dat het stadscentrum is ontworpen op basis van de Javaanse kosmologie en filosofie, hetgeen zijn weerslag vond in de locatiekeuze en het stadsplan. De centrale as van Yogyakarta werd in de 18e eeuw gesticht door sultan Hamengkubuwono I en is sindsdien een centrum van bestuur en Javaanse culturele tradities gebleven. De zes kilometer lange noord-zuidas van Yogyakarta, die de berg Merapi symbolisch verbindt met de Indische Oceaan, wordt gevormd door belangrijke culturele monumenten die door rituelen met elkaar zijn verbonden en heeft de Kraton (paleis) vam de Sultan als middelpunt. Het erfgoed belichaamt belangrijke overtuigingen over de kosmos in de Javaanse cultuur. Deze locatie stond eerder op de voorlopige lijst als historisch stadscentrum van Yogyakarta in 2017, onder criteria i, ii en vi.
Voorlopige nominatielijst Behalve erfgoed dat is ingeschreven op de werelderfgoedlijst, kunnen lidstaten een voorlopige lijst opstellen met erfgoed waarvan nominatie wordt overwogen. De nominaties voor de werelderfgoedlijst worden alleen in aanmerking genomen als deze eerst zijn vermeld in deze voorlopige lijst. In april 2025 waren eenentwintig objecten opgenomen in de voorlopige nominatielijst van Indonesië.