De Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1983 was de zesde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1983. De races werden verreden op 29 mei 1983 op de Salzburgring nabij Salzburg Algemeen De belangrijkste verandering van de Oostenrijkse Grand Prix werd eigenlijk nauwelijks opgemerkt: men was eindelijk van de races in eind-april/begin-mei afgestapt. Daardoor waren er voor het eerst sinds jaren geen problemen met sneeuwval. Dit keer moest echter de 250cc-race in twee manches worden verreden door de regen en werd de start van de 125cc-race vertraagd door een rijdersstaking. 500cc-klasse De trainingen Freddie Spencer stond lang op poleposition, maar toen Kenny Roberts zich kwaad maakte, verbeterde hij het baanrecord met twee seconden en de snelste ronde van Spencer met bijna een seconde. De eerste twee startrijen werden bezet door negen fabriekscoureurs. Vanaf de derde rij stonden de privérijders, maar het beloofde spannend te worden, want tussen Sergio Pellandini, Boet van Dulmen, Raymond Roche en Jack Middelburg zat slechts 0,7 seconde verschil. Cagiva was eindelijk terug op het circuit, met drie machines die allemaal het startnummer van Virginio Ferrari droegen. Dat was voor Jon Ekerold reden om ontbinding van zijn contract met Cagiva te vragen. Barry Sheene kreeg toch weer de beschikking over de 1982-fabrieks-Suzuki, maar verkoos zijn eigen productieracer, waarmee hij een seconde sneller was. Toni Mang trainde voor het eerst na zijn ski-ongeluk, maar was nog lang niet fit genoeg en reed slechts de 32e trainingstijd. De race Met Kenny Roberts op de eerste en Eddie Lawson op de derde startplaats stonden de fabrieks-Yamaha's er goed voor. Toch waren Ron Haslam en Takazumi Katayama als snelsten weg, maar Haslam viel al snel uit door een vastloper. Randy Mamola reed even aan de leiding, maar uiteindelijk gingen Roberts en Freddie Spencer er samen vandoor. Spencer begon echter terug te vallen en in de twaalfde ronde stopte hij in de pit. Lawson passeerde Mamola en reed zelfs de snelste ronde, maar hij kon zijn teamgenoot Roberts niet meer bereiken. Door het uitvallen van Spencer verkleinde Roberts zijn achterstand in het kampioenschap tot 6 punten. Uitslag 500cc-klasse Pos Coureur Merk Tijd Grid Ptn 1 Kenny Roberts Agostini-Marlboro-Yamaha 41"26'84 1 15 2 Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 41"32'88 3 12 3 Randy Mamola Heron-HB-Suzuki 41"44'00 4 10 4 Takazumi Katayama HRC-Honda 5 8 5 Franco Uncini Gallina-HB-Suzuki 9 6 6 Marc Fontan Sonauto-Gauloises-Yamaha 6 5 7 Marco Lucchinelli HRC-Honda 8 4 8 Jack Middelburg Honda 12 3 9 Sergio Pellandini Suzuki 10 2 10 Boet van Dulmen Suzuki 11 1 11 Gianni Pelletier Honda 12 Keith Huewen Suzuki 15 13 Barry Sheene Suzuki 14 14 Chris Guy Suzuki 15 Massimo Massimiani Honda 16 Philippe Coulon Suzuki 17 Peter Sjöström Suzuki 18 Ernst Gschwender Suzuki 19 Fabio Biliotti Honda 20 Steve Parrish Yamaha 21 Leandro Becheroni Suzuki 22 Alfons Ammerschlager Suzuki 23 Wolfgang von Muralt Suzuki 24 Josef Ragginger Suzuki 25 Walter Magliorati Suzuki 26 Virginio Ferrari Cagiva 16 27 Bent Slydal Suzuki 28 Borge Nielsen Suzuki 29 Franz Kaserer Suzuki Niet gefinished Coureur Merk Oorzaak Grid Freddie Spencer HRC-Honda Vastloper 2 Ron Haslam HRC-Honda Krukas 7 Raymond Roche Honda Vastloper Toni Mang Heron-HB-Suzuki OpgaveToni Mang was nog lang niet fit na het ski-ongeval waardoor hij al het hele seizoen aan de kant stond. Dit was zijn eerste race in 1983, maar hij verging van de pijn en moest opgeven. 32 Gustav Reiner Suzuki Didier de Radiguès Honda Paolo Ferretti Suzuki Niet gekwalificeerd Coureur Merk Oorzaak Loris Reggiani Gallina-HB-Suzuki Jon Ekerold Cagiva Geen motorOpnieuw had Cagiva alleen een motor voor Virginio Ferrari, terwijl Jon Ekerold ook een contract had. Voor Ekerold was de maat vol en hij verliet Cagiva. Top tien tussenstand 500cc-klasse PosCoureurMerkPtn. 1 Freddie Spencer HRC-Honda 68 2 Kenny Roberts Agostini-Marlboro-Yamaha 62 3 Randy Mamola Heron-HB-Suzuki 40 4 Takazumi Katayama HRC-Honda 36 5 Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 32 6 Franco Uncini Gallina-HB-Suzuki 30 7 Marco Lucchinelli HRC-Honda 29 Marc Fontan Sonauto-Gauloises-Yamaha 9 Ron Haslam HRC-Honda 20 10 Raymond Roche Honda 15
