Guy Weizman (1973) is een theaterregisseur en artistiek leider, bekend om zijn interdisciplinaire voorstellingen waarin dans, muziek, theater en beeldende kunst worden samengebracht om hedendaagse thema’s te onderzoeken.
Weizman begon zijn carrière met optredens bij Europese gezelschappen zoals Ultima Vez onder leiding van Wim Vandekeybus, L’Anònima Imperial onder leiding van Juan Carlos Garcia en Galili Dance, geleid door Itzik Galili. In 2002 richtte hij samen met Roni Haver het internationale dansgezelschap Club Guy & Roni op in Groningen, waar hij sindsdien artistiek leider is. Het gezelschap tourt wereldwijd en werkt samen met kunstenaars uit uiteenlopende disciplines, waaronder film, wetenschap en mode, om prikkelende werken te creëren die het publiek confronteren en inspireren.
Van 2010 tot 2014 was Weizman artist in residence bij het Staatstheater in Oldenburg, Duitsland. Vanaf 2014 volgde een residentie bij het Staatstheater in Mainz, waar hij onder meer producties als My Private Odyssey regisseerde. Daarnaast werkte hij samen met instellingen zoals het Tsekh Contemporary Dance Centre in Moskou (sinds 2011), GöteborgsOperans Danskompani in Zweden, Schauspiel Köln in Duitsland en Carte Blanche in Noorwegen. Zijn werk werd gepresenteerd op festivals als het Grec Festival in Barcelona, Jacob’s Pillow in de Verenigde Staten en het Oerol Festival in Nederland.
In 2017 werd Weizman benoemd tot algemeen en artistiek directeur van NITE (voorheen Noord Nederlands Toneel), een toonaangevend Nederlands theatergezelschap, terwijl hij zijn artistieke leiding bij Club Guy & Roni bleef voortzetten. Beide organisaties werken intensief samen aan hybride producties. Tot zijn belangrijkste werken behoren Midnight Rising (2010), dat in Nederland werd bekroond met de Zwaan voor beste choreografie, en L’Histoire du Soldat (2012), dat in Rusland de Golden Mask ontving voor choreografie. Andere veelgeprezen producties zijn Mechanical Ecstasy (met HIIIT), Phobia, Happiness en Carrousel (met kAOS van Het Muziek). In 2013 ontving hij de Groninger Cultuurprijs voor zijn bijdrage aan de kunsten.
Artistieke loopbaan Weizman breidde zijn carrière uit over heel Europa en danste bij het Tolada Dance Company in Berlijn, L’Anònima Imperial in Barcelona onder leiding van Juan Carlos García, Ultima Vez onder Wim Vandekeybus en Galili Dance in Groningen onder leiding van Itzik Galili.
Deze ervaringen boden Weizman al vroeg kennismaking met interdisciplinair werken, doordat hij samenwerkte binnen gezelschappen die dans combineerden met theater, muziek en visuele elementen. Deze fase markeerde zijn overgang van uitvoerend danser naar opkomend choreograaf, waarbij hij invloeden opnam uit uiteenlopende Europese esthetieken die zijn latere artistieke benadering sterk hebben gevormd.
Oprichting van Club Guy & Roni In 2002 richtten Guy Weizman en Roni Haver (geboren in 1972) samen Club Guy & Roni op in Groningen, Nederland. Dit betekende een cruciale verschuiving naar gezamenlijk artistiek ondernemerschap, na hun individuele carrières als dansers. Het gezelschap ontstond vanuit hun gedeelde visie om interdisciplinaire voorstellingen te maken waarin hedendaagse dans wordt vermengd met theaterelementen, voortbouwend op Weizmans eerdere ervaring bij onder meer de Batsheva Dance Company.
Vanaf het begin legde Club Guy & Roni de nadruk op explosief, eigenzinnig danstheater waarin acteren, tekst, muziek en film worden geïntegreerd om actuele thema’s te onderzoeken. Daarbij werkt het gezelschap vaak met een internationaal ensemble van acteurs, dansers en musici die optreden met live, speciaal gecomponeerde muziek. Deze benadering leidde tot zogenoemde ‘totaaltheater’-ervaringen, gekenmerkt door precieze en fysiek veeleisende choreografieën onder leiding van Haver, waarin performers zich bewegen in radarachtige ruimtelijke patronen en waarin musici, zoals percussionisten, ook zichtbaar op het toneel bijdragen.
