thumb|200px|Léon Verhaeghe de Naeyer Jhr. Léon François Verhaeghe de Naeyer (Gent, 11 februari 1839 – Grez-Doiceau, 24 september 1906) was een Belgische diplomaat en provinciegouverneur.
Biografie Familie Jhr. Léon Verhaeghe was de oudste zoon van Constant Verhaeghe de Naeyer, bankier, volksvertegenwoordiger en senator, en Eugénie-Clémence van Rullen. Het suffix 'de Naeyer' was aan de familienaam toegevoegd toen de vader van Constant, François Verhaeghe, huwde met Isabelle de Naeyer.
In 1860 werden vader Constant Verhaeghe de Naeyer en zijn nakomelingen in de adel opgenomen.
Hij trouwde in 1875 in Constantinopel met Sévastie Photiades (1856-1896). Hij hertrouwde in 1899 in Graven met gravin Louise du Monceau de Bergendal (1865-1920). Beide huwelijken bleven kinderloos.
Loopbaan Verhaeghe de Naeyer studeerde in 1855 af aan het Lycée Louis-le-Grand in Parijs en schreef zich datzelfde jaar in aan de rechtsfaculteit van de Rijksuniversiteit Gent. Ter gelegenheid van het bezoek in 1860 van koning Leopold I aan de universiteit, hield Léon er een toespraak. In 1860 behaalde hij cum laude het diploma van doctor in de rechten en in 1862 na zijn stage aan het hof van beroep te Gent werd hij in 1865 advocaat. Datzelfde jaar slaagde hij eveneens met grootste onderscheiding in het diplomatiek examen.
Hij werd attaché op de centrale administratie (1866), secretaris op de centrale administratie (1866), in Rome (1867), op de centrale administratie (1869) en in Florence (1870), Constantinopel (1870), Lissabon (1875), Madrid (1877) en Constantinopel (1877), en ambassaderaad in Constantinopel (1879).
In 1878 was in België de eerste schoolstrijd losgebarsten en Frère-Orban die de liberale regering van 1878 leidde had behoefte aan gelijkgezinde diplomaten als gouverneur van de overwegend katholieke provinciebesturen, dus benoemde men op 6 oktober 1879 Verhaeghe de Naeyer tot gouverneur van Oost-Vlaanderen. Toen in 1884 de nationale verkiezingen negatief uitvielen voor de liberalen, nam hij ontslag als gouverneur.
Van 1884 tot 1888 was hij minister-resident in Peking. In 1888 promoveerde hij tot buitengewoon gezant en gevolmachtigd minister. Zijn echtgenote werd er echter echter zwaar ziek ten gevolge van het slechte klimaat en Verhaeghe de Naeyer vroeg en kreeg zijn overplaatsing en vertrok in 1890 uit Peking. Na zijn aankomst hier, overleed zijn echtgenote in in Parijs.
Hij werd vervolgens buitengewoon gezant en gevolmachtigd minister in Lissabon (1891), Madrid (1895) en Rome (1903), waar hij bleef tot 1906.
Eretekens : Commandeur Leopoldsorde Burgerlijk Kruis 1ste Klasse : Regeringsmedaille van Koning Leopold II : Grootkruis Orde van Onze Lieve Vrouwe van Villa Viçosa : Orde van de Italiaanse Kroon : Grootofficier Orde van de Dubbele Draak (China) : Orde van Karel III : Commandeur Orde van het Huis van Osman : Orde van Mejidie : Orde van Sint-Gregorius de Grote : Orde van de Verlosser : Kroningsmedaille van Alfons XIII van Spanje
Literatuur Gaston BRAIVE en Istvan MONDOVITS, 'Le corps diplomatique et consulaire belge en Italie (1830-1914)', vol. 3, in Risorgimento. Bulletin semestriel publié par le comité belge de ristituto per la Storia del Risorgimento italiano 13, nr. 1, 1970, 90-91.
Categorie:Belgisch diplomaat Categorie:Gouverneur van Oost-Vlaanderen Categorie:Belgische adel in de 19e eeuw