Chlorella vulgaris is een eencellige groenalg (Chlorophyta) uit de familie Chlorellaceae en het geslacht Chlorella. C. vulgaris is ontdekt en in 1890 geldig beschreven door de Nederlandse microbioloog Martinus Willem Beijerinck.Beijerinck, M. W. (1890). Culturversuche mit Zoochlorellen, Lichenengonidien und anderen niederen Algen. Bot. Zeitung, 48, 781-785.
Economisch belang Deze soort kan onder andere kan worden gebruikt als biobrandstof of als voedingssupplement.In het begin van de jaren 1990 hebben Duitse wetenschappers ontdekt dat er veel eiwitten in C. vulgaris aanwezig zijn.Safi, C., Zebib, B., Merah, O., Pontalier, P. Y., & Vaca-Garcia, C. (2014). Morphology, composition, production, processing and applications of Chlorella vulgaris: A review. Renewable & Sustainable Energy Reviews, 35, 265-278. doi: 10.1016/j.rser.2014.04.007 Productie De jaarlijkse wereldwijde productie van verscheidene soorten van het geslacht Clorella in 2009 bedroeg 2000 ton (drooggewicht), vooral geproduceerd door Duitsland, Japan en Taiwan. C. vulgaris is bij uitstek geschikt voor productie door zijn resistentie tegen ruige omstandigheden. Onder goede omstandigheden zal het eiwitgehalte stijgen.Chisti, Y. (2007). Biodiesel from microalgae. Biotechnol Adv, 25(3), 294-306. doi:10.1016/j.biotechadv.2007.02.001 Er zijn verscheidene groeimethodes die de autotrofe, heterotrofe en mixotrofe eigenschappen van C. vulgaris gebruiken. Meestal wordt de biomassa geoogst door centrifugatie, omdat deze methode erg efficiënt is. Toepassingen C. vulgaris zal in de toekomst gebruikt kunnen worden als biobrandstof. Het is een goed alternatief voor andere biobrandstoffen die op het moment worden gebruikt, zoals soja en koolzaad.Singh, A., Nigam, P. S., & Murphy, J. D. (2011). Renewable fuels from algae: An answer to debatable land based fuels. Bioresource Technology, 102(1), 10-16. doi: 10.1016/j.biortech.2010.06.032 Dit komt doordat het kweken van algen over het algemeen compacter is. C. vulgaris maakt daarnaast ook veel vetten aan, meer dan de hedendaagse biobrandstoffen. Ook kan C. vulgaris worden gebruikt als voedsel. Het aandeel van eiwitten van het drooggewicht van C. vulgaris varieert tussen de 42 en de 58%.Becker, E. W. (1994). Microalgae: biotechnology and microbiology (Vol. 10): Cambridge University Press.Morris, H. J., Almarales, A., Carrillo, O., & Bermúdez, R. C. (2008). Utilisation of Chlorella vulgaris cell biomass for the production of enzymatic protein hydrolysates. Bioresource Technology, 99(16), 7723-7729.Safi, C., Charton, M., Pignolet, O., Silvestre, F., Vaca-Garcia, C., & Pontalier, P.-Y. (2013). Influence of microalgae cell wall characteristics on protein extractability and determination of nitrogen-to-protein conversion factors. Journal of applied phycology, 25(2), 523-529.Servaites, J. C., Faeth, J. L., & Sidhu, S. S. (2012). A dye binding method for measurement of total protein in microalgae. Analytical biochemistry, 421(1), 75-80.Seyfabadi, J., Ramezanpour, Z., & Khoeyi, Z. A. (2011). Protein, fatty acid, and pigment content of Chlorella vulgaris under different light regimes. Journal of applied phycology, 23(4), 721-726. Deze eiwitten zijn ook van goede voedingskwaliteit. De algen produceren daarnaast ook vetten en koolhydraten, en enkele pigmenten.Gonzalez, L. E., & Bashan, Y. (2000). Increased growth of the microalga chlorella vulgariswhen coimmobilized and cocultured in alginate beads with the plant-growth-promoting bacterium Azospirillum brasilense. Applied and Environmental Microbiology, 66(4), 1527-1531.
Referenties
Categorie:Eetbare alg Categorie:Biobrandstof