Vroege producties die deze stijl belichaamden zijn onder andere Language of Walls (2003), een avondvullend werk voor zes dansers dat thema’s als isolatie en communicatie onderzocht via gelaagde beweging en geluid; Myrrh and Cinnamon (2004), met sensuele, narratief gedreven scènes waarin dans en drama samenkomen; en Poetic Disasters (2008), een samenwerking met componist Heiner Goebbels waarin viool en elektronische elementen chaotische, poëtische vertellingen in beweging opriepen. Deze werken vestigden de reputatie van het gezelschap als maker van fysiek intense, immersieve voorstellingen die de grenzen van traditionele dans overstijgen.
Directeurschap bij NITE Op 1 januari 2017 werd Guy Weizman benoemd tot algemeen en artistiek directeur van het Noord Nederlands Toneel (NNT) in Groningen, terwijl hij zijn leiderschap van het internationale dansgezelschap Club Guy & Roni, dat hij in 2002 mede oprichtte, voortzette. Deze benoeming markeerde het begin van een intensieve integratie tussen beide organisaties, waarbij Weizman vanuit Theater de Machinefabriek leiding gaf en samenwerkingen stimuleerde die hun artistieke visies samenbrachten.
Onder Weizmans leiding onderging het ensemble een ingrijpende herstructurering, die begin 2023 resulteerde in een naamsverandering naar NITE — National Interdisciplinary Theatre Ensemble. Deze verandering weerspiegelde een verschuiving naar een gezamenlijke identiteit die traditionele theatergrenzen overstijgt, waarbij alle producties van het NNT vanaf 1 mei 2023 onder de naam NITE werden samengebracht. De rebranding benadrukte NITE’s rol als dynamisch platform voor interdisciplinair werk en bouwde voort op de kracht van de fusie om een nationaal ensemble te vormen dat zich richt op vernieuwende, grensverleggende voorstellingen.
Weizmans leiderschap bij NITE richt zich op grootschalige producties waarin dans, theater en muziek naadloos worden geïntegreerd, vaak in samenwerking met partners als Het Muziek en HIIIT om totale theaterervaringen te creëren. Deze producties benadrukken een manifestgedreven benadering van multidisciplinariteit, diversiteit en urgentie binnen de hedendaagse podiumkunsten, waarin lichamelijkheid, tekst en multimedia naast elkaar bestaan zonder dat één element domineert. In maart 2023 werd Weizman benoemd tot lid van de Akademie van Kunsten van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, als erkenning voor zijn bijdrage aan de kunsten. Daarnaast is hij kernlid van de Sociaal Creatieve Raad, een initiatief dat creatieve expertise inzet voor maatschappelijke vraagstukken.
Werken Oorspronkelijke producties
Guy Weizman heeft sinds 2009, in samenwerking met Roni Haver, onder de vlag van Club Guy & Roni een reeks oorspronkelijke producties gecreëerd. Deze producties kenmerken zich door interdisciplinair danstheater waarin live muziek, multimedia-elementen en fysieke performance worden geïntegreerd om hedendaagse thema’s te onderzoeken, zoals menselijke relaties, maatschappelijke druk en existentiële worstelingen. De voorstellingen bevatten vaak explosieve choreografieën, diverse ensembles en nieuw gecomponeerde muziek, waarbij dans, theater en muziek samensmelten om onderwerpen als liefde, jaloezie en veerkracht in het moderne leven te belichten.
De productie Heelhuids & Halsoverkop (2009), een coproductie met het Noord Nederlands Toneel (NNT), markeerde een vroeg interdisciplinair experiment waarin invloeden uit de countrymuziek werden gecombineerd met dans en theater om culturele en persoonlijke omwentelingen te onderzoeken.
In 2013 verdiepte CRASH, eveneens een coproductie met NNT, zich in thema’s van botsing en chaos door middel van energieke fysieke expressie en multimediale projecties, als reflectie op maatschappelijke ontwrichting. In datzelfde jaar bracht L’Histoire du Soldat een bewerking van Stravinsky’s verhaal met live muziek en dans, die internationaal lof oogstte vanwege de samensmelting van klassieke elementen en een eigentijdse enscenering.
