thumb|250px|De Heks van Endor haalt in opdracht van Saul de geest van Samuel uit de wereld van de doden De dodenbezweerder is iemand die necromantie beoefent.Necromantie: van het Oudgriekse νεκρομαντεία nekromanteia, van νεκρός nekros "dood" + μαντεία manteia "vergoddelijking, orakel" van μαντευεσθαι manteuesthai "voorspellen", van μαντις mantis "profeet". Dit bezweren van de doden is een tak van magie die meestal als zwarte magie beschouwd wordt. Via bovennatuurlijke weg wordt contact gezocht met de geesten of kadavers van de doden. De 'dodenbezweerder' is ook een geijkt figuur (een stock-character) in het fantasygenre. thumb|left|Tekening
De dodenbezweerder in de geschiedenis Aeschylus laat in een van zijn toneelstukken Atossa, de koningin van Perzië, plengoffers voor de doden brengen, zij laat ook het mannenkoor zingen om de geest van haar man (de overleden Darius) op te roepen. Naar verluidt zou ook Nero via een magiër contact met Julia Agrippina minor (zijn moeder) gezocht hebben, om haar te vragen niet zo boos op hem te zijnSuetonius: Nero 34.40.
Op doden bezweren stond de doodstraf in de wet van Mozes.Leviticus 20:27; Deuteronomium 18:9-14 Toch waren dodenbezweerders kennelijk nog actief bij de Israëlieten, want volgens de Hebreeuwse Bijbel vaardigde koning Saul van het koninkrijk Israël een nieuw verbod uit op geestenbezwering en waarzeggerij. Toch bezocht hij kort na het uitvaardigen van dit verbod de dodenbezweerster van Endor. Op verzoek van Saul riep zij de geest op van de kort daarvoor overleden profeet Samuel.1 Samuel 28 Ook wordt uit de Hebreeuwse Bijbel duidelijk dat dodenbezweerders gebruikelijk waren in omringende landen van Israël,Jesaja 8:19 met name het Oude Egypte.Jesaja 19:3
In de Codex Theodosianus, wetteksten verzameld in opdracht van Theodosius II, werd dodenbezwering als extreem gevaarlijk beschouwd. Tijdens het Concilie van Brixen in 1080 werd paus Gregorius VII beschuldigd van waarzeggerij, heiligschennis, ketterij, het openlijk gebruiken van waarzeggerij en het bezweren van doden.
De dodenbezweerder in de literatuur In het Lebor Gabála Érenn wordt de keltische ambachtsgod Dian Cécht beschreven. Hij roept de dode leden van de Tuatha Dé Danann weer tot leven door bezweringen te zingen boven een bron waarin de gedode strijders werden ondergedompeldKeltische Mythen, Miranda Jane Green, 1993, .
Necromantie was vooral populair in de middeleeuwen en de renaissance. De verleidingen en gevaren ervan werden levendig beschreven in de Faust-verhalen van Christopher Marlowe en Johann Wolfgang von Goethe.
Dodenbezweerders worden in games en het moderne fantasygenre doorgaans gekarakteriseerd door hun zwarte kleding, grote wallen onder hun ogen, en een bleekgekleurd gelaat, alsmede een grote variatie aan accessoires met magische symbolen en runen. Ze zijn over het algemeen geleerd en intelligent, maar fysiek zwak.
Categorie:Horror Categorie:Magie Categorie:Waarzeggerij Categorie:Magiër in fantasyfictie