250cc-klasse De trainingen De 250cc-klasse leek wel steeds spannender te worden en dat bleek ook uit de trainingstijden in Oostenrijk. Tussen de nummer 4 en de nummer 25 zat slechts één seconde. Er waren ook in de training een paar valpartijen. Mar Schouten werd afgevoerd met een gebroken kaak en een gebroken jukbeen en Carlos Cardús brak beide benen. De race Zo spectaculair als de trainingen waren verlopen, begon ook de 250cc-race, met een grote kopgroep van tien man, waarvan Guy Bertin, Thierry Espié, Hervé Guilleux, Manfred Herweh, Christian Sarron en Martin Wimmer allemaal een of meer ronden aan de leiding gingen tot de race in de dertiende ronde werd afgevlagd. Dat gebeurde omdat iedereen op slicks stond en het hevig was gaan regenen. Toen er na ruim een uur opnieuw gestart werd, stond het bordje van Guy Bertin op plaats 32, terwijl hijzelf en vele anderen wisten dat hij in de eerste manche achtste was geworden. Bertin weigerde naar achteren te gaan en toen Guilleux en Jacques Cornu een beetje inschikten, kon hij vanaf de tweede rij starten. De baan was inmiddels weer droog en behalve Herweh (opgesneden slick vóór) en Jean-Louis Tournadre (regenbanden) stond iedereen opnieuw op slicks. Na de start ontstond er opnieuw een enorme kopgroep, die werd uitgedund toen Donnie Robinson viel, Sito Pons in zijn val meenam en even later ook Harald Eckl viel. Door de val van Robinson en Pons verloor Espié even de aansluiting, maar hij wist weer aan te haken. Op het einde ontstond er een strijd tussen Didier de Radiguès en Manfred Herweh. Herweh's Rotax was op de rechte stukken sneller, maar in het bochtige gedeelte pakte De Radiguès de leiding steeds weer terug. In de laatste bocht (de Fahrerlagercurve) nam Herweh maatregelen. Hij wist dat hij daar uitgeremd zou worden door De Radiguès, maar remde zelf ook erg laat. Daardoor moest De Radiguès een te ruime bocht maken en dat was voldoende voor Herweh, die de manche won maar ook zeer nipt (0,02 seconde) totaalwinnaar werd. De Radiguès werd ook tweede in de totaalstand, terwijl Thierry Espié derde werd. Dat werd echter pas laat bekend, want op het erepodium stond Christian Sarron op de derde plaats. Tijdens een late juryvergadering werd de tiende plaats toegekend aan Guy Bertin, ten koste van Patrick Fernandez. Dat had te maken met een eerdere uitsluiting vanwege de problemen op de startgrid. Uitslag 250cc-klasse (Totaalstand na twee manches) Pos Coureur Merk Tijd Grid Ptn 1 Manfred Herweh Real-Rotax 46"00'02 15 2 Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 46"00'04 1 12 3 Thierry Espié Chevallier-Yamaha 46"01'06 9 10 4 Christian Sarron Sonauto-Gauloises-Yamaha 8 5 Martin Wimmer Mitsui-Yamaha 6 6 6 Hervé Guilleux Kawasaki 3 5 7 Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 8 4 8 Reinhold Roth Fath-Yamaha 3 9 Jacques Cornu Hostettler-Yamaha 5 2 10 Guy Bertin MBA 7 1 11 Patrick Fernandez Bimota-Bartol 12 Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha 2 13 Jean-Louis Guignabodet Yamaha 14 Bruno Lüscher Yamaha 15 Donnie McLeod Yamaha 16 Christian Estrosi Pernod 17 Tony Head Armstrong-Rotax 18 Iván Palazzese Venemotos-Yamaha 10 19 Gabriel Gabria Yamaha 20 Edwin Weibel Yamaha 21 Manfred Obinger Yamaha 22 Herbert Hauf Yamaha Niet gefinished Coureur Merk Oorzaak Grid Jacques Bolle Yamaha Alan Carter Mitsui-Yamaha Krukas Thierry Rapicault Sonauto-Gauloises-Yamaha Zwarte vlagThierry_Rapicault kreeg