Willem (Wim) de Vreng (Amsterdam, 18 juni 1930Gezinskaart uit het Amsterdams archief – bij VinkeveenDromen van goud, De Volkskrant (15 juli 2006), 25 september 1980Overlijdensadvertentie) was een Nederlands zwemmer. Hij behoorde medio jaren 50 tot de zwemtop, maar staat vooral bekend om zijn mislukte poging mee te doen aan de Olympische Spelen.
Biografie De Vreng, een Amsterdammer, werd in 1947 voor het eerst opgemerkt toen zwemcoach Jan Stender trainingen ging geven in aanloop naar de eerste naoorlogse Europese zwemkampioenschappen. Hoewel uiteindelijk niet geselecteerd, zat hij wel in het groepje zwemmers dat hiervoor werd klaargestoomd.Gegadigden voor de zwemtraining, Het vrije volk : democratisch-socialistisch dagblad (15 februari 1947)Candidaten voor de Eur. zwemkampioenschappen, De Waarheid (17 februari 1947) In 1952 dook hij weer op toen hij voor het eerst ook de 100 meter vrije slag onder de minuut zwomWim de Vreng bleef onder de minuut, De Waarheid (10 november 1952) en gelijk, in de plaats van de verhinderde Joris Tjebbes, met het Nederlandse zwemteam mee mocht naar de Canarische eilanden voor wedstrijden.De Vreng vervangt Tjebbes, De Volkskrant (17 november 1952) Hij werd destijds door de sportjournalisten een 'nieuwe zwemontdekking' genoemd.Wim de Veng nu één minuut op de 100 m, Het vrije volk : democratisch-socialistisch dagblad (18 november 1952)
In 1953 won hij met zilver op de 100 meter zijn eerste nationale zwemmedaille. Zijn topjaar was echter 1954, toen hij Nederlandse records op de 100 meter, 200 meter en 400 meter vrije slag op zijn naam zette. Ook zwom hij in die jaren met de estafetteploeg enkele snelle tijden. De Vreng bemachtigde in 1955 de lang gehoopte Nederlandse titel, toen op de 400 meter. Hij leek echter te vroeg te hebben gepiekt, want hij mocht het jaar erop niet mee naar de Olympische Spelen in Melbourne. De Vreng liet het er alleen niet bij zitten en ging, met de eveneens afgewezen bokser Rikus Teters, op eigen initiatief naar Australië.De Vreng en Teters naar Australië, De Waarheid (3 juli 1956) De twee hoopten zo een grotere kans te maken alsnog deel te mogen nemenWim de Vreng: "Geef me nog enkele weken de tijd", De Telegraaf (18 oktober 1956), maar een paar dagen voor de Spelen besloot Nederland het hele team terug te trekken en het toernooi te boycotten. Teleurgesteld keerden de twee vrienden toen na maanden terug naar Nederland.De Vreng en Teters: terug als baardmannen, Het vrije volk : democratisch-socialistisch dagblad (4 maart 1957)
De Vreng was gehuwd en overleed op 50-jarige leeftijd, toen hij bij Vinkeveen verongelukte. Zijn weduwe hertrouwde in 1987.Trouwadvertentie
Erelijst Nederlands kampioen: 1955.
Trivia thumb|left|Waterskikampioene Juliana Drooge, vlak voor het ongeluk De Vreng redde in de zomer van 1960 de kersverse waterskikampioene Juliana Drooge, die gewond raakte toen ze bij een val tegen een springschans terechtkwam. De mensen in de volgboten raakten zo in paniek dat de oud-zwemmer, die toevallig aanwezig was, in het water sprong en Drooge op de kant hielp.Wim de Vreng redt waterski-kampioene, De Waarheid (11 juli 1960)
Drooge hield aan het ongeluk een gecompliceerde armbreuk en beenwonden over.
Wielrenner Frans de Vreng was zijn oom.Frans de VRENG, Slogblog Wielerblog (geraadpleegd op 21 december 2019)
Categorie:Nederlands zwemmer