Ebony and Ivory is een nummer uit 1982 van de Britse muzikant Paul McCartney en de Amerikaanse zanger Stevie Wonder. Het werd op 29 maart van dat jaar uitgebracht als de eerste single van McCartneys derde soloalbum Tug of War. De tekst gebruikt de zwarte en witte toetsen van een piano als metafoor voor raciale harmonie.

De single bereikte de eerste plaats in de hitlijsten van onder meer het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten, en behoorde in de VS tot de bestverkochte singles van 1982.

Tijdens de apartheidsperiode werd het nummer door de South African Broadcasting Corporation van de radio geweerd. Dit gebeurde nadat Stevie Wonder tijdens de 57ste Oscaruitreiking in maart 1985 zijn Academy Award voor het nummer I Just Called to Say I Love You opdroeg aan Nelson Mandela. Als reactie hierop bande de Zuid-Afrikaanse staatsomroep tijdelijk alle muziek van Wonder van de nationale radio en televisie.

McCartney en Wonder begonnen opnames voor het nummer in Montserrat in 1981. Het was de eerste keer dat McCartney een duet uitbracht met een andere grote artiest. Het was tevens een voorbode voor zijn samenwerkingen met Michael Jackson in de verdere jaren 80. Het nummer verschijnt ook op twee compilatiealbums van McCartney, All the Best! (1987) en Pure McCartney (2016), en de versie met twee discs van Wonders The Definitive Collection (2002). In 2013 rangschikte Billboard het als de 69ste grootste hit aller tijden op de Billboard Hot 100.

Achtergrond McCartney schreef "Ebony and Ivory" op zijn boerderij in Schotland in 1978. Hij repeteerde het nummer voor het eerst met zijn band Wings in 1979. Het lied gebruikt de ebbenhouten (zwarte) en ivoren (witte) toetsen van een piano als metafoor voor integratie en raciale harmonie. De titel is geïnspireerd door McCartney die de Britse komiek Spike Milligan hoorde zeggen: "Zwarte noten, witte noten, je moet ze allebei bespelen om harmonie te maken, mensen!" Het is een stijlfiguur die echter ouder is. Het werd in de jaren 1920 populair gemaakt door James Aggrey, een Ghanese leraar en missionaris, wat zorgde voor de titel van het pan-Afrikaanse tijdschrift The Keys. Al was de stijlfiguur minstens sinds de jaren 1840 reeds in gebruik.

Toen hij het nummer schreef, stelde McCartney zich voor dat hij het samen met een zwarte mannelijke zanger zou zingen. Hij nam het samen met Wonder op in de AIR Studios van George Martin op Montserrat tijdens opnamesessies die plaatsvonden van 27 februari tot 2 maart 1981. Vervolgens voegde McCartney in de AIR Studios in Londen extra opnames toe aan het nummer. Vanwege botsende werkschema’s namen McCartney en Wonder hun delen voor de videoclip van het nummer afzonderlijk op.

Er werd ook een videoclip gemaakt voor de soloversie, waarin McCartney piano speelt met een felle schijnwerper en zwarte mannen in de gevangenis te zien zijn, van wie er één door het nummer wordt opgevrolijkt. Hij danst en luistert ernaar, zowel in de gevangenis als in de studio. Deze versie werd geregisseerd door Barry Myers op 11 februari 1982. Op diezelfde dag filmde McCartney een promotie-interview voor het album Tug of War.

De B-kant van de single, Rainclouds, werd geschreven door McCartney en Denny Laine, hoewel op vroege persingen van de single het lied alleen aan McCartney werd toegeschreven. Volgens auteurs Chip Madinger en Mark Easter is Rainclouds "misschien wel het meest berucht" als het nummer waar McCartney aan werkte op 9 december 1980, direct nadat hij hoorde dat John Lennon in New York was doodgeschoten. Toen hij die avond de AIR Studios in Londen verliet en naar een reactie op de moord werd gevraagd door een televisiejournalist, antwoordde hij "Wat een gedoe, niet?". De beelden gingen de wereld rond en McCartneys schijnbare nonchalance, hoewel hij hiermee zijn emotionele shock maskeerde, leverde hem veel kritiek op van de pers.

Release en hitlijsten De single werd op 29 maart 1982 zowel in het Verenigd Koninkrijk als de Verenigde Staten uitgebracht. Het was de eerste keer in McCartneys solocarrière dat hij een duet zong met een andere grote muziekster. McCartney en Wonder zorgden in zeker mate voor een trend, aangezien artiesten vaker duetten opnamen doorheen de jaren 80, zeker binnen de mainstream Britse popmuziek.

De single stond zeven weken lang op nummer één in de Billboard Hot 100 in de VS en het was er de vierde grootste hit van 1982. Het commerciële succes werd mede mogelijk gemaakt door de videoclip, aangezien MTV het jaar ervoor werd gelanceerd. Het lied stond ook op nummer één in het VK en stond drie weken bovenaan de Irish Singles Chart.