de zwarte vlag omdat hij tijdens de witte vlag (ambulance in de baan) had ingehaald. Roland Freymond Armstrong-Rotax Jean-Marc Toffolo Rotax Harald Eckl Yamaha Val Bernard Fau Yamaha Jean-Louis Tournadre Sonauto-Gauloises-Yamaha Siegfried Minich Rotax Paolo Ferretti Rotax Ángel Nieto Yamaha 4 Donnie Robinson Mitsui-Yamaha ValDonnie_Robinson brak bij zijn val een boven- en een onderbeen. Sito Pons JJ Cobas-Rotax ValSito_Pons viel voor de tweede keer in dit weekend door de fout van een ander (Donnie_Robinson). Bij deze tweede val brak hij bovenbeen. Niet gekwalificeerd Coureur Merk Oorzaak Jean-Michel Mattioli Yamaha Mar Schouten MBA BlessureMar_Schouten brak tijdens de training zijn kaak en een jukbeen. Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax BlessureCarlos Cardús brak bij een val in de training beide benen. Jeffrey Sayle Bartol Blessure Top tien tussenstand 250cc-klasse PosCoureurMerkPtn. 1 Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 44 2 Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 42 3 Hervé Guilleux Kawasaki 35 4 Thierry Espié Chevallier-Yamaha 30 Manfred Herweh Real-Rotax 6 Martin Wimmer Mitsui-Yamaha 27 7 Jacques Cornu Hostettler-Yamaha 26 8 Patrick Fernandez Bimota-Bartol 25 9 Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha 24 Christian Sarron Sonauto-Gauloises-Yamaha
125cc-klasse De start van de 125cc-race werd verlaat door het uitlopen van de 250cc-race, maar Hugo Vignetti en Ricardo Tormo meldden zich te laat voor de opwarmronden en werden uitgesloten. Daarop organiseerde Ángel Nieto een rijdersstaking, waardoor de organisatie uiteindelijk besloot Vignetti en Tormo toch toe te laten. Door alle commotie had Nieto waarschijnlijk geen zin in zijn gewoonlijke spel: tegenstanders een halve race de indruk geven dat ze een kans hadden om vervolgens samen met Eugenio Lazzarini weg te rijden. Dit keer vertrokken de Garelli-rijders meteen, waardoor er alleen spanning was bij de strijd om de derde plaats. Aanvankelijk leek Bruno Kneubühler de beste kans te hebben, maar hij viel uit door een vastloper. Nu vochten niet minder dan tien coureurs om de laatste podiumplaats, maar uiteindelijk maakten Pier Paolo Bianchi, Fausto Gresini en August Auinger zich los. Uiteindelijk wist Bianchi nipt derde te worden voor Gresini. Uitslag125cc-klasse + Rijdersstaking en nasleepOmdat de 250cc-race noodgedwongen in twee manches werd verreden, werd de start van de 125cc-race uitgesteld. Ricardo Tormo en Hugo Vignetti kwamen te laat voor de twee verplichte opwarmronden en werden door de officials tegengehouden. Tormo en Vignetti verklaarden dat op hun plaats in het rennerskwartier geen luidsprekers stonden, waardoor ze niet op de hoogte waren van de juiste starttijd. De reserverijders waren intussen al opgeroepen en stonden klaar. Tormo wist zijn MBA onder het lint langs de baan door te krijgen en reed illegaal de beide opwarmronden mee. Hij werd gesommeerd het startveld te verlaten, maar weigerde dat. In plaats daarvan wendde hij zich tot Ángel Nieto, die in 1982 de drijvende kracht achter de rijdersstaking bij de Franse Grand Prix was geweest. Nieto, leider in het kampioenschap, zette samen met teamgenoot Eugenio Lazzarini zijn Garelli demonstratief aan de kant en daarmee was een bijna algemene rijdersstaking een feit. Er volgde een fluitconcert van het publiek, dat alle toprijders aan het werk wilde zien en de organisatie bezweek onder die druk. De reserverijders werden weggestuurd en Tormo en Vignetti mochten starten. De internationale jury boog zich echter over de zaak en deed dezelfde avond nog uitspraak: Nieto kreeg - net als na de Franse Grand Prix van 1982 - een boete van 1.000 Zwitserse franken, Tormo en Vignetti werden alsnog gediskwalificeerd. Voor de stand in het kampioenschap had dat geen gevolgen, want ze hadden geen punten gescoord.