Weizmans werk My Private Odyssey (2014), ontwikkeld met tanzmainz, verbeeldde de metaforische reis van het leven via intieme duetten en elektronische klanklandschappen gecomponeerd door David Dramm, en benadrukte doorzettingsvermogen en creativiteit te midden van persoonlijke beproevingen. Mechanical Ecstasy (2015), in samenwerking met HIIIT, transformeerde percussiegedreven ritmes tot een tranceachtige feestatmosfeer en onderzocht extase en het vervagen van grenzen, met muziek van Jan-Bas Bollen en Thijs de Vlieger van NOISIA. In 2017 gebruikte Carrousel, Weizmans debuut als artistiek directeur van NITE en een coproductie met Het Muziek, het carrouselmotief om familiedynamieken en emotionele cycli te ontleden in een multimediale spektakelvoorstelling.
Latere producties zetten deze lijn voort. Salam (2018), een coproductie met NNT en Het Muziek, behandelde thema’s als jaloezie, spijt en vrede via bijbelse herinterpretaties en live orkestrale elementen, en leverde Weizman de Regieprijs op. LOVE (2019), in samenwerking met GöteborgsOperans Danskompani en HIIIT, gaf een humoristische kritiek op moderne romantiek en FOMO door middel van snelle, op apps geïnspireerde choreografie. Tijdens de pandemie onderzocht Before/After (2020) op intieme wijze de verstoringen in het alledaagse leven, waarbij tekst van Roland Schimmelpfennig werd verweven met dans om isolatie en aanpassing te verbeelden. In datzelfde jaar herinterpreteerde Swan Lake Tsjaikovski’s klassieker als een digitaal-fysieke hybride in samenwerking met HIIIT, met muziek van Alexandre Kordzaia en een focus op de vloeibaarheid van identiteit.
Recentere werken zijn onder meer The Underground (2022), een coproductie van NITE en HIIIT geïnspireerd op Dostojevski, die vervreemding in de onderwereld verbeeldde via rauw, geestig fysiek theater en composities van Brendan Faegre. Yara’s Wedding (2023), een interdisciplinair muzikaal project met NITE en Schauspiel Hannover, stelde privilege en perceptie ter discussie via ensemblegedreven vertellingen en liederen. Vooruitkijkend belooft Nachtwacht (2025), een coproductie van NITE, Club Guy & Roni, HIIIT, Het Muziek en NKK NXT, familierelaties te onderzoeken met een grote cast van 27 performers uit verschillende disciplines. In december 2025 ging HOPE in première als interdisciplinaire productie met NITE en het Thalia Theater Hamburg, waarin thema’s als macht, twijfel en waarheid centraal stonden binnen een internationale samenwerking. Ook in 2025 ging Bad Nature in wereldpremière, een coproductie met Australasian Dance Collective, Studio Boris Acket en HIIIT, waarin het ontstaan van levende, pulserende werelden werd verkend in een grensverleggende performance.
Doorheen al deze producties stimuleerde Weizman samenwerkingen met het percussie-ensemble HIIIT voor ritmische intensiteit, met Het Muziek voor orkestrale diepgang, en met componisten als Kordzaia en De Vlieger om immersieve soundscapes te creëren die de thematische lading van multimediale settings versterken. Deze werkwijze onderstreept zijn inzet voor empathische, grensverleggende voorstellingen die de veelzijdigheid van de menselijke ervaring weerspiegelen.
Gastwerken
De gastwerken van Guy Weizman omvatten een reeks opdrachten voor choreografie en regie bij internationale dansgezelschappen en theaters, waarin zijn kenmerkende stijl van explosieve, narratief gedreven beweging — vaak doordrenkt met theatrale elementen — duidelijk naar voren komt. Deze samenwerkingen benadrukken zijn internationale reikwijdte, met projecten in Europa en Rusland, en maken regelmatig gebruik van bewerkingen van literaire of klassieke bronnen om hedendaagse thema’s te verkennen. Een opvallend voorbeeld hiervan is zijn herinterpretatie van klassiekers zoals Igor Stravinsky’s L’Histoire du Soldat, waarin dans, muziek en vertelling op vernieuwende wijze worden samengebracht.