In de VS stond de single het langst bovenaan de hitlijst van alle nummers die McCartney na zijn carrière binnen The Beatles had uitgebracht? Het was tevens de op één na langste single bovenaan de hitlijst in zijn volledige carrière (na Hey Jude van The Beatles). Voor Wonder was het zijn langstlopende nummer-één-hit, hij werd hierdoor ook de eerste soloartiest in de VS die een nummer-één-hit behaalde gedurende drie opeenvolgende decennia. Het was eveneens de eerste keer dat een single van een Beatleslid in de R&B-hitlijst van Billboard terechtkwam. Het was McCartneys 28e nummer dat de eerste plaats van de Billboard Hot 100 bereikte.

In 2008 stond Ebony and Ivory op nummer 59 in de Billboard Hot 100-lijst van de beste nummers aller tijden. Het stond op de 69e plaats op een gelijkaardige lijst die in 2013 door hetzelfde tijdschrift werd gepubliceerd.

Kritische ontvangst en nalatenschap Record World zei dat het "een mooie popmelodie en een meezingbare hook heeft in het refrein"

Sommige critici hebben het nummer als "overdreven sentimenteel" bestempeld. De vaakst voorkomende reactie twintig jaar later was volgens Madinger en Easter dat het lied "het begin van het einde van Mccartneys artistieke geloofwaardigheid" betekende. Ze voegen eraan toe dat, hoewel het nummer in de smaak viel bij luisteraars die normaal gezien nooit een plaat van Mccartney zouden hebben gekocht, het "snel zijn aantrekkingskracht verloor" en het werd gezien als een poging om op middelbare leeftijd muzikaal relevant te blijven, zeker omdat hij al snel duetten met Michael Jackson begon op te nemen.

In 2007 stemden de luisteraars van BBC 6 Music Ebony and Ivory tot het slechtste duet aller tijden. Twee jaar later noemde het tijdschrift Blender het het tiende slechtste nummer aller tijden. In 2010 schreef biograaf Howard Sounes dat, hoewel velen het nummer "irritant simplistisch" beschouwen, het "de onontkoombare kracht van McCartneys allerbeste nummers" bevat en het een "enorme hit" was.

Ebony and Ivory werd tijdens de apartheid in Zuid-Afrika verboden door de South African Broadcasting Corporation. Het werd hiermee het enige nummer van McCartney uit zijn solocarrière dat een verbod van die aard kreeg. De officiële reden gegeven voor het verbod is het feit dat Wonder zijn Oscar voor beste originele nummer in 1984 aanvaarde "in naam van Nelson Mandela".

Een deel van een zin uit de tekst van het lied zorgde voor de titel van Keyboard, Oh Lord! Why Don't We?, een album uit 2005 van de Noorse stonerrockband Thulsa Doom.

Verbeeldingen op scherm Het nummer en de videoclip werden geparodieerd in een sketch van Saturday Night Live uit 1982, waarin Eddie Murphy Wonder speelde en Joe Piscopo, als Frank Sinatra, de rol van McCartney op zich nam. In de sketch bekritiseert Sinatra de metafoor van ebony and ivory voor rassengelijkheid (die door veel critici als te simplistisch en zelfs beledigend werd beschouwd) omdat deze "te kunstzinnig voor het publiek is - capisce?". Na een korte uitwisseling voeren de twee het nummer uit met directere en aanstootgevendere teksten ("Je bent zwart en ik ben wit / Het leven is een Eskimo Pie, laten we een hap nemen!").

Het nummer en de videoclip werden geparodieerd in een reclamespot voor het seizoen van 2008 van de serie Psych. De aflevering The Big Fix in het 25e seizoen van South Park bevat een parodie op het nummer met de titel "Black Puppy, White Puppy". Dan Caffrey van The A.V. Club suggereert dat McCartney mogelijk een verzoek van producenten Trey Parker en Matt Stone om het nummer in de aflevering op te nemen heeft afgewezen, waardoor de parodie noodzakelijk werd.

Tracklijsten

7-inch single (R 6054)

Ebony and Ivory - 3:41 Rainclouds - 3:47

12-inch single (12R 6054)

Ebony and Ivory - 3:41 Rainclouds - 3:47 Ebony and Ivory (soloversie) - 3:41

Personeel Ebony and Ivory

Paul McCartney - zang, basgitaar, akoestische gitaar, piano, synthesizers, vocoder, percussie, achtergrondzang Stevie Wonder - zang, elektrische piano, synthesizers, drums, Linn LM-1, percussie, achtergrondzang

Rainclouds

Paul McCartney - zang, Spaanse gitaar, basdrum Linda McCartney, Denny Laine, Eric Stewart – achtergrondzang Paddy Moloney - Uilleann pipes

Hitnoteringen Vlaamse Ultratop 50 Singles Hitnotering: 24-04-1982 t/m 03-07-1982Week1234567891011Nummer135322247112027uit

Nederlandse Top 40 Hitnotering: 10-04-1982 t/m 05-06-1982Week123456789Nummer2211543361323uit

Nationale Hitparade Hitnotering: 10-04-1982 t/m 05-06-1982Week123456789Nummer28105436132743uit

NPO Radio 2 Top 2000

Categorie:Nummer van Paul McCartney Categorie:Nummer van Stevie Wonder Categorie:Single uit 1982